30/11/10

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ “ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ” Γιατί ξαναστήνεται η υπόθεση “Τρομοκρατία” σήμερα.

Θεόδωρος Α. Λαμπρόπουλος

Και ξαφνικά (;) ξαναπήξαμε από αυτόκλητους «τιμωρούς» της Εξουσίας, «λαϊκούς εκδικητές», «σωτήρες» των αδικημένων και λοιπούς τρομοκρατίσκους της συμφοράς. Εκεί που το νεοελληνικό κράτος το 2004, εν όψει φυσικά Ολυμπιακών Παιχνιδιών (Οlympic Games), είχε αποφασίσει να σκηνοθετήσει την «εξάρθρωση» της «Tρομοκρατίας» -την οποία είχε στήσει και συντηρούσε καθʼ όλη τη διάρκεια της Mεταπολίτευσης- τώρα αποφάσισε να την ξαναβγάλει από τη ναφθαλίνη.

Η αιτία γιʼ αυτή την επιλογή των αφεντικών της νεοελληνικής κοινωνίας μόνο μια μπορεί να είναι: o κοινωνικός πόλεμος στην Ελλάδα ενδέχεται να ξεσπάσει με απρόβλεπτη σφοδρότητα. Η μαθητική εξέγερση του περασμένου Δεκεμβρίου (2008), η οποία, αν και ημιτελής, εξάντλησε όλο το απόθεμα δακρυγόνων της Aστυνομίας (και υποχρέωσε σε εσπευσμένη εισαγωγή νέου «υλικού»), ήταν απλώς ένα από τα προεόρτια, τα οποία το μόνο που δείχνουν είναι ακριβώς, ότι το ενδεχόμενο απρόβλεπτης όξυνσης του κοινωνικού πολέμου παραμένει ανοιχτό. Αυτό είναι κάτι, που για τους κρατούντες, πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί.
» από το στόμα και Για την κοινωνική δυσαρέσκεια (και ιδιαίτερα γιʼ αυτήν της νεολαίας) δεν φταίει φυσικά ούτε η διεθνής οικονομική «κρίση», ούτε κάποια άλλη από αυτές τις σχεδόν μεταφυσικές αοριστίες, που μηρυκάζουν με ψευδοεπιστημονικό ύφος οι επικοινωνιολόγοι (βλ. ευνούχοι) της Εξουσίας (ακόμα κι αν τους βγάλει κανείς την καραμέλα της «οικονομικής κρίσηςτούς βάλει να μιλήσουν π.χ. για Aστρολογία, πάλι το ίδιο επιστημονικοφανές ύφος θα έχουν –άλλωστε γιʼ αυτό το ύφος τους πληρώνονται). Το μόνο που φταίει είναι η πρωτοφανής (ακόμα και για μια τριτοκοσμική χώρα σαν την Νεοελλάδα) απληστία των νεοκοτσαμπασήδων, που λυμαίνονται απροκάλυπτα τη χώρα (όπως ακριβώς έκαναν οι πρόγονοί τους τής «τουρκοκρατίας» και του Βυζαντίου. Διαβάστε: «Από τους Τουρκόφιλους ανθενωτικούς του Βυζαντίου, στους σημερινούς Ρωμηούς “μάνατζερς”»).
Πότε ένα Κράτος καταφεύγει στην Τρομοκρατία
Υπό το φόβο λοιπόν της κοινωνικής δυσαρέσκειας, που συσσωρεύεται περιμένοντας την ώρα να ξεσπάσει, το νεοελληνικό κράτος αποφάσισε να παίξει ξανά το χαρτί της «Τρομοκρατίας». Άλλωστε πρόκειται για δοκιμασμένη συνταγή, την οποία έχει εφαρμόσει και το, καταταλαιπωρημένο από τον κοινωνικό πόλεμο, Ιταλικό κράτος, ιδιαίτερα στη δεκαετία του 1970.
