30/6/13

Μάρθα Φριντζήλα: Στο «Μολών λαβέ» αναγνωρίζουμε την... αντρίλα μας

"Νιώθουμε περήφανοι ως Ελληνες για το «Μολών λαβέ» επειδή σ' αυτό αναγνωρίζουμε τη μαγκιά και την αντρίλα μας και δεν έχουμε διαβάσει ή έστω δει στη ζωή μας ούτε ένα έργο του Σοφοκλή ή του Ευριπίδη..."

 Aσυμβίβαστη,και αληθινή η Mάρθα Φριντζήλα ερμηνεύτρια,ηθοποιός και σκηνοθέτης, συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα της έντεχνης μουσικής σκηνής τα τελευταία χρονια.Μια καλλιτέχνης που ξέρει που πατα και που βρίσκεται,σε μια εποχή που οι περισσότεροι καλλιτέχνες δηλώνουν αριστεροί,προσπαθώντας έτσι να κουκουλώσουν την αμάθεια τους,πουλώντας το προφίλ του κουλτουριάρη αριστερού,που πολλές φορες δεν απέχει και πολύ από αυτό που λέμε ο κλασικός μαλάκας.
Η Mάρθα Φριντζήλα,απαντάει με λογική και ειλικρίνεια,και ο αναγνώστης εύκολα μπορεί να το διακρίνει,στην συνέντευξη που ακολουθεί.

"Η Mάρθα Φριντζήλα είτε τραγουδά είτε παίζει είναι εξίσου μαγευτική. Θεωρεί πως η Τέχνη είναι μία και ίσως γι' αυτό αγαπά εξίσου το Θέατρο και τη Μουσική, υπηρετώντας και τα δύο με την ίδια προσήλωση.
Η ηθοποιός και ερμηνεύτρια μιλά για τον θεσμό Αττικό Σχολείο και τη μεγάλη συναυλία με τη Μαρία Φαραντούρη και τους Mazaher Ensemble, αλλά και για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, την Αριστερά, τη Χρυσή Αυγή, ενώ δηλώνει πως είναι ύποπτοι οι λόγοι που ο Νεοέλληνας διατυμπανίζει την περηφάνια του για την καταγωγή του.

Συνεργάζεστε με τον Δήμο Ελευσίνας για τη δημιουργία του θεσμού του Αττικού Σχολείου, που δρα με την καθοδήγησή σας. Τι ακριβώς θα δουν οι «μαθητές» του θερινού σχολείου;

Οι μαθητές θα γνωρίσουν σπουδαίους δασκάλους , όπως ο ηθοποιός και χορευτής Μανουέλ Ροντά, ο Ακύλας Καραζήσης, η Σαβίνα Γιαννάτου, η Αντζελα Μπρούσκου, ο Καμίλο Μπετανκόρ, οι Mazaher που θα παραδώσουν τρίωρο masterclass για τη θεραπευτική δύναμη της μουσικής zar, ο Βασίλης Μαντζούκης και τέλος η μεταφρά­στρια Νικολέττα Φριντζήλα που θα οργανώσει ένα εργαστήριο για την επαφή με τον λόγο των αρχαίων όπου όλοι οι σπουδαστές καλούνται να μεταφράσουν από το πρωτότυπο μικρά οικεία αποσπάσματα αρχαίου λόγου. Το Θερινό Σχολείο κλείνει πανηγυρικά με μία μεγάλη συναυλία των Mazaher Ensemble με τη Μαρία Φαραντούρη και εμένα. Το Αττικό Σχολείο είναι ψυχαγωγία και εργασία σε πολύ γερές δόσεις.

Στο Αττικό Σχολείο μελετάτε το αρχαίο δράμα και τους τραγωδούς. Εχει σήμερα σχέση ο Νεοέλληνας με τους προγόνους του; Εχουμε λόγους να είμαστε περήφανοι για την ελληνική μας ταυτότητα;

Αν θεωρήσουμε ότι πατρίδα είναι η γλώσσα, ως προς αυτό, φυσικά και έχουμε λόγο να είμαστε περήφανοι. Ο Νεοέλληνας βέβαια έχει την τάση να θεωρεί προγόνους του μόνο τους αρχαίους Ελληνες, αγνοώντας την εξέλιξη του κλασικού πνεύματος στα δυόμισι χιλιάδες χρόνια που μεσολαβούν από την κλασική περίοδο στη σύγχρονη. Εκτός αυτού είναι ύποπτοι και οι λόγοι που ο Νεοέλληνας διατυμπανίζει την περηφάνια του για την καταγωγή του. Νιώθουμε περήφανοι ως Ελληνες για το «Μολών λαβέ» επειδή σ' αυτό αναγνωρίζουμε τη μαγκιά και την αντρίλα μας και δεν έχουμε διαβάσει ή έστω δει στη ζωή μας ούτε ένα έργο του Σοφοκλή ή του Ευριπίδη. Καπηλευόμαστε λοιπόν επιλεκτικά το παρελθόν μόνο για να καλύψουμε τα κόμπλεξ μας και την ανεπάρκειά μας. Είναι γελοίο να ταυτιζόμαστε με τον Αχιλλέα του Μπραντ Πιτ και να αδιαφορούμε για τον Διγενή. Να ωρυόμαστε για τη Μακεδονία και για το κρυφό σχολειό σαν θιγμένος όχλος και να υποκλινόμαστε στο μεγαλείο του Παντελίδη και του Σουλεϊμάν.

Σας αρέσει αυτό που βλέπετε στη σημερινή Ελλάδα;

Σε γενικές γραμμές με αηδιάζει αλλά πάντα υπάρχουν «λεπτομέρειες» σ' αυτή την εικόνα που παρατηρώ, οι οποίες με συγκινούν και μου δίνουν κουράγιο.

Σας φοβίζει κάτι για το μέλλον της Ελλάδας ή πιστεύετε ότι θα τα καταφέρουμε;

Με φοβίζει όπως με φόβιζε πάντα το μέλλον ενός λαού, ενός έθνους. Με φοβίζει περισσότερο όμως ο στόχος που θέτουμε και θέλουμε να πετύχουμε.

