24/4/13

Περιπέτεια σε 40 χώρες πάνω σε δύο ρόδες


Όταν κατά τύχη έπεσα πάνω σε αυτό το άρθρο στο Διαδίκτυο ομολογω πως ζήλεψα πολύ.Αφενός γιατί είμαι λάτρης των ταξιδιών με μοτοσυκλέτα,αφετέρου διότι μέσα σε αυτή τη γκρίζα πραγματικότητα,υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που με ζήλο και αποφασιστικότητα προσπαθούν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους.

Τα δε κακεντρεχή σχόλια που ακολουθούσαν το άρθρο δεν με εξέπληξαν,αλλα επιβεβαίωσαν με πανυγηρικό τρόπο αυτό που λέει και ο σοφός λαός.
 Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.

Αλλα σημασία δεν έχει τι λέει ο κάθε ένας.
Σημασία έχει ότι το ταξίδι των φίλων απεικονίζει την αστείρευτη ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίσει,να μάθει,να εμπλουτίσει της γνώσεις του,μέσα από τις εμπειριες του.

Και όπως λέει και το ρητό,o κόσμος μας είναι ένα βιβλίο και όσοι δεν ταξιδεύουν έχουν διαβάσει μόνο 1 σελίδα.

 Εύχομαι από καρδιας μέσα απο το blog μου, στους φίλους Ηλία Βροχίδη και Χριστίνα Πεφάνη ένα καλο και πάνω από όλα ασφαλές ταξίδι,και τους περιμένουμε να μας μεταφέρουν τις πολύτιμες εμπειρίες τους μέσα από τα βιβλία τους και τις παρουσιάσεις τους.
Oτι καλύτερο παιδιά!!!!

ΑΡΘΡΟ
Ταξίδι για δύο χρόνια από τη Θεσσαλονίκη στην Αφρική για ένα ζευγάρι από τη Θεσσαλονίκη

Περιπέτεια σε 40 χώρες πάνω σε δύο ρόδεςΟι περισσότεροι, όταν προετοιμάζονται για ένα ταξίδι, σκέφτονται μέρες πριν τι πρέπει να πάρουν μαζί τους κι αγχώνονται μην τυχόν και ξεχάσουν κάτι απαραίτητο. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για τον 29χρονο Ηλία Βροχίδη και την 33χρονη φίλη του Χριστίνα Πεφάνη, οι οποίοι, για περίπου δύο χρόνια, θα ταξιδέψουν με μοτοσικλέτες στην Αφρική, έχοντας σε ένα σακίδιο μόνο τα απολύτως αναγκαία. Ένα παντελόνι, μία μπλούζα, αντίσκηνο, υπνόσακους, ένα γκαζάκι και κατσαρολάκι για φαγητό.
Στις 18 Μαΐου, ο Ηλίας και η Χριστίνα θα ανεβούν στις μηχανές τους, δύο μεταχειρισμένες Honda XR 250 και με αφετηρία τη Θεσσαλονίκη θα διασχίσουν 40 χώρες και θα διανύσουν από 100.000 έως 150.000 χιλιόμετρα, ανάλογα με το πόσο θα τους φτάσουν τα χρήματα. Τα περισσότερα βράδια θα κατασκηνώνουν στη φύση, σε τοπία πανέμορφα και μέρη ερημικά, μακριά από κατοικημένες περιοχές. Θα μαγειρεύουν απλά φαγητά στο γκαζάκι, ενώ τα μεσημέρια θα τρώνε σε υποτυπώδη μαγειρεία, όπου συχνάζουν ντόπιοι. Θα περιηγηθούν σε γραφικά χωριά, απόκοσμες οάσεις, μικρούς οικισμούς κάποιας φυλής, ενώ πρόκληση αποτελεί η έρημος Σαχάρα.
 Αυτές τις ημέρες, η προετοιμασία του ταξιδιού, που το έχουν ονομάσει «Mad About Africa», βρίσκεται στο ζενίθ. Τόσο ο Ηλίας όσο και η Χριστίνα έχουν κάνει τα απαραίτητα εμβόλια, καθώς οι συνθήκες υγιεινής σε χώρες της Αφρικής είναι κάπως επικίνδυνες εξαιτίας των πολλών ασθενειών, και απλώς προγραμματίζουν τις τελευταίες λεπτομέρειες ενός τόσο μακρινού ταξιδιού που θα γίνει πάνω σε δύο ρόδες.
 

