21/4/10

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΚΟΛΟΝΕΣ

Ο οργίλος τόνος πολλών γερμανικών δημοσιευμάτων με αφορμή την ελληνική δημοσιονομική κρίση χρήζει ερμηνείας, δηλαδή κατανόησης. Ενορχηστρωμένη εκστρατεία, κομματικοί υπολογισμοί ή απογοητευμένος φιλελληνισμός;


http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5474477,00.html

18/4/10

''ΑΚΟΥΓΑ ΚΑΙ ΓΩ...ΕΛΛΑΔΑ!''

Η κρίση που μαστίζει τη χώρα μας,καθώς και η συνέπειες της στην καθημερινότητα μας,είναι πλέον το κυρίως θέμα συζητήσεων στις παρέες μας.Μια τέτοια κουβεντούλα κάναμε και χθές το απόγευμα,με τους φίλους μου.Κάποια στιγμή αναφέρθηκα,σ'ένα γεγονός που μου το διηγήθηκε ο παππούς μου,κατά την περίοδο της ιταλικής κατοχής σε νησί της Δωδεκαννήσου.
''Στα χρόνια της ιταλικής κατοχής,στο νησί ,ζούσε ένας γέρος πάμπτωχος,με πολλά προβλήματα υγείας,που δεν του επέτρεπαν ούτε τα προς το ζείν να βγάλει.Μη έχοντας τι άλλο να κάνει,μια και οι κάτοικοι πάμπτωχοι και αυτοί τον βοηθούσαν όσο τους επέτρεπε και η δικιά τους φτώχεια,επισκεπτόταν κάθε μέρα το ιταλικό διοικητήριο όπου εκλιπαρούσε για λίγο ψωμί.Οι Ιταλοί στρατιωτικοί δεν του αρνήθηκαν ούτε μιά φορά τη βοήθειά τους.Λίγο ψωμί,λίγο τυρί,την επομένη,λίγα όσπρια την μεθεπόμενη,ο πάμπτωχος και σακάτης γέρος,πάντα είχε κάτι να πάρει.Μετά απο καιρό τα Δωδεκάννησα απελευθερώθηκαν απο τον ιταλικό ζυγό,και τη θέση των Ιταλών στρατιωτικών πήραν οι Ελληνες τότε χωροφύλακες.
Ο γέρος ως συνήθως πήγε για άλλη μια φορά,να ζητιανέψει ένα κομμάτι ψωμί,ελπίζοντας αυτή τη φορά ότι θα του δώσουν και κάτι παραπάνω,μια και στα γραφεία δεν υπήρχαν πια ιταλοί,αλλά Ελληνες πατριώτες! Επιτέλους!
Με περισσή χαρά,αλλά και πολύ πείνα,ο γέρος ξεκίνησε για τους Ελληνες χωροφύλακες να ζητιανέψει ένα κομμάτι ψωμί.Φθάνοντας λοιπόν και με το χέρι απλωμένο τους ζήτησε ένα κομμάτι ψωμί να ξεγελάσει για λίγο την πείνα του.
Η απάντηση των Ελλήνων όμως δεν ήταν αυτή που περίμενε.Τον πέταξαν κλωτσιδών έξω φωνάζοντας του ''βρε ούστ παλιόγερε που θέλεις και ψωμί! φύγε και μην τολμήσεις να ξαναπατήσεις εδώ!''
Βγαίνοντας ο καημένος  κακήν -κακός απο το κτίριο της Χωροφυλακής αναφώνησε:
''Ακουγα και γώ, Ελλάδα!!!''
Πόσο επίκαιρο είναι αυτό που είπε αυτός ο άνθρωπος πριν απο εξήντα περίπου χρόνια!Σαν να μην άλλαξε τίποτα απο τότε.
Μετα την απελευθέρωση άρχισε το μαζικό κύμα μεταναστών,όπου χιλιάδες άνθρωποι με προορισμό την Αμερική,την Ευρώπη,και την Αυστραλία,όπου αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή,για αυτούς και τα παιδιά τους.Η Ελλάδα λαβωμένη απο δύο παγκοσμίους πολέμους έδιωχνε τα παιδιά της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Αν κάνουμε ένα φλας-μπακ, θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια που να μην κρύβει στο συρτάρι μαυρόασπρες φωτογραφίες με συγγενείς που αναχωρούν για Αμερική και Αυστραλία. Η Ελλάδα ήταν κατ’ εξοχήν χώρα εξαγωγής μεταναστών. Κι όμως, κάποια στιγμή ο τροχός γύρισε.