Υπάρχει μια δημόσια συζήτηση για την ευθύνη των πολιτών. Πιστεύετε ότι η κοινωνία είναι «συνένοχη» για την κατάσταση της χώρας;

Η ανάγκη, η φτώχεια, υλική και πνευματική, ώθησε στη «συνενοχή». Αν μιλάμε για τη γενική κατάσταση της χώρας και όχι μόνο την οικονομική. Αν μιλάμε δηλαδή για την απάθεια, την αβελτηρία, τη μοιρολατρία, τότε πρόκειται ασφαλώς περί συνενοχής.

Την Αριστερά, όπως εκφράζεται κοινοβουλευτικά, πώς την κρίνετε;

Πιστεύω πως η Αριστερά βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση και αυτοπροσδιορισμό από τον Μάη του '68 ακόμα. Δεν είναι όμως αρκετά ριζοσπαστική ώστε να φέρει την αλλαγή που ευαγγελίζεται. Υπάρχουν φωνές στην Αριστερά που πρέπει να τις εμπιστευτεί η ίδια η Αριστερά. Φωνές που δίχως να χάνουν τον ρομαντισμό τους διατηρούν μια εποπτεία των πραγμάτων ορθολογική.

Τι σας κάνει να χάνετε την αισιοδοξία σας;

Δεν ήμουν ποτέ αισιόδοξη. Είμαι ρομαντική και εργατική. Τον ρομαντισμό και την εργατικότητά μου δεν τα κλονίζει τίποτα.

Αρκεί να καταδικάζουμε τη ρατσιστική βία και τη Χρυσή Αυγή ή πρέπει να κάνουμε κάτι πιο δραστικό; Και αν ναι, τι;

Σας ζητώ συγνώμη αλλά σ' αυτή την ερώτηση αντί για μένα απαντά ο Μάνος Χατζιδάκις και με εκφράζει απόλυτα. «Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του. Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία». Και η Μνήμη θα πρόσθετα εγώ.

Γιατί καλείτε τους Mazaher Ensemble; Πώς προέκυψε η ιδέα της κοινής συναυλίας με τη Μαρία Φαραντούρη και εσάς;

Οι Mazaher Ensemble είναι ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα συγκροτήματα στα οποία οι γυναίκες έχουν ηγετικό ρόλο και είναι συνδεδεμένα με την αρχαιότερη παράδοση της θεραπείας μέσω της μουσικής που πραγματοποιείται στην Αίγυπτο. Η τελετουργία περιλαμβάνει χορό με τη συνοδεία κρουστών και τραγουδιού. Τις Mazaher τις γνώρισα στο φεστιβάλ Voix des femmes στις Βρυξέλλες όπου συμμετείχα το 2005. Εκεί, είδα με τα μάτια μου τη δύναμή τους, όταν σε δέκα μόλις λεπτά είχαν κάνει όλο το κοινό να χορεύει σαν σε έκσταση. Καθώς το θέμα του Αττικού Σχολείου φέτος είναι οι Βάκχες του Ευριπίδη πιστεύουμε πως ήταν οι καταλληλότερες για να μας μυήσουν στην εκστατική δύναμη της μουσικής, στον κόσμο τής βακχείας.

Να θυμηθούμε ότι τα όργια -όπως λέει ο Ντοντς- δεν είχαν τη σημερινή έννοια αλλά ήταν πράξεις ευλάβειας και ότι «βακχεύω» δεν σημαίνει «γλεντώ» αλλά «αποκτώ μια ιδιαίτερη θρησκευτική εμπειρία» - την εμπειρία της κοινωνίας με τον θεό, που μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε βάκχο ή βάκχη. Η Μαρία Φαραντούρη, εκτός από μεγάλη τραγουδίστρια, είναι η αρχιέρειά μας και η μητέρα μας. Στη σκηνή είναι σαν να προσεύχεται στη Μουσική. Οταν τραγούδησα μαζί της κατάλαβα τι σημαίνει Μεγάλη Φωνή. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να λείπει από αυτήν τη λειτουργία. Της τηλεφώνησα μουδιασμένη, γιατί γνωρίζω πως το πρόγραμμά της είναι εξαιρετικά φορτωμένο με τις περιοδείες της στο εξωτερικό. Με συγκίνησε πολύ όταν μου είπε «εννοείται πως θα έρθω». Για τους σπουδαίους ανθρώπους η προσφορά είναι κάτι αυτονόητο.

ΕΘΝΟΣ.GR

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΠΙΝΤΕΛΑΣ
bintelas@pegasus.gr

29/6/13

Ποια είναι τα ερεθίσματά σου;