 «Θα θέλαμε να ξεκινήσουμε από τη Μέση Ανατολή, αλλά λόγω των αιματοχυσιών που συμβαίνουν εκεί τον τελευταίο χρόνο, θα αναγκαστούμε να ξεκινήσουμε από την Ευρώπη. Αφιερώνοντας χρόνο στα Βαλκάνια, θα φτάσουμε μέχρι την Πορτογαλία και διασχίζοντας τον Πορθμό του Γιβραλτάρ θα μπούμε στην αφρικανική ήπειρο μέσω του Μαρόκου» δήλωσε ο 29χρονος. Στη συνέχεια, μαζί με το ταίρι του, τη Χριστίνα, θα φτάσουν μέχρι το Κέιπ Τάουν της Νοτίου Αφρικής κι εάν έως τότε έχει εξομαλυνθεί η κατάσταση θα κινηθούν και προς τη Μέση Ανατολή.
 «Το ταξίδι αυτό δεν είναι ένα απλό ταξίδι αναψυχής και ξεκούρασης. Κάθε άλλο μάλιστα, είναι ένα ταξίδι περιπέτειας. Κάποιες περιοχές στη διαδρομή είναι επικίνδυνες και θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή» τονίζει ο Ηλίας. Βέβαια, για τους δυο τους υπάρχει και μία ακόμη αποστολή: Θα μετατραπούν σε ξεχωριστούς «ταχυδρόμους».
Θα έχουν φροντίσει από τη Θεσσαλονίκη να λάβουν γράμματα και φωτογραφίες από Αφρικανούς μετανάστες, τις οποίες συμβολικά θα τις μεταφέρουν στα αγαπημένα τους πρόσωπα με την αρωγή της οργάνωσης «Equal Society» που αγωνίζεται για ίσες ευκαιρίες μεταξύ των ανθρώπων.
«Με τον τρόπο αυτό, θα καταγράψουμε τις ιστορίες των μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και αντίστοιχα των οικογενειών τους που ζουν σε χώρες της Αφρικής. Θα δούμε τις διαφορές, αλλά και τους λόγους που ανάγκασαν αυτούς τους ανθρώπους να αναζητήσουν την τύχη τους σε κάποια άλλη πατρίδα», προσθέτει ο 29χρονος.

Η αρχή έγινε με την Ιταλία... Μετά ήρθε η Ινδία Ο Ηλίας Βροχίδης, από μικρό παιδί είχε πάθος για τα ταξίδια περιπέτειας. Μόλις μεγάλωσε αρκετά για να ταξιδεύει μόνος του, άρχισε να γνωρίζει τις ομορφιές της Ελλάδας με οποιονδήποτε τρόπο. Το πρώτο εγχείρημα στο εξωτερικό ήταν ένα κοντινό ταξίδι. Έως τη γειτονική Ιταλία, σε ηλικία 19 ετών. Χρησιμοποιώντας κυρίως τρένα (InterRail) περιηγήθηκε σε όλη τη χώρα για κάτι περισσότερο από ένα μήνα. Αυτό το ταξίδι του άνοιξε την "όρεξη" και προετοίμασε το έδαφος για την Ινδία. Αυτή τη φορά, όμως, όχι με τρένο, αλλά με μοτοσικλέτα. Πέρασαν ήδη τέσσερα χρόνια, από τότε που ο νεαρός Ηλίας έκανε το ταξίδι στη χώρα των «ιερών αγελάδων».
 
 Ήταν 14 Απριλίου του 2007, όταν ξεκίνησε από την πλατεία Αριστοτέλους.
«Οι εμπειρίες είναι μοναδικές. Δεν ανταλλάσσονται αυτές οι στιγμές με τίποτα και χαράσσονται στο μυαλό και στην καρδιά», επισήμανε.
«Ένα ταξίδι το ξεκινάω από την αγάπη που έχω προς τη φύση και τον άνθρωπο. Να γνωρίσω κόσμο που ζει διαφορετικά, που έχει άλλη νοοτροπία, με διαφορετική κουλτούρα. Τις άπειρες ώρες που βρέθηκα μόνος σκεφτόμουν, σκεφτόμουν, σκεφτόμουν...».
 Πέρα από τους ανθρώπους που συνάντησε στο συγκεκριμένο ταξίδι και την αξέχαστη φιλοξενία των Ιρανών δεν μπορεί να ξεχάσει τα πανέμορφα Ιμαλάια.
 Από το 2009, που γύρισε από την Ινδία στην Ελλάδα, έχοντας διανύσει συνολικά πάνω από 70.000 χιλιόμετρα, συνέβησαν πολλά. Πήγε φαντάρος και στη συνέχεια έγινε καπετάνιος σε ιστιοπλοϊκά σκάφη με στόχο να μαζέψει χρήματα για την επόμενη του περιπέτεια. Αυτό ήταν και το διάστημα που γνώρισε την 33χρονη Χριστίνα, που είναι πολιτικός μηχανικός και η οποία για χάρη του Ηλία έμαθε να καβαλάει μηχανή.