Είναι ιστορικώς διαπιστωμένο από όλες τις κοινωνικές εξεγέρσεις, που έχουν εκδηλωθεί μεταπολεμικά στο Δυτικό Κόσμο (π.χ. Μάης του ʼ68, Η.Π.Α., Πολυτεχνείο 1973, προπέρσινες ταραχές στη Γαλλία και, όπως ξαναεπιβεβαιώθηκε, από τις εδώ μαθητικές ταραχές τού προηγούμενου Δεκεμβρίου), ότι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει -και φοβάται- η Εξουσία είναι αυτή της αυθόρμητης (=αυτοορμώμενης), φανερής και γενικευμένης βίας. Δηλ. της βίας των οδοφραγμάτων, όπου η ρήση «βία στη βία της Εξουσίας» αποκτά την ολόπλευρη εκπλήρωσή της. Αλλά και της εξίσου αυθόρμητης και φανερής βίας τών απαλλοτριώσεων τού υπεξαιρεθέντος κοινωνικού πλούτου και τής ορθολογικότερης αναδιανομής του (βλ. τις αναδιανεμητικές εξορμήσεις των αναρχικών, που ψυχραιμότατα ξαλαφρώνουν τα ράφια των σούπερ μάρκετς και επαναδιοχετεύουν το κοινωνικό προϊόν στην αυτονόητη κοινωφελή του ροή, π.χ. προς τους λιμοκτονούντες -και εγκαταλελειμμένους σαν σκυλιά στην τύχη τους-συνταξιούχους).
Η γλώσσα της αυθόρμητης, φανερής και γενικευμένης βίας είναι η μόνη γλώσσα που δεν μπορεί να οικειοποιηθεί και να αλλοιώσει η Εξουσία. Π.χ. όταν η βία των εξεγερμένων στοχεύει αυθόρμητα, φανερά και γενικευμένα σε ναούς της τοκογλυφίας, της διαφθοράς, ή της χαζοχαρούμενης εικονικής ψευδοευημερίας -τράπεζες, υπουργεία της «μίζας», πολυκαταστήματα κ.λπ. (ακόμα και εκκλησίες –δηλ. παγκαροφυλάκια, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- «μπογιάτισαν» οι «αθεόφοβοι» μαθητές τον Δεκέμβριο του 2008) τότε οι απαρχαιωμένες προβοκάτσιες των κουκουλοασφαλιτών, που σπάνε άσχετα μικρομάγαζα και μετά σκηνοθετούν τη λεηλασία τους φωνάζοντας εξαθλιωμένους μετανάστες για να πλιατσικολογήσουν, δεν επαρκούν για να σπιλώσουν επικοινωνιακά την – ευρέως αποδεκτή πλέον- βία των εξεγερμένων. Είναι ευκολονόητο, ότι μια οργισμένη διαδήλωση μερικών χιλιάδων, που θα σπάσουν φανερά και στοχευμένα, απλώς την γυάλινη πρόσοψη π.χ. μιας τοκογλυφικής εταιρείας (=τράπεζας) και που θα φωνάξουν μερικά άγρια συνθήματα, καταφέρνει πολύ περισσότερα πράγματα από μια προβοκάτσια εκπαιδευμένων βομβιστών, που θα ανατινάξει ανούσια το εσωτερικό τού υποκαταστήματος της εν λόγω εταιρείας. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι ο εντυπωσιασμός μέσω της βίας, αλλά μιά βία, που θα λειτουργήσει ως αυθόρμητο, φανερό και γενικευμένο απειλητικό μήνυμα προς την Εξουσία, ότι «έρχονται κρεμάλες». Επίσης η αναδιανομή του «εθνικού προϊόντος», το οποίο υπεξαιρείται π.χ. από το καρτέλ των σούπερ μάρκετς (προϊόν, το οποίο αποκαλείται υποκριτικά από τους οικονομολόγους «εθνικό» μόνο όταν παράγεται, ενώ όταν έρχεται η ώρα της διανομής του, μετατρέπεται ως δια μαγείας σε… εμπόρευμα) καταφέρνει να παραδειγματίσει καταλυτικά, σε αντίθεση με μια προβοκατόρικη λεηλασία ενός μικρομάγαζου.