Συντάχθηκε απο τον/την Τζιλ Δούκα   
Παρασκευή, 21 Ιούνιος 2013 12:51
Γυρνώντας από το σινεμά, και μετά από απουσία 5 ωρών από τα social media, κατάλαβα ότι την επόμενη ημέρα υπήρχε η πιθανότητα να γινόταν αναγγελία για εκλογές. Ξυπνώντας η πρώτη κίνηση ήταν να μπω online και να δω τι είχε συμβεί. Την γλιτώσαμε για την ώρα, σκέφτηκα.
Η δουλειά μου πάει πολύ καλά. Όμως, μετά από τα χθεσινά, άρχισα να κάνω (ξανά) περίεργες σκέψεις: να τραβήξω τα χρήματα από την τράπεζα (μην γελάς, ακόμα εκεί τα έχω) μήπως ακυρώσει η πολυεθνική το project, μήπως δεν έρθει το group των CEOs από το Λίβανο την άλλη εβδομάδα εξαιτίας της πολιτικής αστάθειας και άλλα τέτοια όμορφα. Λίγο αν με έχεις διαβάσει, ξέρεις ότι αυτές οι σκέψεις δεν είναι... Τζιλ.
Το μόνο πάνω στο οποίο έχουμε έλεγχο στην ζωή μας είναι οι σκέψεις μας, αυτά που λέμε και αυτά που πράττουμε.
Τα παραπάνω συνδέονται στενά με τα ερεθίσματά μας. Για αυτόν τον λόγο το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών γίνονται όσο επιτυχημένοι είναι οι γονείς τους. Αυτά τα ερεθίσματα έχουν λάβει, αυτά και θα δημιουργήσουν. Έχεις προσέξει ότι οι άνθρωποι που βγάζουν 1.000 ή 5.000 ευρώ αν χάσουν την δουλειά τους θα βρουν τρόπο να ξαναβγάλουν το ίδιο ποσό; Επίσης, το 80% αυτών που κερδίζουν το joker και άλλα τυχερά παιχνίδια σε 5 χρόνια έχουν χάσει όσα κέρδισαν. Αυτό ξέρουν, εκεί γυρνούν.
Υπάρχει όμως και η άλλη μερίδα ανθρώπων. Αυτοί που από το τίποτα έχουν δημιουργήσει πολλά. Το 2011 στο Greek Power Summit, είχα την ευκαιρία μέσω του Steve Forbes να γνωρίσω τον Nick Halik.
Παιδί μεταναστών στην Μελβούρνη, πέρασε τα πρώτα 10 χρόνια της ζωής του στο σπίτι εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Στα 8 του, έγραψε τους τοπ 10 στόχους της ζωής του. Αγαπούσε το μπουζούκι και έπαιζε με τον μπαμπά του σε Ελληνικές ταβέρνες. Στα 14 έκανε την πρώτη του επιχείρηση και στα 17 του πήγε στο Χόλυγουντ και έγινε κιθαρίστας των Bon Jovi και των Deep Purple. altΣτα 19 αγόρασε το πρώτο του ακίνητο. Στα 24 έγινε εκατομμυριούχος. Μετά σύμβουλος στρατηγικής επενδύσεων, συγγραφέας, ομιλητής, και ο πρώτος Έλληνας πολιτικός αστροναύτης. Τι ερεθίσματα λαμβάνει ο Νικ και είναι τόσο επιτυχημένος; Πως κατάφερε να είναι ομιλητής δίπλα στους Sir Richard Branson, Robert Kiyosaki, Bill Clinton;

 Και πως κατάφερε να πλουτίσει;

Πιστεύει ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε τη ζωή που ονειρευόμαστε και να ζούμε σαν 'Thrillionaires', ένας όρος που ο ίδιος έχει δημιουργήσει, συνδυάζοντας τις λέξεις thrill (= συγκίνηση) και trillionaire (= τρισεκατομμυριούχος). «Το να γίνεις Thrillionnaire είναι στάση ζωής. Σχεδιάζεις το δικό σου σενάριο. Πρέπει να ζεις τη ζωή με τους δικούς σου όρους και όχι με το πρόγραμμα κάποιου άλλου. Είναι νοοτροπία, πίστη κι αυτοπεποίθηση. Υπάρχουν πολλαπλές πηγές εισοδήματος κι επιχειρηματικά εγχειρήματα στην παγκόσμια πλατφόρμα», λέει ο Νικ.
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 6/7 ο Nick Halik θα μας δείξει εργαλεία και στρατηγικές για να δημιουργήσουμε την ζωή που θέλουμε. Θα είμαι εκεί. Θα είμαι εκεί γιατί θέλω να έχω όσο το δυνατόν πιο θετικά ερεθίσματα μπορώ. Θέλω να μάθω για την επιτυχία και όχι να αναμασάω τι πήγε στραβά. Εσύ;
Be Unique!
Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ το Σάββατο 6 Ιουλίου 2013. Για πληροφορίες και εισιτήρια επισκεφτείτε το thrillionairegreece.com ή τηλεφωνήστε στο 6908263228. E-mail: info@thrillionairegreece.com. Στο σεμινάριο θα υπάρχει μετάφραση.

27/6/13

Συγκλονιστικός διάλογος καθηγητή – φοιτητή για το αν υπάρχει ο Θεός

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, για την σχέση μεταξύ...επιστήμης και πίστης στον Θεό.

  Διαβάστε με προσοχή τον διάλογο και εξάγετε ο καθένας τα συμπεράσματά του!
Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.
Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Φυσικά.
Καθ.: Είναι ο......
Θεός παντοδύναμος;
Φοιτ.: Ναι
Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;
Φοιτ.: ..
Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε νεαρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;
Φοιτ.: Όχι.
Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;
Φοιτ.: ο.. .. Θεός..
Καθ.: Σωστά.. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτ.: Μάλιστα.
Καθ..: Λοιπόν, ποιος τα δημιούργησε;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε.
Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;
Φοιτ..: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.
Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.
Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.
Φοιτ: Κύριε καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της. Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...
Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;
Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως.. Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ μου;
Φοιτ.: Κύριε, θέλω να καταλήξω ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική...
Καθ..: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;
Φοιτ.: Κύριε καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε καθηγητά, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα, αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου κάτι, κύριε καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.
Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθ.: ..
Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθ.: ..
Φοιτ.(προς την τάξη): Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.
Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε.. Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά..

Το όνομα του νεαρού φοιτητή ήταν …Άλμπερτ Αινστάιν!

24/6/13

"ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΤΙΓΜΕΣ"

Η φωνή του Νίκου Παπάζογλου,ταξιδεύει στην ακριτική και πανέμορφη Νίσυρο,στο μπλε του Αιγαίου.

"Για τους κήπους της γης,
για το ροζ της αυγής,
για το κύμα που απόμεινε μόνο,
να χαϊδεύει με αφρούς,
τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο...

21/6/13

Διάκριση για ελληνική ταινία στην Κίνα,όπου το φίλμ γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Πάτμο

Το Βραβείο καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους διεθνώς, απέσπασε το STONE STORY των Σπύρου Παπαναστασίου και Γιάννη Νικολάου, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σανγκάης (16ο Shanghai International Film Festival (SIFF). Η ταινία, που είναι συμπαραγωγή της ΕΡΤ, γυρίστηκε στην Πάτμο, κυρίως από ντόπιους συντελεστές.