Σήμερα, η Ελλάδα κινδυνεύει να πρωταγωνιστήσει στον μοιραίο νέο κύκλο της μετανάστευσης. Το προχθεσινό ρεπορτάζ του BBC ήταν σαφές: Ιρλανδία και Ελλάδα, χώρες με κοινή πορεία στο μεταναστευτικό, επιστρέφουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν. Η ύφεση, η ανεργία και η αταξία στον περιβάλλοντα χώρο θα εξαναγκάσουν πολλούς να αναζητήσουν την τύχη τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Θα έλεγε κανείς ότι οι νέοι μας είναι ασυλλόγιστοι. Ψάχνουν απλώς τρόπους να γευτούν τη ζωή. Ομως καθήμενος προ ημερών δίπλα σε νεανική παρέα, έγινα κοινωνός της αγωνίας τους. Διέκρινα ανάμεσα στις λέξεις το πόσο ξεκρέμαστοι νιώθουν, άκουσα να ψελλίζουν με φόβο τις λέξεις εργασία - ανεργία και αφουγκράστηκα το φευγιό τους. Ναι, αυτή την εσωτερική προετοιμασία φυγής στο εξωτερικό. Αυτό ακριβώς που ένοιωσα και γώ δύο χρόνια πριν,όταν σκεφτόμουν ότι θα πρέπει να αναζητήσω την τύχη μου σ'άλλη χώρα.Εκεί που οι κόποι μου θα πιάσουν τόπο.Εκεί που μπορώ να αντικρύσω το μέλλον μου με μεγαλύτερη αισιοδοξία.Πόση αποκρυπτογράφηση πια χρειάζονται τέτοιες συζητήσεις; Το ρεπορτάζ του BBC είναι σταγόνα στον ωκεανό της ειδησεογραφίας. Φοβάμαι, όμως, ότι αν δεν υπάρξουν μέτρα ουσιαστικής ανάπτυξης, η σημερινή σταγόνα θα γίνει τεράστιος καταρράκτης, από την ορμή του οποίου δεν ξέρω ποιος θα ξεφύγει!
Σας γράφω απο τη Σουηδία όπου ζω εδώ και ενάμιση χρόνο.Είμαι ένας απο αυτούς τους νέους-μετανάστες, που στα τριάντα-τρία μου χρόνια αποφάσισα να φύγω.Την Ελλάδα που μου έμαθαν στο σχολείο,αυτή της δημοκρατίας της αξιοκρατίας,και του πολιτισμού,δεν τη βρήκα πουθενά.Στο νοσοκομείο μου ζήτησε φακελάκι,το πτυχίο μου το κρέμασε στον τοίχο,και στη δουλειά, μου πλήρωνε με 700 ευρώ.Και στο τέλος μ έβαλε να πληρώσω τα κλεμμένα και τα σπασμένα ενός άθλιου πολιτικού συστήματος,που έφερε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού.Οχι! Δεν θα πληρώσω για ένα σύστημα που δεν δουλεύει!!!
Θέλω να ανήκω στην Ελλάδα του Πλάτωνα,του Σωκράτη,και του Αριστοτέλη,που έθεσαν τις βάσεις για ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό.Την Ελλάδα την διαβάζω στα ποιήματα του Σεφέρη και του Ελύτη,την τραγουδάω με τα τραγούδια του Χατζιδάκι,του Ξαρχάκου,και του Θεωδοράκη.Την χορεύω στους ρυθμούς του Ζορμπά,και κουβαλάω μέσα μου το φώς,αυτό το μοναδικό φώς που λούζει την Ελλάδα,και τους ανθρώπους της.Ενα φώς που ποτέ δεν έφθασε στους πολιτικούς αυτής της ευλογημένης χώρας,τα τελευταία τριάντα χρόνια,με αποτέλεσμα να την βυθύσουν στο σκοτάδι.
Πως νοιώθετε κύριοι πολιτικοί μ'αυτά τα αποτελέσματα;
Θα ήθελα να ρωτήσω πολιτικούς από όλες τις πτέρυγες πώς νιώθουν σήμερα γι’ αυτό το τερατούργημα που έφτιαξαν από τη μεταπολίτευση και μετά; Μετανιώνουν, άραγε, για τις ορδές των προσλήψεων με αποκλειστικά κομματικά κριτήρια, για την πληθώρα των άχρηστων οργανισμών και των εκατοντάδων διοικητικών συμβουλίων που έφτιαξαν για να βολέψουν τους δικούς τους και γι’ αυτή τη νοοτροπία του χαβαλέ και του ωχαδερφισμού που συστηματικά καλλιέργησαν όλα αυτά τα χρόνια και που λειτουργούσε εναντίον όλων των υπόλοιπων, έντιμων και σκληρά αγωνιζόμενων πολιτών; Είχαν προβλέψει όλοι οι μαχητές της πρώτης γραμμής της πολιτικής σκηνής πού οδηγείται η χώρα με τις επιλογές τους; Τώρα, έχουν καταλάβει τι συμβαίνει; Eχουν μετανιώσει για όσα έκαναν και δεν έκαναν; Κοιμούνται ήσυχα το βράδυ; Τι φρονούν ότι πρέπει να γίνει; Εχουν κάτι να προτείνουν; Προβληματίζονται για το μέλλον των παιδιών τους και των υπολοίπων; ΄Η επαναπαύονται στις υπερεκτιμημένες δανεικές δάφνες τους, μακάριοι, εφησυχασμένοι και διά βίου εξασφαλισμένοι;
Μάλλον ναι.
Αυτοί που καταστρέψανε την χώρα μας,έρχονται τώρα σαν σωτήρες.
Και μη χειρότερα!