Η (παρα)κρατική Πέμπτη Φάλαγγα σε πλήρη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια των πανελλαδικών μαθητικών ταραχών του Δεκεμβρίου 2008: κουκουλοφόροι προβοκάτορες αστυνομικοί με λοστούς στα χέρια έτοιμοι να σπάσουν άσχετα μικρομάγαζα (βλ. «ο θάνατος του εμποράκου»). Έτσι θα εξάψουν το μελοδραματικό χριστιανοφιλάνθρωπο θυμικό των Ρωμηών. Σε όσους διαθέτουν την κοινή λογική, οι πρακτικές αυτές της Αστυνομίας ήσαν ανέκαθεν γνωστές. Ενώ η δημοσιογραφική υποκρισία τις «ανακάλυψε» πρόσφατα και μόνο κάτω από την ασφυκτική πίεση της ελεύθερης και αδέσμευτης Διαδικτυακής ενημέρωσης, απʼ όπου προέρχεται και η εικονογράφηση του άρθρου.
Βέβαια, η μοιρολατρεία και η παθητικότητα των κάθε είδους νοικοκυραίων θα «καταδικάσει» γενικώς και αορίστως την βία «από όπου κι άν προέρχεται», ως δήθεν αδιέξοδη («καταδίκη» μόνο στα λόγια, αφού δεν μπορούν να επιβάλλουν καμία ποινή). Θα παρακάμψουν υποκριτικά το πρόβλημα: ότι η πρωταρχική, η γενεσιουργός βία, είναι παντού και πάντα η εξουσιαστική. Εκτελώντας τον προγραμματισμό, που τούς έχουν εμβάλλει, θα κατευθύνουν την οργή τους εναντίον του εύκολου στόχου, δηλαδή της βίας των εκάστοτε εξεγερμένων (δηλ. συνήθως εναντίον των νέων). Και θα τούς υποδείξουν επιτιμητικά τούς «ειρηνικούς» (και απολύτως ελεγχόμενους και δρομολογημένους από το Σύστημα) τρόπους αντίδρασης, όπως π.χ. η …ψήφος και ο (κατόπιν εορτής…) κοινωνικός διάλογος (τον οποίο η ίδια η εξουσία είχε a priori απορρίψει, οδηγώντας έτσι τα πράγματα στη σύγκρουση, την οποία είχε ως ενδεχόμενο υποτιμήσει).
Ας υπενθυμίσουμε όμως, ότι οι διάφοροι ειρηνικοί τρόποι αντίδρασης στην ασυδοσία των εξουσιών (όπως π.χ. η ψήφος) παρά την μαζικότητά τους δεν έχουν οδηγήσει ποτέ πουθενά: καμμία σημαντική κοινωνική αλλαγή δεν επιτεύχθηκε ποτέ με εκλογές (εκτός αν θεωρήσουμε κοινωνική αλλαγή την προπολεμική άνοδο του φασισμού σε Γερμανία και Ιταλία, η οποία επιτεύχθηκε όντως με εκλογές…). Ενώ η αμυντική βία των κάθε είδους εξεγερμένων μπορεί να γίνει αποτελεσματικότατη αν συμμετάσχουν σε αυτή όλοι οι ιδιώτες (idiots), που ελαφρά τη καρδία, την απορρίπτουν:
Το πρόβλημα με τις μαθητικές ταραχές του περασμένου Δεκεμβρίου δεν ήταν η αμυντική βία μερικών δεκάδων χιλιάδων νέων, που τούς έχει επιφυλαχθεί μια άνευ προηγουμένου εκπαιδευτική, επαγγελματική, κοινωνική απαξίωση (και σαν να μην έφταναν αυτά, τούς δολοφονεί εν ψυχρώ η Αστυνομία), αλλά το ότι η αμυντική αυτή βία τους δεν υιοθετήθηκε και δεν καθολικεύθηκε από τούς, περί άλλων πραγμάτων τυρβάζοντες, γονείς τους.