Στο διαγωνιστικό Τμήμα Ταινιών Μικρού Μήκους του SIFF συμμετείχαν φέτος συνολικά 25 ταινίες, που επιλέχθηκαν από 2064 συμμετοχές από 90 χώρες. Στην ταινία, η οποία έχει προβληθεί στο 35ο Φεστιβάλ Ελληνικών ταινιών μικρού μήκους Δράμας, πρωταγωνιστούν οι: Γιάννης Ανδρέου, Νίκος Καμπόσος (βοσκός), Μποντόσης Κοκκώνης (ψαράς) και Ιάκωβος Πιτσικάλης (βοηθός βοσκού).

Κατά τη διάρκεια μιας άσκησης διαλογισμού στην άκρη ενός γκρεμού, ο κεντρικός ήρωας Θοδωρής, ή «Θ», βιώνει μια υπερβατική εμπειρία: το χέρι του αρχίζει να βυθίζεται μέσα στον βράχο. Η παράξενη αυτή διαδικασία διακόπτεται απότομα από ένα αναπάντεχο γεγονός με αποτέλεσμα το χέρι του να παραμείνει εγκλωβισμένο μέσα στην πέτρα.
Όταν τελικά ύστερα από μια ολόκληρη μέρα απεγκλωβίζεται με τη παρέμβαση ενός βοσκού, θα βρεθεί στην παράξενη κατάσταση να έχει αντί για χέρι μια βαριά πέτρα. Πώς θα το αντιμετωπίσει;

Το Φεστιβάλ της Σανγκάης ιδρύθηκε το 1993 και είναι το μόνο στην κατηγορία του αναγνωρισμένο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κίνας από το FIAPF, γι αυτό και η διάκριση αποτελεί σημαντικό γεγονός για την Ελλάδα και ιδιαίτερα για την Πάτμο, όπου το φίλμ γυρίστηκε εξ ολοκλήρου.

