13/3/10

Ο ΚΩΛΟΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Είναι πράγματι θλιβερό να συνηδειτοποιείς ότι σ'αυτή τη χώρα,η έννοια της σοβαρότητας έχει χαθεί προ πολλού.Είναι φορές που νόμιζα,ότι η κρίση που μαστίζει τη χώρα μας,και που δυστηχώς θα την μαστίζει για πολλά χρόνια ακόμα,θα ξεκαθαρίσει το τοπίο,απο τα τεράστια αδιέξοδα που οδήγησαν τη χώρα μας στο χείλος του γκρεμού.Μεγάλο λάθος!
Δε προλαβαίνει να βγεί στη τηλεόραση,ένα παχουλό,κακόγουστο αρκουδάκι,με μια εκνευριστική φωνή,και μείς τρέχουμε σε παιδικά πάρτι,σούπερ-μάρκετ,περίπτερα,για να συλέξουμε c.ds,αυτοκόλλητα,αλλά όχι για εμάς,αλλά για τα παιδιά μας.Για να υπάρχει και το άλλοθι.Μετά απο πολλές ημέρες,η είδηση του ''εθνικού διαζυγίου''μας βρίσκει καθηλομένους στις τηλεοράσεις,με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες απο την καθημερινή μας τηλε-περσόνα,και εθνική ευεργέτρια Ελένη Μενεγάκη.Φωτογραφίες,προσκήνιο,και φυσικά το γεγονός που σημάδεψε το χωρισμό!Υπάλληλος ζαχαροπλαστείου έστειλε γλυκά,κατόπιν παραγγελείας της ιδίας!
Λίγο μετά έρχεται το αποκαλυπτικό d.v.d όπου διακόσιες χιλιάδες κόσμου έσπευσαν να το αποκτήσουν,προκειμένου να δούν ένα κορίτσι,που έγινε γνωστό απο τα καλλιστεία,όχι γιατί απέκτησε κάποιο τίτλο,αλλά επειδή υπήρξε αγενής προκλητική και κακότροπη.Και τώρα που είναι πρωταγωνίστρια σε φίλμ πορνό,(κάποιοι το λένε βίντεο ντοκουμέντο) γίνεται θέμα συζήτησης στα ραδιόφωνα,στις τηλεοράσεις,και στα περιοδικά.Είναι μεγάλο και εθνικό γεγονός ο κώλος της Αλεξανδράτου!Πως θα το κάνουμε!
Αν όλοι αυτοί οι διακόσιες χιλιάδες ανθρώποι που αγόρασαν το d.v.d βγαίνανε στο δρόμο,διεκδικώντας μια καλύτερη παιδεία,είμαι σίγουρος ότι πολλά θα αλλάζανε προς το καλύτερο.
Δέν πάει καιρός άλλωστε που η αγαπημένη των καναλιών τραγουδίστρια Εφη Θώδη,ξεκινώντας την καριέρα της στα πανηγύρια,τραγούδησε στα αγγλικά,με greeklish προφορά τα κάλαντα,στα κανάλια,τα οποία με τη σειρά τους την παροτρύνανε να κάνει ακόμα και διεθνή καριέρα!Εν τέλει κατέληξε να νοσηλεύεται στο ψυχιατρείο,παίρνοντας έτσι το μάθημα της ζωής της να μην ξαναβγεί στα τηλε-παράθυρα.
Και εκεί που πιάνεις πάτο,σαν χώρα και σαν κοινωνία,και έχεις μια μικρή ελπίδα μέσα σου,ότι όλα θα αλλάξουν,αφού δεν πάει πιό κάτω το πράγμα,εκεί που λές ότι η ποιότητα θα πάρει επιτέλους τη θέση που της αξίζει στη ζωή μας,και στην καθημερινότητά μας,έρχεται η ώρα των ειδήσεων των 8,και αναθεωρείς ότι σκεφτόσουν πρίν.Πολιτικούς ικανούς μόνο για τηλε-παράθυρα,με τον γνωστό ξύλινο λόγο τους,να αλληλοκατηγορούνται,για τον ποιός έφερε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού.Αποτέλεσμα;Κανείς να μην μιλά για το άθλιο πολιτικό σύστημα,που αναπαράγεται απο τους ίδιους αυτούς πολιτικούς.
Και έρχεται κάποια στιγμή που ξυπνάνε όλα σου τα κλισέ,και αναρωτιέσαι τι διάολο κάνεις σ'αυτή χώρα!Ειδικά αν είσαι απ'αυτούς που δεν γουστάρουν να είναι μέρος ενός κοπαδιού με εξόφθαλμα μάτια που στέκονται στην ουρά,για να κλέψουν μερικά στιγμιότυπα απο τις ζωές των άλλων.Η αν είσαι απ αυτούς που δεν γουστάρεις να σε περνάνε για μαλάκα ούτε τα κανάλια,ούτε οι κομματικοί δημοσιογράφοι,που αναπαράγουν και ωραιοποιούν ότι πιο βλακώδες και ηλίθιο υπάρχει σ'αυτό το κόσμο!
Μήπως θα πρέπει να γίνουμε περισσότερο παραγωγικοί,ο καθένας στον τομέα του,και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι στα προσωπικά μας,αντί να χειροκροτάμε ανθρώπους χωρίς παιδεία στα μπαλκόνια,και χαζεύοντας στις οθόνες μας,τον κώλο μιας πορνο-στάρ;
Δυστυχώς αυτή η χώρα εκρτοχιάστικε απο την ιστορία της,και θα χρειαστεί χρόνο,πόνο και αίμα για να επανέλθει στις αξίες τις.
Ζητείται Ελπίς...