Αντίθετα η γλώσσα της μυστικής, μεμονωμένης και «οργανωμένης» (=ετεροορμώμενης) βίας, είναι η ίδια η γλώσσα της εξουσιαστικής βίας, μια γλώσσα που το λεξιλόγιό της δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτό των κρατικών μυστικοεπιτελείων, παρά μόνο ως προς τον ψευτοϊδεολογικό φερετζέ (όταν ζητήθηκε από Η/Υ που επεξεργαζόταν στοιχεία σχετικά με την ιταλική «τρομοκρατία» να δώσει συνοπτικά χαρακτηριστικά των Ερυθρών Ταξιαρχιών, η απάντηση ήταν το ακρωνύμιο «S.I.D.» δηλ. τα αρχικά των… Ιταλικών Μυστικών Υπηρεσιών!)(1). Η γλώσσα, τόσο της εξουσιαστικής, όσο και της «τρομοκρατικής» βίας στοχεύει στο να παροχετεύσει, να αμαυρώσει και εν τέλει να ελέγξει προκαταβολικά τη γνήσια «ανεξέλεγκτη» βία κάθε φορά, που υπάρχει φόβος να ξεσπάσει. Τα σύγχρονα εξεγερτικά κινήματα του Δυτικού Κόσμου (και δεν εννοούμε φυσικά τα διάφορα λενινοσταλινομαοϊκοτροτσκιστικά γκρουπούσκουλα), δεν αναγνώρισαν ποτέ ως τμήματά τους τις ένοπλες «επαναστατικές» οργανώσεις.
Ενώ μερικοί από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του σύγχρονου ελευθεριακού στοχασμού (Ντεμπόρ(1), Σανγκουινέτι(2), κ.α.) έχουν αποδείξει με ιστορικά, κοινωνικά αλλά και δικανικά επιχειρήματα, ότι: όλες ανεξαιρέτως οι «τρομοκρατικές» οργανώσεις (π.χ. Ερυθρές Ταξιαρχίες, Μπάαντερ-Μάινχοφ, 17 Νοέμβρη κλπ.) δεν υπήρξαν τίποτε παραπάνω από παραρτήματα των κατά τόπους Κ.Υ.Π. και οι «αγωνιστές» τους πράκτορες, ή –στην καλύτερη περίπτωση- αφελή πιόνια, επίσης των κατά τόπους Κ.Υ.Π..
Άτομα γνησίως επαναστατικών προθέσεων, που ενεπλάκησαν στην υπόθεση της «τρομοκρατίας», όπως ο γνωστός Μπόμυ Μπάουμαν (Γερμανία, αρχές δεκαετίας του 1970)(3), κατέδειξαν στα κείμενά τους, εκτός από τα ιδεολογικά, και τα πρακτικά καθημερινά της αδιέξοδα. Σήμερα κανείς -έντιμος πρώτα απʼ όλα με τον εαυτό του- εξεγερμένος, ή απλά «διαβασμένος» πολίτης των δυτικών κοινωνιών, δεν θεωρεί την «τρομοκρατία» ως κάτι παραπάνω από μια βρωμερή υπόθεση, εκπορευόμενη ευθέως από τις Μυστικές Υπηρεσίες.
Ενώ η φανερή, αυθόρμητη και γενικευμένη εξεγερτική δράση, είναι πάντοτε αποτελεσματική, ακόμα και όταν «αποτυγχάνει» (αφού, παρά τις εμπορευματικές διαστρεβλωτικές μυθοποιήσεις που της γίνονται, ασκεί μόνιμη επίδραση στην συλλογική μνήμη – βλ. γαλλικός Μάης).