Εκδήλωση από τον δήμο Κορδελιού Ευόσμου

Ο Ηλίας Βροχίδης, ο Θεσσαλονικός που διέσχισε με μια μοτοσικλέτα και μια φωτογραφική μηχανή όλη την Ασία, θα βρεθεί τη Δευτέρα 22 Απριλίου, στις 20.30, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Κορδελιού Ευόσμου για να παρουσιάσει τη μοναδική εμπειρία του από το ταξίδι και να μεταφέρει μέσα από το φωτογραφικό του φακό την περιπετειώδη διαδρομή, με τελικό προορισμό τη μακρινή Ινδία.
Παράλληλα, θα παρουσιάσει και τους στόχους της νέας του ταξιδιωτικής "εκστρατείας". Παράλληλα, θα ενεργοποιηθούν οι Αφρικανοί μετανάστες που θα έχουν τη δυνατότητα να τον συναντήσουν, να τού δώσουν πληροφορίες για την πατρίδα τους και να τού παραδώσουν γράμματα και φωτογραφίες προκειμένου να τα μεταφέρει στα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Βιβλία περιπέτειας.

Ο 29χρονος Θεσσαλονικιός, μετά το ταξίδι στην Ινδία εξέδωσε ένα βιβλίο που περιγράφει τις περιπέτειές του, με τίτλο «27 πανσέληνοι στην Ανατολή».

Στις 352 σελίδες παρουσιάζονται οι σκέψεις, οι εντυπώσεις, οι προβληματισμοί και οι ανησυχίες του, έτσι όπως τις κατέγραφε κάθε βράδυ, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, στο προσωπικό του ημερολόγιο.

Τις ημέρες αυτές κυκλοφορεί κι ένα φωτογραφικό άλμπουμ 266 σελίδων, που περιγράφει το οδοιπορικό στις ασιατικές χώρες μέσα από 417 έγχρωμες φωτογραφίες.

20/4/13

Ο Τάσος Θεοδωρόπουλος για Jumbo-Στανίση> Όταν η νεοελληνική ασχήμια μετατρέπεται σε διαφημιστικό όνειρο του Αλμοντοβάρ

Από τον Τάσο (ΤΑΖ) Θεοδωρόπουλο.

Όταν πρωτοείδα τη διαφήμιση των Jumbo με την Κατερίνα Στανίση ντυμένη κόκκινη τούρτα – λαμπατέρ πίστας, φρίκαρα. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Αυτό και μόνο θα έπρεπε να με υποψιάσει για την ιδιοφυία των δημιουργών της αλλά εγώ παρέμενα κολλημένος στην πρώτη ανάγνωση. Μια κουβέντα με ένα φίλο (για να μη στο παίζω και ιδιοφυής) μου άνοιξε αμέσως τα μάτια.
 

Απέναντι στην πιο τίμια καταγραφή της πραγματικότητας μιας χώρας. Πάσχα τσίκνα, παχύσαρκα παιδιά, κοιλαράδες γονείς, πλαστική καρέκλα, σκυλάδικα, χύμα φτηνό κρασί σε πλαστικά μπουκάλια και μαλλί κομμωτηρίου μαζί με φόρεμα τσαντίρι – Μπάκιγχαμ. Κι ένα τελευταίο πλάνο με ένα παλουκωμένο καμένο αρνί πάνω στο οποίο οι διαφημιστές μας εύχονται «Καλό Πάσχα». Είναι genius. Tίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. 


Μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό, ολόκληρη η νεοελληνική ασχήμια, μετατρέπεται σε διαφημιστικό όνειρο του Αλμοντοβάρ με επιρροές από τον κοινωνικό ρεαλισμό. Από την πρώτη κι όλας σκηνή, με τους άντρες της οικογένειας να πασαλείβουν το αρνί για τη σούβλα και να φωνάζουν την πολεμική ιαχή «στα μπούτια στα μπούτια». Του αρνιού. Που θέλει περισσότερο πασάλειμμα στα μπούτια για να για να μην κάψει. Αρνί πουτάνα κονσομασιόν κανονικά δηλαδή, σε συνοικιακό σκυλάδικο με μορφή τσουρομαδημένου κήπου που έχει λιώσει το γκαζόν, και στην είσοδο του σπιτιού κρέμονται τα κρόσια του ινδιάνου. Την ώρα που από κει βγαίνει φορτωμένη με πιάτα μια δούλα νοικοκυρά, με καμένο από το πιστολάκι και το ντεκαπάζ μαλλί, σκάει ξαφνικά η θεά Κατερινάρα τραγουδώντας και  φορτωμένη σακούλες Jumbo. Με τα παχύσαρα να αναγκάζονται για μια φορά στη ζωή τους να κουνήσουν τον χοντρό κώλο τους και να τρέξουν για τα δώρα. Φωνάζοντας  «η νονά η νονά». Και με αργή κίνηση για να τονιστεί τόσο το προγούλι στα πεντάχρονα που κουνιέται στο χοροπήδημα όσο η συναισθηματικότητα της σκηνής την ώρα που η Στανίση ανοίγει τα χέρια  της σαν τον Ιησού του Ρίο για να αγκαλιάσει τα θρεφτάρια.