16/6/13

Τα αυγα, η ομελέτα και η ιστορία

Γραφει ο Αποστολος Δοξιαδης

H φράση στο χθεσινό άρθρο του Αντώνη Σαμαρά, «ομελέτα δε γίνεται, χωρίς να σπάσεις αυγά,» είναι μια σαφής ηγετική πολιτική αφήγηση. Παρουσιάζει κάτι καινούργιο στην πολιτική μας ζωή: έναν ηγέτη που εισηγείται μεταρρυθμιστική πολιτική, έχοντας δώσει προηγουμένως σοβαρό δείγμα ότι την εννοεί. Γιατί η κοινότυπη φράση από μόνη της δε λέει απολύτως τίποτε. Θα μπορούσε να είναι μια συνηθισμένη, μεγαλόστομη αρλούμπα. Αποκτά όμως τεράστια σημασία, εν προκειμένω, γιατί στηρίζεται σε μια πράξη που έχει προηγηθεί, δίνοντας........υλικό αντίκρυσμα στα λόγια: το κλείσιμο της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης ραδιοτηλεόρασής μας, ως απαραίτητο προοίμιο στη δημιουργία μιας καινούργιας, υγιούς.
Το αν ήταν σωστό ή απαραίτητο να γίνει έτσι όπως έγινε, ή όχι, είναι άλλο θέμα. Σχολιάζοντας εδώ την αφήγηση, μένω μόνο στο ότι έγινε. Γιατί η αφήγηση ενός ηγέτη δεν αρκεί να είναι ωραία ή έξυπνη ή χαριτωμένη ή ό,τι άλλο. Για να είναι έγκυρη είναι απαραίτητο ο ηγέτης να την εννοεί και να το δείχνει, οπότε, εν προκειμένω, μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο Σαμαράς εννοεί τη φράση του γιατί ανέλαβε ήδη το κόστος της με μια πράξη υψηλού πολιτικού ρίσκου: έσπασε αυγά. Απομένει τώρα να δούμε και τη συνέχεια.
Γιατί να σπάσεις τα αυγά είναι όντως απαραίτητο. Αλλά μετά πρέπει να φτιάξεις και την ομελέτα. Μια ηγετική αφήγηση είναι μια πρόταση για το πώς πρέπει μια χώρα να προχωρήσει από το παρελθόν στο μέλλον. Η λέξη «αφήγηση» μπλέκει δικαιολογημένα κάποιους όταν χρησιμοποιείται στην πολιτική, καθώς ακούγοντάς τη σκέφτονται συνήθως μια ιστορία με πολλούς χαρακτήρες, σύνθετες καταστάσεις, αλλεπάλληλες δραματικές ανατροπές, κάτι σαν μυθιστόρημα ή σίριαλ, ας πούμε. Όμως τίποτε από αυτά δε χρειάζεται στην αφήγηση ενός ηγέτη, που λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο σα κλειδί που ανοίγει το μέλλον. Οι μεγάλες ηγετικές αφηγήσεις εκφράζονται κατά κανόνα σε λίγες φράσεις. Ετσι, για παράδειγμα, συμπυκνωνόνταν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, στις ομιλίες του Τσόρτσιλ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πιο φημισμένη διατύπωση της ηγετικής του αφήγησης είχε τέσσερις μόνο λέξεις: «Δε θα παραδοθούμε ποτέ.» Αυτές όμως τα έλεγαν όλα, και τούτο γιατί εκφωνήθηκαν σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή, από κάποιον που ήξερε ότι μιλάει σε ένα κοινό που καταλάβαινε ακριβώς τι εννοούσε. «Δε θα παραδοθούμε ποτέ,» έλεγε ο Τσόρτσιλ, κι οι Βρετανοί άκουγαν: «Εμείς, με την ένδοξη ιστορία, με τις μάχες μας για την ελευθερία και τη δημοκρατία, δε θα δεχτούμε την τυραννία του Χίτλερ, θα του αντισταθούμε, πολεμώντας τον μέχρι τέλους.» Η φράση έλεγε όσα ακριβώς χρειαζόταν για να τον καταλάβει το κοινό του. Επιπλέον, ο ηγέτης πίστευε στην αφήγησή του. Αυτό, το έδειχναν οι πράξεις του, καθώς την ίδια στιγμή που μιλούσε ετοίμαζε την άμυνα της Βρετανίας, εκείνη όπου «ποτέ ξανά τόσο πολλοί δεν όφειλαν τόσο πολλά σε τόσο λίγους», δηλαδή στους ανδρείους νεαρούς πιλότους της ΡΑΦ. Αν, αντίθετα, την ώρα που εκφωνούσε την ομιλία του, ο Τσόρτσιλ έκανε διαπραγματεύσεις με τον Χίτλερ, η ομιλία θα ήταν κούφια λόγια.
 Η αποτελεσματική αφήγηση ενός ηγέτη αναφέρεται στο παρελθόν και οραματίζεται το μέλλον, όπου θέλει να οδηγήσει τη χώρα του. Αυτό που έχει περισσότερη σημασία όμως είναι το παρόν. Γιατί ο ηγέτης δεν είναι ούτε ιστορικός, ούτε μελλοντολόγος. Είναι άνθρωπος της δράσης, που εξελίσσεται πάντα στο τώρα. Βέβαια οι ηγέτες που δρουν μόνο στο παρόν, χωρίς να κατανοούν τι συνέβη πρωτύτερα και χωρίς να οραματίζονται πού θέλουν να πάνε, είναι απλοί καρεκλοκένταυροι της εξουσίας—είναι ηγέτες χωρίς αφήγηση. Άλλοι πάλι, που βάζουν το παρόν πάνω από όλα, και λειτουργούν με βάση την πρωινή δημοσκόπηση και τη νυκτερινή συνέντευξη, είναι απλοί καιροσκόποι—που αλλάζουν συνέχεια αφηγήσεις.
Οι μεγάλοι ηγέτες προτείνουν και υποστηρίζουν μια σταθερή αφήγηση. Αυτοί που μένουν, αυτοί που γράφουν Ιστορία, ένας Λίνκολν, ένας Τσόρτσιλ, ένας Ντε Γκολ, είναι αυτοί που είχαν αφηγήσεις που ερμήνευαν το χθες της χώρας τους, για να το μετασχηματίσουν στο αύριο μέσα από το όραμά τους, με τη θεληματική δράση.
Η Ιστορία τους ονόμασε μεγάλους όχι επειδή είχαν αφηγήσεις, ούτε επειδή οι αφηγήσεις ήταν οραματικές, αλλά επειδή, επιπλέον, τις εφάρμοσαν. Και αναφέρω αυτούς τους τρεις, κι όχι έναν Ναπολέοντα, έναν Λένιν, ή έναν Χίτλερ, που επίσης είχαν ισχυρές αφηγήσεις που εφάρμοσαν, γιατί πιστεύω στη φιλελεύθερη δημοκρατία, και στους ηγέτες που επιβάλλονται μέσα από το λόγο και τις εκλογές, όχι με τη βία και το αίμα. Για να ξεχωρίσει ένας ηγέτης, για το καλό, η αφήγησή του πρέπει να έχει τρία στοιχεία: Το πρώτο είναι να βοηθάει τον τόπο του να λύσει τα προβλήματα του και να πορευτεί σε ένα καλύτερο μέλλον—αν είναι αναποτελεσματική ή αδιάφορη θα περάσει απαρατήρητη, ή απλώς θα αποτύχει.