Share/Bookmark

7/3/10

Γ.ΠΑΠΑΝΡΔΡΕΟΥ Vs ΚΟΙΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

•Η κοινή λογική λέει ότι δίχως ένα πολιτικά ανεξάρτητο, καλά οργανωμένο και αδιάφθορο κράτος, η χώρα είναι αδύνατο να πάει μπροστά.

•Η κοινή λογική λέει ότι χρειαζόμαστε ένα λειτουργικό και αποτελεσματικό κράτος, που σήμερα δεν έχουμε.

•Η κοινή λογική λέει ότι αν δεν υπάρχει ανταγωνισμός στην αγορά μέσα σ’ ένα πλαίσιο από σαφείς και δεσμευτικούς για όλους κανόνες, οι καταναλωτές ζημιώνονται και η οικονομική ανάπτυξη φθίνει.

•Η κοινή λογική λέει ότι δεν μπορείς να ξοδεύεις περισσότερα απ’ όσα έχεις και να δανείζεσαι υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών σου.

•Η κοινή λογική λέει ότι για να είναι η οικονομική ανάπτυξη βιώσιμη πρέπει να είναι φιλική προς το περιβάλλον. Ποιότητα ζωής χωρίς προστασία του περιβάλλοντος είναι αδιανόητη.

•Η κοινή λογική λέει ότι όταν προσφεύγει ο πολίτης στην Δικαιοσύνη η υπόθεσή του δεν μπορεί να εκδικάζεται έπειτα από πέντε ή δέκα χρόνια. Διαφορετικά, η έννοια του κράτους δικαίου αποδυναμώνεται.

•Η κοινή λογική λέει ότι τα νοσοκομεία πρέπει να διοικούνται με σύγχρονα συστήματα διοίκησης και όχι με κομματικούς κομισάριους ή συνδικαλιστές.

•Η κοινή λογική λέει ότι δάσκαλοι και καθηγητές πρέπει να αξιολογούνται, ότι τα σχολεία και τα πανεπιστήμια πρέπει να λειτουργούν ως κέντρα μάθησης και όχι ως κομματικά ορμητήρια αντικοινωνικών στοιχείων.

•Η κοινή λογική λέει ότι αξιοποιώντας τις μοναδικές κλιματικές και περιβαλλοντικές συνθήκες της χώρας οι Έλληνες αγρότες μπορούν να τροφοδοτούν με ποιοτικά προϊόντα τις ευρωπαϊκές αγορές και να μη περιμένουν να ζήσουν από τις επιδοτήσεις, που το 2013 θα καταργηθούν.