Γιʼ αυτό, τα εισαγωγικά στην λέξη «τρομοκρατία» επιβάλλεται να μπαίνουν, αφού αυτή δεν είναι φτιαγμένη για να τρομοκρατεί αυτούς που πρέπει (δηλ. την Εξουσία), αλλά να αηδιάζει όσους έχουν προδιάθεση προς την εξέγερση και να συσπειρώνει γύρω από την Εξουσία (πολιτικάντηδες, αστυνομικούς, παπάδες, δικαστές κ.λ.π.) την χαμερπή αγέλη τών «φιλήσυχων νοικοκυραίων».
Η μακρά διαπλοκή του νεοελληνικού Κράτους με την «Τρομοκρατία»
Ίσως αναρωτηθούν πολλοί: μα είναι δυνατόν αυτό το καταγέλαστο, αναξιόπιστο, «ανύπαρκτο», «διαλυμένο» νεοελληνικό κράτος, να διακρίνει διορατικά σε τέτοιο βάθος χρόνου και να προμελετά με τέτοια επιμέλεια τις ενέργειές του;

Το νεοελληνικό κράτος ας μήν το υποτιμάμε καθόλου. Το νεοελληνικό κράτος κάνει τα πάντα, για να νομίζουμε, ότι είναι αξιοθρήνητο. Θέλει να πιστεύουμε, ότι η «τρομοκρατία» είναι γνησίως επαναστατική κι ότι αυτό είναι ένα ανυπεράσπιστο ορφανό μπροστά της (το οποίο, κατόπιν τούτου, «νομιμοποιείται» να εφαρμόσει στην κοινωνία μέτρα, που παραπέμπουν σε κήρυξη στρατιωτικού νόμου).
Ωστόσο το νεοελληνικό κράτος είναι το πρώτο τριτοκοσμικό κράτος στον κόσμο, που έστησε έναν αειθαλή πανίσχυρο μηχανισμό μυστικότητας, από τη δεκαετία του 1830 ήδη. Ο μηχανισμός αυτός, που αργότερα ονομάστηκε από τους ιστορικούς «παρακράτος», στήθηκε με τη βοήθεια Ρώσων τσαρικών πρακτόρων και Ορθόδοξης Εκκλησίας, στρατολόγησε και εκπαίδευσε πράκτορες από όλο το φάσμα της Δημόσιας Διοίκησης και της κοινωνίας, και φυσικά ένοπλους επαγγελματίες προβοκάτορες. Είχε σαν στόχο την εκτροπή της πορείας της νεοελληνικής κοινωνίας από την διαφαινόμενη εκκοσμίκευση και τον εκδυτικισμό της προς μια «ήπια» θεοκρατία, μια οικονομία νεοφεουδαρχικού χαρακτήρα και, γενικότερα, μια κοινωνία νεοβυζαντινού τύπου (με ένα παραπλανητικό ωστόσο επίχρισμα ψευδοαστικού ψευδοεκσυγχρονισμού).
Με ξυλοδαρμούς, δολοφονίες, χτυπήματα ένοπλων ομάδων, προβοκάτσιες, δίκες-οπερέττες (όπως π.χ. αυτή τού Θεόφιλου Καϊρη) και με κάθε άλλου είδους σκηνοθεσία (δηλ. με τους ίδιους σημερινούς τρόπους), το παρακράτος κατέστησε σαφές στην μετεπαναστατική κοινωνία (και κυρίως στούς εν Ελλάδι υποστηρικτές του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού) «ποιός είναι το αφεντικό»(4). Μέσω του παρακράτους κρατήθηκαν στην εξουσία οι μεσαιωνικές κοινωνικές δυνάμεις, που κυβερνούσαν επί Βυζαντίου (φεουδάρχες και φοροεισπράκτορες -δηλ. οι μετέπειτα κοτσαμπασήδες- Εκκλησία κ.ά.), οι οποίες γύρω στον 15ο αιώνα, όταν ένιωθαν να απειλούνται από την πολιτισμική απομεσαιωνοποίηση της Δύσης, δεν δίστασαν να παζαρέψουν την επικράτειά τους με τους Οθωμανούς μεταλλασσόμενοι σε τοποτηρητές και φοροεισπράκτορες του νέου καθεστώτος (ενώ όταν ξέσπασε η Επανάσταση, νιώθοντας δικαιολογημένα ότι απειλείται ξανά η ισχύς τους, οι επίσκοποί τους ανέλαβαν να την αφορίσουν. Διαβάστε: «Τα πλήρη κείμενα των τριών αφορισμών του ’21 από τον Γρηγόριο Ε΄», «Οι πατριαρχικοί αφορισμοί Μπουμπουλίνας, αρματολών, “κακούργων” Σουλιωτών κ.λπ. κ.λπ.»).