Το δεύτερο είναι να είναι αντιληπτή από τον κόσμο, ώστε να πείσει τον κόσμο να δώσει στον ηγέτη την εξουσία να την κάνει πράξη—χωρίς εξουσία, ένας ηγέτης παραμένει απλός οραματιστής, ένας κομματάρχης με ωραίες ιδέες. Το τρίτο και σημαντικότερο είναι να θέλει ο ηγέτης να την εφαρμόσει στην πράξη, με επιμονή και συνέπεια. Χωρίς επιμονή, θα αποτύχει. Χωρίς συνέπεια, η αφήγηση θα χάσει τον ειρμό και το νόημα της, θα γίνει παρωδία του εαυτού της, μια τρύπα στο νερό. Το τελευταίο στοιχείο, η συνέπεια, είναι τόσο σημαντικό σε μια ηγετική αφήγηση, όσο και σε μια μαθηματική θεωρία. Μια μαθηματική θεωρία με αντιφάσεις καταρρέει.
 Μια ηγετική αφήγηση που είναι ασυνεπής, ή εσωτερικά με τον εαυτό της, ή κυρίως με τις πράξεις του ηγέτη, αυτο-ακυρώνεται. Φυσικά, μπορεί κανείς να αντιτάξει ότι η ζωή περιέχει εγγενείς αντιφάσεις, όπως άλλωστε δείχνουν οι μεγάλες έντεχνες αφηγήσεις, μια αρχαία τραγωδία, ένα κλασικό μυθιστόρημα, μια σπουδαία ταινία. Αυτό είναι αλήθεια, και οι ηγέτες συχνά καλούνται να αντιμετωπίσουν απρόσμενες συνθήκες, βάσει των οποίων πρέπει να προσαρμόσουν τις αφηγήσεις τους. Οι μικροί ελιγμοί ή τακτικισμοί, είναι ενίοτε απαραίτητοι. Αλλά η εγκατάλειψη της κύριας αφήγησης έχει πάντα μοιραίες συνέπειες για τον ηγέτη. Γιατί ο μεγάλος ηγέτης δεν είναι μυθιστοριογράφος, ώστε να αποδίδει το πολυσύνθετο της πραγματικότητας, αλλά πλάστης του μέλλοντος. Δεν κινείται από τα γεγονότα αλλά τα κινεί—γι’ αυτό είναι ηγέτης και όχι οπαδός. Η ηγετική αφήγηση, πάλι όπως τα μαθηματικά, είναι το αξίωμα, η αταλάντευτη αρχή. Όποιες και να είναι οι αντιξοότητες της ζωής, μόνο ακολουθώντας την αφήγησή του με συνέπεια μπορεί ο ηγέτης να φτάσει στο αποτέλεσμα, να αποδείξει το σωστό, το δίκιο του. Το αν θα πετύχει τελικά δεν είναι βέβαια απόλυτα στα χέρια του, καθώς το απρόβλεπτο, το μοιραίο, το τυχαίο, ενυπάρχουν στα ανθρώπινα και ο ηγέτης δε μπορεί όλα να τα προβλέψει. Μπορεί όμως, και πρέπει, να κάνει πάντα ό,τι καλύτερο μπορεί.
Αν είναι μαζί του κι οι θεοί—για να το πω ποιητικά—θα πετύχει. Αλλιώς τουλάχιστον θα πέσει σωστά, γενναία, σαν άξιος του οράματός του. Και θα αφήσει ένα μάθημα, ένα παράδειγμα. Όλες αυτές οι σκέψεις, που με απασχολούν καθημερινά στη δουλειά μου, ως συγγραφέα, αλλά και ανθρώπου που σκέφτεται πολύ για τη δύναμη της αφήγησης ως εργαλείου ερμηνείας του κόσμου, μου τις ξανάφερε στο νου η πράξη του Αντώνη Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ. Όταν την πρωτάκουσα δε την πίστεψα. «Δε γίνονται τέτοια στην Ελλάδα,» είπα, δηλαδή δεν υπάρχουν ηγέτες με τέτοια θεληματικότητα. Λίγες ώρες αργότερα, όταν είδα το περιβόητο «μαύρο» στο δέκτη, είπα «για να δούμε πόσο θα κρατήσει,» πάλι ασυνήθιστος σε ισχυρές και συνεπείς αφηγήσεις από τους πολιτικούς. Τις επόμενες μέρες, οι αμφιβολίες μου αυξήθηκαν, όταν είδα κάποιες αμφιταλαντεύσεις, καθώς και το ξαφνικό ξεθάρρεμα των χειρότερων στοιχείων των συγκυβερνώντων κομμάτων, που άρχισαν να κολακεύουν το παλιό τους κοινό, τις συντεχνίες, προτείνοντας ως «προοδευτικό» το να μην αλλάξει τίποτε!
Βλέποντας όμως ότι ο Σαμαράς δεν υποχωρεί, και κυρίως διαβάζοντας το χθεσινό άρθρο του, όπου η αφήγηση που υλοποίησε η δράση του δηλώνεται ξεκάθαρα, άρχισα να πιστεύω ότι εννοεί αυτά που κάνει, και κάνει αυτό που εννοεί. Το αρχικό κόστος της πράξης το ανέλαβε. Αν ακολουθήσει την αφήγησή του με επιμονή και συνέπεια, θα θέσει σοβαρή υποψηφιότητα στην Ιστορία για σημαντικός ηγέτης.
 Οσο για το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, για να προχωρήσουν σωστά πρέπει να καταλάβουν τη λογική των ηγετικών αφηγήσεων, και να πάψουν να αυτοσχεδιάζουν βάσει φθαρμένων προτύπων. Ούτε η νεκρανάσταση του συντεχνιασμού, ούτε οι ξεπερασμένες συνταγές θα τους σώσουν. Το να ζητάνε ουσιαστικά να γυρίσουν τα πράγματα στο παλιό κακό παρελθόν, τους ξαναγυρίζει κι αυτούς στο χειρότερο εαυτό τους, που θα έπρεπε να ξέρουν τι τους κόστισε. Άσε που σε αυτό το παιχνίδι είναι πλέον ικανότερος ο ΣΥΡΙΖΑ: οπισθοδρομεί πολύ πιο γρήγορα, πιο φωνακλάδικα, πιο λαϊκίστικα. Αν θέλουν οι δυο μικροί κυβερνητικοί εταίροι να κερδίσουν από τη νέα εξέλιξη, πρέπει να ορίσουν ταχύτατα μια νέα αφήγηση, ηγετών που τολμούν πραγματικά. Και πρώτα πρώτα να ενωθούν—ο χώρος της προόδου χωράει τώρα το πολύ δυο αλληλοσυμπληρούμενες αφηγήσεις, όχι τρεις. Ο Σαμαράς έσπασε τα αυγά—αυτή είναι η δική του αφήγηση, αποτελεσματική εφόσον δεν κάνει πίσω. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, αντί να προσπαθούν να ξανακολλήσουν τα τσόφλια, και να λερώνονται άσκοπα, μπορούν να συμπληρώσουν την αφήγηση του Σαμαρά με τη δική τους.