Share/Bookmark

12/4/10

ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ''ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ''

Ενα πολύ ενδιαφέρον βίντεο που παρουσίασε η εκπομπή ''Ράδιο Αρβύλα'' στις 30-3-10,σχετικά με την οικονομική κρίση που μαστίζει ολόκληρο τον κόσμο.


Share/Bookmark

11/4/10

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ, ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αντικείμενο "μελέτης" από τα γερμανικά ΜΜΕ έγινε η οικογένεια και η σχέση της με τη διαφθορά και το πελατειακό σύστημα στην Ελλάδα της κρίσης.

«Ο πολλαπλασιασμός των προβάτων». «Η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και κανείς δεν το κατάλαβε – η ιστορία μιας συνηθισμένης ελληνικής οικογένειας δείχνει πως η μικρής εμβέλειας διαφθορά σε καθημερινή βάση μπορεί να κλονίσει μία ολόκληρη ένωση κρατών».

Αυτός είναι ο τίτλος και ο υπότιτλος ενός πεντασέλιδου ρεπορτάζ του περιοδικού Der Spiegel για την κρίση στην Ελλάδα μέσα από τη ζωή και τις διηγήσεις μιας ελληνικής οικογένειας.
Στο άρθρο αναφέρονται το φακελάκι στο γιατρό, στο δικηγόρο, αλλά και στην εξέταση για το δίπλωμα οδήγησης, τα υπερτιμημένα τιμολόγια μέχρι και ο πολλαπλασιασμός του αριθμού των προβάτων από κάποιους Κρητικούς κτηνοτρόφους για την διάσφαλιση αγροτικών επιδοτήσεων από την ΕΕ.
Και το περιοδικό υπογραμμίζει: «η οικογένεια σαν θεσμός έχει για όλους τους Έλληνες άλλη αξία από ότι στη Βόρεια Ευρώπη. Στην Ελλάδα η οικογένεια είναι το μοναδικό γονίδιο, το καθοριστικό κύτταρο που διαμορφώνει την κοινωνία. Έτσι, η όποια κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την θέληση για αλλαγές εκ μέρους των απλών μελών της κοινωνίας.
Για να κατανοήσει κανείς τι συνέβη τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και να αντιληφθεί τι μπορεί να συμβεί, πρέπει όντως να μελετήσει την καθημερινότητα μιας ελληνικής οικογένειας. Η οικογένεια συνιστά τη λύση αλλά και μέρος του προβλήματος και μάλιστα κάθε οικογένεια και κάθε μέλος της ξεχωριστά».
Το περιοδικό περιγράφει τους αγώνες κατά της δικτατορίας και μετά την πτώση της τις ελπίδες για ένα καινούργιο, καλύτερο κόσμο και καταλήγει:
«Όμως οι ελληνικές αρρώστιες της παραδοσιακής διαφθοράς, της πελατειακής οικονομίας και της προχειρότητας συνεχίστηκαν.»