Ο μηχανισμός του «παρακράτους», αποτελεί την πρώτη μυστική υπηρεσία του νεοελληνικού κράτους και φυσικά δεν διαλύθηκε μόλις πέτυχε τον αρχικό σκοπό του (δηλ. την εκ νέου βυζαντινοποίηση της νεοελληνικής κοινωνίας) αλλά, παρέμεινε και για άλλες μελλοντικές «χρήσεις».
Αυτό σημαίνει, ότι το νεοελληνικό κράτος, όχι απλώς έχει τεράστια ιστορική εμπειρία σε κάθε είδους ενδοκοινωνικές μεθοδεύσεις, μυστικότητες, μυστικές υπηρεσίες, προβοκάτσιες κ.λπ., αλλά αποτελεί και το πρώτο τριτοκοσμικό κράτος, που έστησε αληθινές και υποδειγματικές Μυστικές Υπηρεσίες. Γιατί όλες οι Μυστικές Υπηρεσίες του στήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν από τον πρωτογενή «παρακρατικό» του βραχίονα και αξιοποιούν την τεράστια ιστορική εμπειρία του. Το νεοελληνικό κράτος είναι λοιπόν όχι απλώς συνυφασμένο, αλλά δίδυμο (και μάλιστα σιαμαίο) με την έννοια του παρακράτους και των μυστικών υπηρεσιών. Και έτσι, όσο πιο «διαλυμένο» και αξιοθρήνητο θέλει να περνιέται προς τα έξω το νεοελληνικό κράτος, τόσο πιο αριστοτεχνικά οργανώνει στο εσωτερικό του την «τρομοκρατία».
Για να την εξαπολύσει λίγο αργότερα, με τον πλέον επικοινωνιακό τρόπο, τρομοκρατώντας τους νοικοκυραίους, που το στηρίζουν (ανεξαρτήτως της εκάστοτε -διακοσμητικής- κυβέρνησης, που οι ίδιοι ψήφισαν για να το διαχειρίζεται). Το «αδύναμο» μπροστά στην «τρομοκρατία» κράτος, είναι λοιπόν ένας ρόλος που συμπληρώνει την «τρομοκρατία» και τρομοκρατεί τους ιδιώτες εξίσου με την ίδια την «τρομοκρατία».