Αν θέλουν να είναι γνήσιοι, προοδευτικοί μεταρρυθμιστές, ας συμβάλλουν καθοριστικά ώστε να γίνει η καλύτερη δυνατή ομελέτα: ας πιέσουν να φτιαχτεί ένας κατά το δυνατόν καλύτερος καινούργιος δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας, ακομμάτιστος, ποιοτικός, νοικοκυρεμένος. Αντί να παραλληλίζουν, κάποιοι, βλακωδώς, το κλείσιμο της ΕΡΤ με το κλείσιμο του BBC, ας συμβάλλουν να φτιαχτεί ένας φορέας σαν το BBC. Αυτόν κανείς ποτέ δε θα τολμήσει να τον κλείσει. Τα κόμματα των άκρων, που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, προτείνουν στην κοινωνία αφηγήσεις μελοδραματικές, υστερικές, γεμάτες βουή και σαματά, αφηγήσεις ψεύτικες, σκέτες ουτοπίες, πασπαλισμένες ασυναρτησίες για να πείσουν τους αφελείς και τους απελπισμένους. Είναι αφηγήσεις που δεν υλοποιούνται, γιατί είναι εσωτερικά αντιφατικές, όπως ή άρνηση του δανεισμού με ταυτόχρονη αύξηση των κρατικών δαπανών, ή η αύξηση της παραγωγικότητας μέσω του δυναμώματος των συντεχνιών—τρέχα γύρευε! Αν ποτέ, για κακή μας τύχη, βρεθούν στην εξουσία, απλούστατα θα τις πετάξουν στα σκουπίδια και θα ακολουθήσουν τις αφηγήσεις που πάντα εφάρμοσαν στην Ιστορία οι όμοιοί τους: τις αφηγήσεις της βίας και του αίματος. Εναπόκειται στα κόμματα που πιστεύουν στη φιλελεύθερη δημοκρατία να προτείνουν και να στηρίξουν σωστές αφηγήσεις. Η Νέα Δημοκρατία είναι σε ένα δρόμο. Ας ακολουθήσουν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ως δημιουργικοί και συνεπείς αφηγητές, όχι πιθηκίζοντας τους παλιούς κακούς εαυτούς τους. Αν το κάνουν, συνεργαζόμενοι, θα είναι όλοι κερδισμένοι. Αν δεν κάνουν, και η Νέα Δημοκρατία επιμείνει στη μεταρρυθμιστική της αφήγηση, τα δυο μικρότερα κόμματα θα συνθλιβούν, κάνοντας όμως πολύ κακό και στον τόπο, που έχει μεγάλη ανάγκη μια ενωμένη, ισχυρή, κεντροαριστερή μεταρρυθμιστική παράταξη.