•Η κοινή λογική λέει πως η Ελλάδα που διαθέτει εξαιρετικά ευνοϊκές κλιματολογικές συνθήκες για την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα έπρεπε να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις όσον αφορά στην ανάπτυξη τους.

•Η Κοινή λογική ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει πολύ περισσότερα φωτοβολταικά στις στέγες από την Γερμανία που έχει πολύ λιγότερη ηλιοφάνεια.

•Η κοινή λογική λέει πως η Ελλάδα που έχει ανέμους όλο το χρόνο θα έπρεπε να έχει ακόμα περισσότερα αιολικά πάρκα; Γιατί είναι 11η στην Ευρώπη;

•Η κοινή λογική λεει πως για να προστατέψουμε τα δάση μας, ή τουλάχιστον όσα μας έχουν απομείνει, πρέπει να ρίξουμε το βάρος στην πρόληψη. Γιατί δεν το κάνουμε;

•Όλοι γνωρίζουμε τις επιπτώσεις της λειτουργίας ανεξέλεγκτων χωματερών. Πληρώνουμε υπέρογκα πρόστιμα για αυτές. Γιατί δεν τις κλείνουμε; Μήπως δεν μπορούμε να τις βρούμε;

•Το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει η χώρα είναι η φυσική ομορφιά της και το περιβάλλον. Όποιον και να ρωτήσεις θα συμφωνήσει. Γιατί δεν τα προστατεύουμε;

•Όλοι οι πολιτικοί μας μιλάνε για τον αγωγό μεταφοράς αργού πετρελαίου Μπουργκάς–Αλεξανδρούπολης. Η κοινή λογική λεει πως θα πρέπει να μιλήσουμε και για τον κίνδυνο οικολογικής καταστροφής στο Αιγαίο. Έχουν άραγε αναλογιστεί το κόστος μιας τέτοιας καταστροφής;

•Μια από τις βασικές αιτίες για την μόλυνση του Ασωπού είναι οι παράνομες αδειοδοτήσεις βιομηχανιών στα Οινόφυτα βάσει των πορισμάτων του ίδιου του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης. Γιατί δεν εφαρμόζεται ο νόμος;

•Γιατί ο ανεφοδιασμός των καταστημάτων να γίνεται την ώρα που όλοι οδηγούν για να φτάσουν στη δουλειά τους;

•Γιατί να αξιολογούνται φοιτητές από πανεπιστημιακά ιδρύματα που δεν δέχονται αξιολόγηση;

•Γιατί το να συντηρούμε τον ελλειμματικό ΟΣΕ είναι ακριβότερο από το να στείλουμε ΟΛΟΥΣ τους επιβάτες τους στον προορισμό τους με μισθωμένο ταξί;

•Γιατί η κρατική Ολυμπιακή παρουσίαζε πάνω από €1.000.000 ζημιές την ημέρα, ενώ η ιδιωτική Aegean πάνω από €100.000 κέρδη την ημέρα;

•Πώς γίνεται η Siemens να έχει παραδεχθεί ότι έδωσε στην Ελλάδα για «λάδωμα» 100 εκατομμύρια ευρώ, και η Ελληνική Δικαιοσύνη να μην μπορεί να ανακαλύψει τους παραλήπτες τους;

•Πώς γίνεται να έχουμε τετραπλάσιους εκπαιδευτικούς από το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα του κόσμου, αυτό της Φινλανδίας, και παρά ταύτα να παρατηρούνται ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό;

•Αξίζει το έργο της ΕΡΤ τα 300 εκατομμύρια ευρώ που πληρώνουν οι πολίτες ως εισφορές; Είναι σίγουρο ότι για το παραγόμενο αυτό έργο χρειάζεται διπλάσιους υπαλλήλους από το σύνολο των υπαλλήλων ΟΛΩΝ των υπόλοιπων καναλιών;