Πόσο βοηθούν οι αποκρατικοποιήσεις;

Η ελληνική κυβέρνηση προχωρά τώρα, αμέσως μετά το Πάσχα και όχι το φθινόπωρο, στη δεύτερη φάση των οικονομικών μεταρρυθμίσεων με τις αποκρατικοποιήσεις και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Αυτό μας πληροφορεί ανταπόκριση του Γκερντ Χέλερ από την Αθήνα στην οικονομική εφημερίδα Handelsblatt: «Έτσι εφαρμόζει ο Έλληνας πρωθυπουργός τις επανειλημμένες συστάσεις του ΔΝΤ και άλλων διεθνών οργανισμών, όπως της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΟΟΣΑ, αλλά και τις πρόσφατες αποφάσεις του ΕΚΟΦΙΝ. Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου δηλώνει ότι μέχρι το τέλος Απριλίου θα ανακοινωθεί το χρονοδιάγραμμα της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων.»

«Η ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει να πουλήσει το μερίδιο του κράτους στα καζίνα, στα λιμάνια, στους οργανισμούς αερίου και εταιρείες υδάτων, ακόμη και το μερίδιο στον ΟΣΕ. Τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις θα αγγίξουν τα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Πρόκειται για μια αισιόδοξη υπόθεση, υποστηρίζουν όμως οι αναλυτές και διευκρινίζουν ότι ακόμη και αν εκπληρωθεί αυτός ο ευσεβής πόθος, με γνώμονα το ύψος των χρεών που στο τέλος του χρόνου θα εκτιναχθούν στα 300 δισεκατομμύρια ευρώ, οι αποκρατικοποιήσεις θα είναι σταγόνα στον ωκεανό.»
Τέλος στην ίδια εφημερίδα, στη Handelsblatt, δημοσιεύεται ένα σύντομο ρεπορτάζ με συμβουλές προς τους επενδυτές σε ελληνικά ομόλογα:
«Ο πειρασμός των γερμανικών τραπεζών είναι μεγάλος να πουλήσουν στους πελάτες τους ελληνικά ομόλογα. Όποιος έχει αγοράσει ελληνικά ομόλογα, είναι σα να στοιχηματίζει. Μόνον όποιος επενδύει προσεκτικά και παραμένει σε εγρήγορση, μπορεί να βγει κερδισμένος. Ουδείς γνωρίζει πόσο μεγάλη είναι η πιθανότητα να υποκύψει στα χρέη της η Ελλάδα και να προχωρήσει σε γενική ή σε μερική πτώχευση. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει οι επενδυτές να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα. Όμως όποιος τα αγοράζει, πρέπει να ξέρει ότι στοιχηματίζει και δεν πρόκειται για ομόλογα με μακροχρόνιο υψηλό επιτόκιο.»
http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5435259,00.html

10/4/10

EΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΚΑΙ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΕΣ


Αρθρο της Τασουλας Kαραϊσκακη στην εφημερίδα ''Καθημερινή''.

Kάποια ζητήματα είναι ξεδιπλωμένα εμπρός μας άλυτα ή σε πορεία λανθασμένης επίλυσης, χρόνια τώρα, αλλά εμείς ούτε που νοιαζόμαστε. Δικαιολογημένα, ίσως, την παρούσα στιγμή. Δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη του θηριώδους παγόβουνου με το όνομα δημοσιονομική κρίση. Το θρίλερ στις οθόνες δεν αφήνει περιθώρια για διαχρονικές αναλύσεις. Το πρόβλημα είναι ότι το αντιμετωπίζουμε έτσι, ως θρίλερ στην οθόνη. Παίρνουμε τα μέτρα μας (μεταφορά καταθέσεων σε θυρίδες!) και φιλοδοξούμε ότι θα τα βολέψουμε «κολυμπώντας» στο γνώριμο χάος, με τις αυθαιρεσίες, τις παρατυπίες και μοναδικό μπούσουλα τη βολή μας. Μάθαμε, σαν χαμαιλέοντες, να επιβιώνουμε προσαρμοζόμενοι στα δύσκολα. (Και να ξεφαντώνουμε, χωρίς μέτρο, όταν τα πράγματα στρώσουν). Ευμετάβολοι, γκρινιάρηδες, αμφίθυμοι, καιροσκόποι (είδαμε την Ε.Ε. σαν κρουνό κονδυλίων, αδιαφορώντας στην πράξη για τις υποχρεώσεις), αποφεύγουμε να συνυπολογίσουμε ότι η κρίση δεν ήρθε αιφνίδια και δεν είναι ίωση που θα περάσει, αλλά η κραυγαλέα ένδειξη μιας από καιρό σοβούσας πολιτικής, θεσμικής, κοινωνικής αποσάθρωσης. Ενα παταγώδες ξέσπασμα που θα αλλάξει συθέμελα την καθημερινότητά μας. Προετοιμαζόμαστε;