11/6/13

Η ΕΡΤ έχει μια ιστορική πρόκληση μπροστά της

Ποσο εύκολο τελικά είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι μερικά πράγματα πρέπει και επιβάλλεται να αλλάξουν;Και όμως δεν είναι.Αρκεί να προσφωνήσουν λέξεις όπως για παράδειγμα χούντα και πραξικόπημα,για να δικαιολογήσουμε τη δικη μας θυματοποίηση και μαζί με αυτό να επιβεβαιώσουμε τη τρελα που χαρακτηρίζει τον νέο-έλληνα.
Από τη μια να ζητάμε ριζικές αλλαγές σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει και προχωράει μπροστά, και από τη άλλη σε οποιαδήποτε κίνηση αλλαγής πάει να γίνει σε αυτό το κωλοχανείο, να κατεβαίνουμε στους δρόμους ζητώντας να μην αλλάξει τίποτα,και να μείνουν τα πάντα έτσι όπως είναι.Και θα μου πείτε μα πως αλλιώς να γίνει,όταν ένας ολόκληρος λαός έχει μάθει στη ρεμούλα το βόλεμα στο δημόσιοι,όταν η επιχειρηματικότητα και το κεφαλαιο χαρακτηρίζεται και στιγματίζεται ως εχθρός της συνοχής και της κοινωνίας,από αριστερίστικες λογικές,που καλλιεργήθηκαν τα τελευταία 40 χρονια από όλα τα κόμματα.
Πως να ζητήσεις να δεχτεί μια κοινωνία ριζικές αλλαγές όταν η καινοτομία,σε ένα σοβαρό κράτος θα έπρεπε να ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση;
Είμαι ένθερμος υπέρμαχος της ανάληψης του 100% της ευθύνης του εαυτού μου. Αυτό που γίνεται με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι η μαζική διάθεση όλων προς θυματοποίηση του εαυτού τους, να λυπούνται τον εαυτό τους και να είναι πάντα υπεύθυνοι για την όποια κατάντια τους οι άλλοι,αλλα ποτε οι ίδιοι.
 Η μουσικοί που κλαίγανε κατά τη διάρκεια του εθνικού ύμνου,η αλληλογραφία που παρέλαβαν οι παρουσιαστές από το παιδί του ανεργου πλέον δημοσιογράφου της ΕΡΤ,και στο γυαλί να ξεχειλίζει η συγκίνηση το δάκρυ,και ο πόνος του αδικημένου απ το κακό και αδηφάγο κράτος.
 Τους είναι αδύνατο να ακολουθήσουν οποιαδήποτε αλλαγή, οποιαδήποτε εξέλιξη, οποιοδήποτε ξεκόλημα από την comfort zone τους. Αυτός ο τύπος ανθρώπου σας βεβαιώνω ότι δεν έχει την ικανότητα να είναι ποτέ ευτυχισμένος. Αυτός ο τύπος του ανθρώπου δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του μπορεί μόνο να τον λυπάται. 
Ας αφήσουν πια την καραμέλα της ποιοτικής τηλεόρασης,και του δήθεν ειδικού κοινού.Η δημοσια τηλεόραση πρέπει να κινείται στον άξονα ποιότητα και τηλεθέαση με σεβασμό στον τηλεθεατή.Όσοι υποστηρίζουν -και δυστυχώς είναι πολλοί αυτοί-ότι την δημοσια τηλεόραση δεν την ενδιαφέρουν τα ποσοστά τηλεθέασης,αλλα πρωτίστως η ποιότητα,απλά ψεύδονται ασυστόλως.Αλλα ακόμα και αν υποθέσουμε ότι σημασία έχει η ποιότητα και όχι η ποσότητα των τηλεθεατών,τότε γιατί να μην ισχύσει το ίδιο και για την ΕΡΤ;Να έχει λιγότερους υπαλληλους και να έχει καλύτερο πρόγραμμα και ακόμα πιο ποιοτικό; 
Τους χιλιάδες απολυμένους του ιδιωτικού τομέα θα τους στηρίξει κανεις;.Eίναι άνθρωποι αυτοί η στατιστικά στοιχεια μιας ενημερωτικής τηλεοπτικής εκπομπής; Και θα ρωτήσω για άλλη μια φορα το αυτονόητο,που ακούω από φίλους και γνωστούς να ρωτούν με μεγάλη απορία.Τους ενάμιση εκατομμύριο ανεργους ποιος θα τους στηρίξει;
Ποιος θα στηρίξει τους χιλιάδες επιχειρηματίες,που έκλεισαν τα μαγαζιά τους;Ποιος θα στηρίξει τους χιλιάδες νέους που φεύγουν στο εξωτερικό αναζητώντας μια καλύτερη ζωή;
Έως ποτε θα βλέπουμε νέους και ταλαντούχους ανθρώπους να φεύγουν σε άλλες χώρες,ενώ θα μπορούσαν να μείνουν και να προσφέρουν στο κράτος και την κοινωνία,ενώ την ίδια στιγμή όλοι αναγνωρίζουμε ότι στο εξωτερικό υπάρχει αξιοκρατία;Γιατί δε χύθηκε τόσο δάκρυ για τους εκατομμύρια ανεργους aλλα χύθηκαν τόνοι δάκρυα για τα δικά τους παιδιά;
Και επειδή η μνήμη των Ελλήνων πολλές φορες είναι επιλεκτική σας θυμίζω τις δηλώσεις τοu κ.Τσίπρα όπου χαρακτήριζε καταγγέλλοντας τη δημοσια τηλεόραση ως όργανο που εξυπηρετεί αποκλειστικά και μονο τα συμφέροντα της κυβέρνησης,και την βουλευτη του ΚΚΕ Λιάνα Κανελη να καταγγέλλει στο δημόσιο βήμα της ΕΡΤ πριν από μερικούς μήνες,ότι ακόμα και οι τουαλέτες τις ΕΡΤ είναι μισές τα τελευταία 25 χρονια.Tώρα βγαίνει και λέει με επαναστατικό λόγο να μην αλλάξει τίποτα.Αυτό είναι και το νόημα του παραλόγου.
Ποιος μπορεί να αμφισβητήση το γεγονός ότι η ΕΡT ηταν φορέας κυβερνητικής προπαγάνδας, φωλιά ρουσφετολογικών διορισμών, αδιαφανών δαπανών και εργαλείο ελέγχου των δημοσιογράφων;
Ποια ιδιωτική επιχείρηση τηλεόρασης θα είχε 2.650 υπαλληλους μεταδίδοντας στον αέρα προγράμματα που δεν έχει σχεδόν ποτε,διψήφιο αριθμό τηλεθέασης;
Όσους ενόχλησε ο τρόπος που έκλεισε η ΝΔ την EPT, όσους βρίσκουν αυταρχικό το μπάμ και κάτω, κι ίσως πιό αποδοτικό να συζητάμε για μήνες ένα αυτονόητο για να έχει την δυνατότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να στήνει πανηγυράκια, σε όσους αρέσει η μεταρρύθμιση στα λόγια, αλλά στην πράξη μα, σου, ξου, μου, θα ήθελα να μου εξηγήσουν τί εννοούν με αυτό το πιό βελούδινο. Να βγεί  ο Σαμαράς με δάκρυα στις τηλεοράσεις κλαίγοντας για τον εξωτερικό παράγοντα, όπως έκανε ο Γαπ και γονάτισε στους φόρους την κοινωνία;Να συζητάμε επί μήνες αν όχι για χρονια,στα τηλεοπτικά panel του Πρετεντέρη,για πράγματα που σε σύγχρονες χώρες θεωρούνται αυτονόητα,η να μιλάμε με ξεπερασμένους συνδικα(ληστές) που έθρεψε το Πασοκ και η Ν.Δ από τη μεταπολίτευση και μετά,και  που λειτουργούν όλα αυτά τα χρονια ως κράτος εν κράτη;
 Όση σπέκουλα και να πασχίζει να κάνει ο Τσίπρας τρυγυρίζοντας από σταθμό σε σταθμό και από αναμεταδότη σε αναμεταδότη της πρώην ΕΡΤ, ένα είναι σίγουρο. Ότι τρέχει πίσω από τις εξελίξεις δεν έχει καμία προτωβουλια των κινήσεων,όταν στηρίζει και γλύφει ένα σύστημα,το οποιο ο ίδιος κατήγγειλε για διαφθορά,λίγες ημερες πριν.Kαι με αυτές τις κινήσεις του αποδεικνύει ότι η αξιωματική αντιπολίτευση αλλα και το σύνολο του πολιτικού συστήματος,είναι αντάξιοι των προκλήσεων,που καλούνται να λύσουν
Από την άλλη δεν ξέρω αν η κυβέρνηση καταφέρει να αλλάξει κάτι,η αν όλα αυτά γίνονται για λόγους επικοινωνιακούς και εντυπωσιασμου.Προσωπικά το θεωρώ απίθανο να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με το καρκίνωμα που το ίδιο δημιούργησε και συντήρησε όλα αυτά τα χρονια.Αλλα η σημειολογική αξία αυτής της κίνησης είναι ανεκτίμητη και θα είναι σταθμός στην απελευθέρωση της Ελλάδας από το κατεστημένο των συνδικαλιστών και του μέχρι τώρα άρρωστου κατεστημένου.
Εύχομαι να δω την ΕΡΤ να κάνει την απαρχή σε ένα σύνολο αλλαγών που θα αλλαξουν την Ελλάδα,αλλα το κυριότερο,τον τρόπο με τον οποιο σκεφτόμαστε.Θέλω να δω μια ΕΡΤ που να αλλάζει,απαγκιστρωμένη από πολιτικά συστήματα,να καταγγέλλει,να ενημερώνει,και να ψυχαγωγεί,με την πραγματική έννοια της αγωγής της ψυχής.
 
Η ΕΡΤ έχει μια ιστορική πρόκληση μπροστά της.
Mπορεί να αλλάξει και να γίνει σύμβολο μιας πραγματικής και ουσιαστικής αλλαγής σε μια νέα εποχή,που σηματοδοτούνται παγκοσμίου κλίμακας αλλαγές.Είναι στο χέρι της να είναι μπροστά από την εποχή της,η απλά να ακολουθεί.Η ΕΡΤ έχει το δυναμικό και τους ανθρώπους που μπορούν, αρκεί να κόψουν οι ίδιοι τον ομφάλιο λώρο,που τους συνδέει με την κομματοκρατία,και να αποβάλει από το σώμα της όλους εκείνους,που δεν δημιουργούν και δεν προσφερουν.