Για να κάτσουν όλοι μαζί μετά στις λευκές καρέκλες κήπου του γύφτου, με τη νονά στην κορυφή, τα αρσενικά με φανελάκι που τονίζει ερωτικά το πατσοκοίλι και τα θηλυκά με τη λάμψη πλύστρας από το ξεπάτωμα στην κουζίνα. Προκειμένου να γιορτάσουν την ανάσταση του Θεανθρώπου σε ένα τραπέζι στον κήπο, με αραδιασμένα πλαστικά μπουκάλια χύμα κρασί και πιάτα, σαν το παζάρι, να πιούνε και να φάνε μέχρι να ρευτούνε (αν και αυτό δυστυχώς δεν συμπεριλαμβάνεται στη διαφήμιση). Να πούνε σόκιν ανέκδοτα, και να αισθανθούν περήφανοι, επαρκείς και ευτυχισμένοι πιάνοντας κρυφά κάτω από το τραπέζι με τα λαδομένα από την πέτσα δάχτυλα τους, τον κώλο της γυναίκας του άλλου (ούτε αυτό δυστυχώς συμπεριλαμβάνεται).


Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας και του Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα. Όσο πιο γλαφυρά και τίμια μπορεί να αποτυπωθεί. Τόσο αλμοντοβάρ όσο και ρεαλιστική. Ούτε καν κιτς, απλά πραγματική. Ρώτησα αυτόν τον φίλο μου που ανέφερα στην αρχή κάνοντας το δικηγόρο του διαβόλου και επιμένοντας ακόμα στην αρχική μου αποστροφή πριν δω με καθαρά μάτια το διαφημιστικό: «Οκ, κι αν υποθέσουμε ότι όντως το διαφημιστικό είναι συνειδητό μέσα στην κακογουστιά του, σαν άποψη, και πάλι σε ποιον τελικά απευθύνεται; Στον λιπαρό και φρικαλέο τύπο του ελληναρά που απεικονίζει ή στο πιο ψαγμένο κοινό που μπορεί να το αποκωδικοποιήσει;» Για να μου απαντήσει πολύ απλά: «Μα εννοείται και στους δύο. Γι αυτό είναι απόλυτα επιτυχημένο σαν διαφήμιση. Οι μεν θα πάνε στα Jumbo γιατί αυτό ακριβώς το μοτίβο ζωής τους εκφράζει και θα αισθανθούν οικεία που τους το αναγνωρίζει η διαφήμιση σαν πρότυπο. Οι δε θα πάνε επειδή είναι ή αισθάνονται πως είναι διαφορετικοί από αυτούς, πιο σικάτοι, εξελιγμένοι και έξυπνοι, οπότε θα υποθέσουν με τη σειρά τους, πως γι αυτούς έγινε η διαφήμιση, για να τους κάνει να γελάσουν. Επομένως θα πάνε όλοι». Με αποστόμωσε. 

Σε μια χώρα σκυλάδικο, χωρίς καμία αισθητική που από μόνη της είναι στάση ηθικής. Με την πολιτική, να ακολουθεί αυτήν ακριβώς την τακτική: «Στα μπούτια στα μπούτια» κι «έρχεται η νονά». Ατάκα και περιεχόμενο, που καθιστά τη διαφήμιση των Jumbo μπούσουλα για μια επιτυχημένη αντιμνημονιακή επικοινωνιακή πολιτική  όποιου κυβερνητικού κόμματος θέλει να ξαναβγεί. Και θα ξαναβγεί. Με αγωνιστικό ύμνο τους ακραία πολιτικούς στίχους του τραγουδιού της Κατερίνας: «Πώς να έρθω στο σπίτι με τα χέρια μου άδεια, γι αυτό πήγα στα τζάμπο κι άδειασα όλα τα ράφια. Τη λαμπάδα σου baby, σου τη ‘φτιάξαν στιλίστες, σχέδιο της νονάς, επνευσμένο απ’ τις πίστες. Χωρίς τζάμπο να ζήσω, δεν μπορώ ούτε ώρα, η ζωή μου θα μοιάζει με τ’ αρνιού καλή ώρα.» Τώρα που το σκέφτομαι, και στον Τσίπρα μια χαρά ταιριάζει. Μοιάζει με Τζάμπο μόνος του.

 http://www.kourdistoportocali.com/articles/20395.htm