Μάλλον συνεχίζουμε να ισορροπούμε επιστρέφοντας στο γνώριμο έρμα. Το ρουσφέτι, το φακελάκι, την κρατικοδίαιτη ζωή. Χωρίς συλλογική συνείδηση, χωρίς αληθινή διάθεση για αντίσταση, φασαριόζοι, αλλά πειθήνιοι. Επαναστάτες στα λόγια και μοιρολάτρες στην πράξη.
Αποτελεί στερεότυπο ότι η μακροχρόνια υποτέλεια οδήγησε τους Ελληνες στην ιδεολογική αλλοτρίωση, καλλιέργησε σ’ αυτούς ένα είδος μειονεξίας. Ομως αν δεν ανατρέξουμε στο παρελθόν, στην αλληλοδιαδοχή των επεμβάσεων, των εκβιασμών, των εξευτελισμών που υπέστη η Ελλάδα, στις εποχές που άλλοι καθόριζαν τη μοίρα της μικρής φτωχής χώρας με τη στρατηγική θέση, ίσως δεν θα μπορέσουμε να ψηλαφήσουμε το μέλλον. Εως χθες κοινή ήταν η αντίληψη της εξάρτησης. Χωρίς φωνή στην οικογένεια των εθνών, χωρίς υπόληψη και αναγνώριση αγώνων και θυσιών, οι Ελληνες αντιστέκονταν πάντα μόνοι, χωρίς φυλετικές συγγένειες και αλληλεγγύη, χωρίς ιστορικούς συμμάχους, αποκομμένοι και σχεδόν πάντα αμυνόμενοι.
Σήμερα οι επεμβάσεις δεν γίνονται πια με καταναγκασμό, αλλά διά της πληροφορίας, του Τύπου, των μαζικών προτύπων ζωής, της τεχνολογίας, των λυσσαλέων ανταγωνισμών και, κυρίως, του δανεισμού και των υπερχρεώσεων. Η οικονομική εξάρτηση είναι η νέα υποτέλεια. Ο θείος Σαμ και η μαμά Ευρώπη δεν προσφέρουν άδολη χείρα βοηθείας στην «ασήμαντη» εσχατιά της ευρωπαϊκής ηπείρου. Αν δεν υψώσουμε το ανάστημά μας, αν δεν πολεμήσουμε για τη σχετική αυτονομία μας θα βιώσουμε μια νέα εποχή παρεμβάσεων, εκβιασμών, εξευτελισμών. Μια νέα εποχή καταδυνάστευσης.
Το κύρος, η ακτινοβολία ενός έθνους δεν έχουν να κάνουν με την εδαφική έκταση και τον πληθυσμό του, αλλά με τα επιτεύγματά του. Είναι καιρός η ζωή μας, η νοοτροπία μας, η συμπεριφορά μας, οι όποιες επιδιώξεις μας να τεθούν εντός πολύ συγκεκριμένου σχεδίου. Αυτό της ηθικής ανασυγκρότησης, της κοινωνικής αναγέννησης, της ουσιαστικής παιδείας. Για να μην είναι οι Ελληνες απατεώνες ή υποζύγια, άξιοι της μοίρας τους. Για να πάψει η χώρα να είναι ένα κουβάρι που ταλαντεύεται ανάμεσα στη διάλυση και την «προστασία». Προϋπόθεση της εθνικής αυτονομίας δεν είναι μόνο η οικονομική ανάπτυξη, αλλά και η αχειραγώγητη σκέψη.