''Η οικονομική ιστορία, διεθνής και ελληνική, διδάσκει ότι οι οικονομικές κρίσεις οδηγούν είτε στην καταστροφή είτε στην αναζωογόνηση και την ανάταξη. Στην καταστροφή οδηγούν όταν υπάρχει αδράνεια ή / και εμμονή σε δογματικές αντιλήψεις, αντίθετες με την πραγματικότητα, την κοινή λογική και τις δυνάμεις της προόδου, της εξωστρέφειας και του ανταγωνισμού. Στην αναζωογόνηση και την ανάταξη οδηγούν όταν υπάρχει έγκαιρη προσαρμογή, καθώς και ρεαλιστική και ευέλικτη προσέγγιση στα προβλήματα.''
Αρθρο απο την ιστοσελίδα του ΄΄Δράσης''
http://www.drassi.gr/index.php

σ.σ
Πολύ φοβάμαι ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά,σε μια μεγάλη κοινωνική έκρηξη με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Παρ'όλα αυτά ο κ.Παπανδρέου μας υπόσχεται μια καλύτερη Ελλάδα το 2013,τονίζοντας σε οικονομική εφημερίδα ότι, "Οι θυσίες θα πιάσουν τόπο. Σε τρία χρόνια θα έχουμε εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά της χώρας. Θα έχουμε πετύχει την παραγωγική ανασυγκρότηση, τον διοικητικό εκσυγχρονισμό και την πολιτική ανόρθωσή της... Σε τρία χρόνια, ίσως και νωρίτερα, η Ελλάδα θα είναι μια χώρα αξιόπιστη, με κύρος και με ελπιδοφόρο το μέλλον για τους πολίτες της.'' Οτι δεν έκαναν δηλαδή τα τελευταία τριάντα-τριάντα πέντε χρόνια,θα γίνουν σε μια τριετία.
Κοινή λογική είπαμε;
Εδώ γελάμε

Share/Bookmark

6/3/10

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή...."

Το παρακάτω κείμενο,είναι ένα e-mail,.που μου το έστειλε ένας φίλος.Ενα απο τα πολλά που κυκλοφορούν ευρέως στο διαδίκτυο.Λέει πολλές αλήθειες και αποφάσισα έτσι απλά να το μοιραστώ μαζί σας.



''Kάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές,σήμερα έχει δύο.
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες,
σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα...
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας..
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά.
Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι.
Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια.
Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.
Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία.
Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε.
Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.
Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό.
Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη.
Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη,
σήμερα μας ξεκουφαίνει η...θώδη.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή.
Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη.
Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό.. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...
Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας.
Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι!
Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.
Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.
Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας.
Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους.
Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε.
Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας.
Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....


Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή...."

Share/Bookmark

3/3/10

Η ΕΕ ΩΣ «ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ»

Αρθρο του καθηγητή Μενέλαου Γκιβάλου,που δημοσιεύτικε στην εφημερίδα ''Παρόν'' στις 28-2-2010.

