Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαργαρίτα Ζορμπαλά - Δρόμοι παλιοί

Από τις κορυφαίες στιγμές για το Ελληνικό τραγούδι,με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη,και στίχους σε ποίηση του μεγάλου Μανώλη Αναγνωστάκη,το "Δρόμοι παλιοί" ντύνει μουσικά την ταινία Σέρπικο με πρωταγωνιστή τον Al Pacino,μια από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Υπάρχουν όμως σ'αυτό δυο συνταρακτικά στοιχεία που δεν επισημάνθηκαν πουθενά ή δεν εκτιμήθηκαν καθόλου και τα οποία κάνουν το τραγούδι αυτό και ΣΤΑΘΜΟ της ανθρώπινης πορείας.

1ο  Από το τραγούδι λείπει, για λόγους ίσως μουσικού μέτρου, μια κωδική και καθοριστική λέξη που δραματοποιεί διαχρονικά την ιστορία του ανθρώπου.
Η λέξη αυτή είναι η λέξη "ΑΚΟΜΑ".
 Συγκεκριμένα το τραγούδι λέει, ανάμεσα στ' άλλα, "...κρατώντας / μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες...", ενώ ο ποιητής γράφει στο βιβλίο του "...κρατώντας / ΑΚΟΜΑ μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες... "
 Αυτή η βαθιά νοηματική λέξη εκφράζει βιωματικά τον ανυποχώρητο αγώνα για Δικαιοσύνη και Αδερφοσύνη όλων των ανθρώπων της γης, γι αυτό και σ΄αυτή την κωδική λέξη ακουμπάνε μέσα σ' όλους τους αιώνες όλοι οι επαναστάτες ποιητές, οι συνειδητά σκεφτόμενοι ανθρώποι και οι ανύπνωτοι ονειρευτές όπου γης.

2ο  Τους τρεις στίχους που λένε "...Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς / Να γνωρίζω κανένανε κι ούτε / Κανένας με γνώριζε ..." ο Αναγνωστάκης τους έχει σε παρένθεση !...
Από περίσσια δηλαδή ταπεινότητα και ευγένεια μας τονίζει με την παρένθεση ότι αυτό απλώς μας το επισημαίνει, χωρίς γι αυτόν να έχει ιδιαίτερη αξία!... Δίχως όμως να το επιδιώκει , βγαίνει από το όλο ποίημα η λύπη του, που εκφράζει όλους τους επαναστάτες αγωνιστές και που είναι η πικρή πραγματικότητα της αδιαφορίας ή αδυναμίας ή φόβου των πολλών ασυνειδητοποίητων ανθρώπων που αδιαφορούν για το βαρύ τίμημα που καταβάλλουν πάντα οι λίγοι για χάρη όλων των συνανθρώπων τους.
 Έρχεται όμως εδώ ο μεγάλος μας Μίκης και με θαυμαστή δημιουργική έμπνευση σπάει και αφαιρεί τα δεσμά της παρένθεσης και πλάθει πανηγυρικό το μουσικό αυτό ρεφρέν σαν μέσο για να περιγράψει και να προβάλλει την αληθινή ανθρώπινη τραγωδία,που με τραγικό τρόπο ο ποιητής διηγείται μόνο στην εισαγωγή του ποιήματος.

Αυτό αποτελεί τη μοναδική μουσική προσέγγιση, που μονάχα ένας Μίκης Θεοδωράκης μπόρεσε και υλοποίησε.
 Να γιατί το τραγούδι αυτό είναι και ΣΤΑΘΜΟΣ της ανθρώπινης Ιστορίας και γίνεται απόκρυφα και ευεργετικό,αφού σε προβληματίζει, σε αφυπνίζει και βαθιά σε συνειδητοποιεί ότι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ δεν βρήκε και δε θα βρει ποτές του το δρόμο του αν πρώτα δε νιώσει,δε βιώσει,δε ματώσει,δε σαρκώσει,δεν ξεκορμίσει,δε σεργιανήσει,δεν τραγουδήσει και δε φιλέψει το μέγα αμοιβαίο και οικουμενικό σ'αγαπώ ! 
Για όλους αυτούς τους λόγους,μια τέτια προσέγγιση αυτού του τραγουδιού σου δημιουργεί εύλογα τη συνειδητή επιθυμία να υποκλιθείς βαθιά και να πεις ένα πηγαίο νοερό και αφκιασίδωτο ευχαριστώ στο ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ και στο ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ.

Τι κρίμα που αυτή η χωρα κατάντησε ένα απέραντο νεκροταφείο ποιητών,από κοινωνικά και πολιτικά αμόρφωτους πολίτες,που έχουν αναγάγει την τύχη αυτού του έθνους στα χερια ανεπάγγελτων,και απολίτιστων,ανθρώπων του υποκόσμου.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από εκεί που δεν ξέρεις γιατί σε κρατάνε. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. 
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη! 
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. 
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς! 
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει! Να μάθεις να φεύγεις... Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες. 
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα. 
Να φεύγεις από όσα νόμιζες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά..." 

Γιώργος Μεράντζας - Δίκοπη Ζωή

Από τους καλύτερους στίχους,κατά την γνώμη μου,που έγραψε ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς-ποιητές,ο Μανος Ελευθεριου. "...κρυφά και φανερά σε ακολουθούνε,η συμμορίες και η βασανιστές,και ψάχνουν μέρα νύχτα να σε βρούνε,μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε,γιατί ποτε δεν ήταν ποιητές Το χώμα που πατούν να προσκυνούνε"

Ο απόλυτος ξεπεσμός της έννοιας του κράτους.

Ο απόλυτος ξεπεσμός της έννοιας του κράτους.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση,πρόκειται για άναρχο-άπλυτους που γράφουν στα παπάρια τους κάθε νόμο και τάξη.
Είναι οι ίδιοι,που όχι μόνο δεν θέλουν τίποτα να αλλάξει σε αυτό τόπο,αλλά κάνουν ότι είναι δυνατόν από την πλευρά τους,έτσι ώστε να συντηρήσουν και γιατί όχι,να διαιωνίσουν μια κατάσταση,που δεν τιμά καθόλου ένα κράτος.
Είναι ο καρκίνος ενός έθνους,που όχι μόνο αρνείται πεισματικά να εκπολιτιστεί,να αλλάξει,να καλυτερεύσει,αλλά προσπαθεί να δημιουργήσει ακόμα χειρότερη κατάσταση από την προηγούμενη,γιατί στη πραγματικότητα μισεί θανάσιμα ότι έχει να κάνει με τον  πολιτισμό και τάξη,και την ασφάλεια.
Κατασκηνώνουν σε δημόσιο χώρο γιατί έτσι γουστάρουν,καταπατώντας δημόσια περιουσία.
Mία αντίληψη που εκπορεύεται από μια φασιστική αντίληψη που τους διακατέχει,και ας μην το παραδέχονται.
Στη πραγματικότητα είναι το ίδιο φασίστες, που στηρίζονται στη λογική του ,"...έτσι γουστάρω και κάνω ότι θέλω",που δεν έχει καμία μα καμία διαφ…