Το τραγικό δίλημμα που ζει ο σύγχρονος κόσμος, στο δυτικό κυρίως ημισφαίριο, είναι το ιστορικό γεγονός ότι η τεχνολογική - επιστημονική ανάπτυξη, η ευημερία και η κατανάλωση αγαθών συνδέονται με μια πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας αφαίρεση.Αυτή η αφαίρεση, σʼ ένα πρώτο επίπεδο, αφορά την αυτονόμηση της οικονομίας από την πολιτική, ένα κρίσιμο, ιστορικό συμβάν, που ξεκινά στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με την κρίση και την κατάρρευση των κοινωνικών συμβολαίων και του κράτους πρόνοιας.
Το δεύτερο επίπεδο αφαίρεσης ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Το χρηματοπιστωτικό - κερδοσκοπικό κεφάλαιο αυτονομείται έναντι του παραγωγικού - επενδυτικού κεφαλαίου, της ίδιας της παραγωγικής δομής της κοινωνίας, και κινείται στο επίπεδο του τζόγου, του ρίσκου, που δεν αφορά καν το παρόν, αλλά αποδομεί και υπονομεύει το ίδιο το μέλλον των κοινωνιών. Η ασύδοτη κερδοσκοπία, ο υπερδανεισμός, τα κέρδη πάνω «στον αέρα», στις πιθανότητες κατάρρευσης ή ανάπτυξης των οικονομιών, καθίστανται σήμερα ο «σκληρός πυρήνας» που κινεί και νοηματοδοτεί τις οικονομικές επιλογές και εξελίξεις.
Το ελεύθερο, αυτοσυντονιζόμενο άτομο, ο ατομικώς δρων ιδιώτης, που εξύμνησαν ο F. A. Hayek, ο M. Friedman, η περίφημη νεοφιλελεύθερη σχολή των «Σικάγο μπόις», βρίσκεται σήμερα έωλο, έκθετο μπροστά στην ισχύ των αόρατων μηχανισμών της χρηματοπιστωτικής ασυδοσίας που κατευθύνουν τις αγορές.
Οι ευρωπαίοι ηγέτες θα όφειλαν να αντιληφθούν ότι η μορφή της σημερινής κρίσης έχει βαθύτερα και ευρύτερα χαρακτηριστικά από εκείνα του 1929. Τότε η παραγωγική - βιομηχανική δομή, με τη συμμετοχή του κράτους ως συμπληρωματικού πεδίου της συνολικής κοινωνικής αναπαραγωγής, μπόρεσε να αποκαταστήσει τις ισορροπίες και να οδηγήσει, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τους λαούς σε μια προοδευτική ευημερία και σε καθεστώς κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής.
Σήμερα τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Όχι μόνο γιατί το χρηματοπιστωτικό-κερδοσκοπικό σύστημα έχει αποκτήσει μια αυτόνομη, ηγεμονική θέση έναντι τόσο της πραγματικής οικονομίας όσο και της ίδιας της πολιτικής. Αλλά και διότι διατηρεί και αναπαράγει τη δική του ιδεολογική κυριαρχία, διότι οι επιλογές και οι αξίες του υιοθετούνται άμεσα ή έμμεσα από τις ηγεμονικές πολιτικοοικονομικές ελίτ, από τις ηγεσίες των κρατών του δυτικού κόσμου.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πώς αντιμετωπίστηκε η κρίση τα δύο τελευταία χρόνια. Πρώτα δόθηκαν τεράστια ποσά στις τράπεζες και στη συνέχεια υποχρεώνονται κράτη και λαοί να επωμιστούν το κόστος του «Συμφώνου Σταθερότητας», αποδεχόμενοι τη μείωση του εισοδήματός τους, την περαιτέρω αποδυνάμωση των κοινωνικών τους δικαιωμάτων, την ανασφάλεια στην εργασία και στη ζωή τους.
Κι όλα αυτά για το «ισχυρό νόμισμα», για το «ιερό και απαραβίαστο» όριο του 3% των ελλειμμάτων, για μια αδήριτη δημοσιονομική πειθαρχία που οδηγεί νομοτελειακά σε μια παρατεταμένη περίοδο ύφεσης.
Μπροστά σʼ αυτό το αδιέξοδο οι αντιθέσεις στην Ευρωπαϊκή
Ένωση «εσωτερικεύονται» και αρχίζει να επικρατεί ένας ανοικτός ανταγωνισμός μεταξύ των ευρωπαίων εταίρων. Ένας πρώτος διαχωρισμός εμφανίστηκε μεταξύ του «εργαζόμενου και προηγμένου» Βορρά και του «μη αποδοτικού, σπάταλου και ελλειμματικού» Νότου. Τα ελλείμματα και τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας είναι ασφαλώς σοβαρά, όχι όμως τραγικά. Εάν πράγματι ακολουθήσουμε τη λογική των μακροοικονομικών κριτηρίων, το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ, ενώ η Μεγάλη Βρετανία και η Ιαπωνία θα πρέπει να διαθέσουν άνω του 10% του ΑΕΠ τους στα δέκα επόμενα χρόνια για να τιθασεύσουν το χρέος τους. Φυσικά δεν μπορούμε να εξομοιώσουμε τις παραγωγικές δυνατότητες των οικονομιών αυτών με τις ευρωπαϊκές «περιπτώσεις», όμως ο μονεταριστικός κανόνας ισχύει για όλους...
Σʼ ένα δεύτερο επίπεδο ενδοευρωπαϊκών αντιθέσεων η Γερμανία, η γερμανική οικονομία, αποκτά πλεονεκτήματα μέσα από την κρίση. Ας μην ξεχνάμε ότι μέσα από τις ευρωπαϊκές Συνθήκες (Μάαστριχτ, Σύμφωνο Σταθερότητας) η Γερμανία μέσω της ΟΝΕ (που υπήρξε δημιούργημα της Μπούντεσμπανκ) και του σκληρού ευρώ αυξάνει τις εξαγωγές της και διατηρεί υψηλή παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, ιδιαίτερα έναντι των ασθενέστερων ευρωπαϊκών οικονομιών. Ό,τι καταθέτει η Γερμανία στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό το εισπράττει στο πολλαπλάσιο από τις ευρωπαϊκές αγορές αλλά και από την κερδοσκοπική δραστηριότητα των γερμανικών κατασκευαστικών εταιρειών (ας θυμηθούμε το δικό μας αεροδρόμιο, το «Ελευθέριος Βενιζέλος»). Διέθετε άλλωστε ένα φτηνό εργατικό δυναμικό από την πρώην Ανατολική Γερμανία, γεγονός που της επέτρεψε να κρατήσει χαμηλό το εργατικό κόστος έναντι των ευρωπαίων εταίρων της...
Μέσα σʼ αυτό το πλαίσιο του εσωτερικού ανταγωνισμού που αναπτύσσεται μεταξύ των κρατών-εθνών της ΕΕ, οι πλέον αδύναμοι υποδεικνύονται ως «στόχοι». Οι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί και οι λοιδορίες που εξαπολύθηκαν κατά της χώρας μας, ιδίως από γερμανικής πλευράς, αποκαλύπτουν όχι μόνο την απουσία αλληλεγγύης και κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας, αλλά και την ανάδυση ενός επικίνδυνου εθνοφυλετικού δαρβινισμού, που πριν από λίγες δεκαετίες οδήγησε στο αιματοκύλισμα της Ευρώπης. Ας είναι λοιπόν προσεκτικότεροι οι γερμανοί φίλοι μας όταν αναζητούν τα χαρακτηριστικά του δικού μας DNA.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σήμερα «ακυβέρνητη», διανύοντας τη μεγαλύτερη κρίση από την ίδρυσή της. Αν δεν υπάρξουν θεσμικά-δομικά πλαίσια ελέγχου της χρηματοπιστωτικής ασυδοσίας, εάν δεν προωθηθούν συγκροτημένες πολιτικές επενδύσεων και ανάπτυξης, τότε το ίδιο το μέλλον της ΕΕ βρίσκεται υπό διακινδύνευση. Ο αδύναμος κρίκος δεν είναι ούτε η Ελλάδα ούτε οι μεσογειακές χώρες ούτε η Ιρλανδία... Αδύναμος κρίκος είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, που πορεύεται χωρίς στρατηγική, χωρίς στόχους, χωρίς πολιτική.

ΤΟΥΣ ΑΝΗΣΥΧΗΣΕ Ο Α.ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ

Θορύβησε ο Βγενόπουλος. Τους πολιτικούς φυσικά, κατά κύριο λόγο. Και προβλημάτισε όλους τους εμπλεκόμενους χώρους. Όχι τόσο γι' αυτά που είπε στη συνέντευξή του στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου στο Alter το βράδυ της Δευτέρας, που είχε μεγάλη τηλεθέαση, αλλά για την απήχηση που είχε στον κόσμο, σ' όλα τα επίπεδα.

www.paron.gr/v3/new.php?id=51212&colid=&catid=37&dt=2010-02-28 0:0:0