Έκτοτε (δηλ. από τη δεκαετία του 1830) το νεοελληνικό κράτος έχει χρησιμοποιήσει την τρομοκρατία-προβοκάτσια συνεχώς και αδιαλλείπτως: από τις πρώτες εργατικές εξεγέρσεις του 20ου αιώνα μέχρι και την συχνά ταραγμένη μεταπολιτευτική περίοδο, οι επαγγελματίες «τρομοκράτες» σκοτώνουν πότε έναν αντικαταστάσιμο κομματικό δελφίνο, ασήμαντο για την ομαλή διεξαγωγή του πολιτικού θεάματος (βλ. 1989, δολοφονία Μπακογιάννη από το μακροβιότερο και άρτι αποσυρθέν ένοπλο παρακρατικό κλιμάκιο, που αυτοαποκαλείτο «Ε.Ο. 17 Νοέμβρη»), πότε τραυματίζουν σοβαρά έναν εξίσου ασήμαντο και αναλώσιμο αστυνομικό (π.χ. συνήθης πρακτική στις προπολεμικές εργατικές ταραχές της Θεσσαλονίκης(5), αλλά και πρόσφατα με τον πυροβολισμό αστυνομικού των Μ.Α.«Τ.», τον Δεκέμβριο του 2008, από το νεοσυσταθέν παρακρατικό παράρτημα που αυτοαποκαλείται… «Επαναστατικός Αγώνας»)(6). Αλλά ποτέ οι «τρομοκράτες» δεν χτυπούν αυτούς, που -σύμφωνα με τη δική τους λογική (δηλαδή των «τρομοκρατών»)- θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως αυτονόητοι στόχοι, π.χ. τους υπουργούς, που αποφαίνονται πόσο εξευτελιστικός θα είναι ο εθνικός βασικός μισθός (και άρα το κατώτατο όριο διαβίωσης) σε αυτή τη χώρα(7). Ή εκείνους, που υπογράφουν σωρηδόν άδειες «αξιοποίησης» των εμπρησθέντων εκτάσεων π.χ. της Πελοποννήσου από μεγάλα «ψυχαγωγικά» συμφέροντα. Ή τον αρχισυμμορίτη κάποιου από τα τόσα καρτέλ που ως γνωστόν έχουν διαμελίσει τη χώρα σε ζώνες οικονομικής επιρροής με την ανοχή όλων των νεοελληνικών κυβερνήσεων. Ή έναν εκπρόσωπο του μεγαλύτερου καταπατητή – οικονομικού κολοσσού της χώρας και ουσιαστικού ιδρυτή του παρακράτους(4), της Εκκλησίας Α.Ε..

Οι εξεγέρσεις δεν έχουν ανάγκη
τη «μυστικότητα» των αυτόκλητων «επαναστατών»

Καμμίας εξέγερσης δεν προηγήθηκαν «προειδοποιητικές» «τρομοκρατικές» ενέργειες, ή κομματικές, ή τρομοκρατικές ή άλλες οργανώσεις. Κι όποτε συνέβησαν τέτοιες ενέργειες, ήταν πάντα κατασκευασμένες κατά παραγγελία της Εξουσίας, η οποία πάντα επιδίωκε να έχει το πάνω χέρι τόσο ως προς τον τρόπο εκφοράς της βίας, όσο και ως προς την εικόνα της. Γιατί η Εξουσία χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από την επιθυμία της να κατέχει το μονοπώλιο της βίας, τόσο τής κατασταλτικής, όσο και της υποτιθέμενης «επαναστατικής» και «τρομοκρατικής». Οι μορφές βίας, που ξεφεύγουν από τον έλεγχό της (δηλ. η εξής μία: η αυθόρμητη, φανερή και γενικευμένη βία των εξεγερμένων) την τρομοκρατούν με τρόπο, που ούτε ο πιό ακριβοπληρωμένος επικοινωνιολόγος δεν μπορεί να «διαχειριστεί» υπέρ της.
Οι εξεγέρσεις ξεσπούσαν ανέκαθεν αυθόρμητα, σε ανύποπτο χρόνο και χωρίς καμμία απολύτως προειδοποίηση. Ξεσπούσαν, όταν κανείς φιλήσυχος νοικοκυραίος δεν τις περίμενε, κανείς μίσθαρνος επικοινωνιολόγος δεν τις προέβλεψε και όταν απλώς υπήρχε κάποια μυρωδιά «καμένου» στον -κοινωνικό- αέρα (όπως σήμερα στην νεοελλάδα). Αυτό είναι και το ιστορικό κριτήριο της αυθεντικότητάς τους. Μερικές από αυτές, μάλιστα, διήρκεσαν πέρα από κάθε προσδοκία και επέδρασαν καθοριστικά στις κοινωνίες στις οποίες εκδηλώθηκαν (όπως η σχεδόν παγκόσμια εξέγερση των νέων στη δεκαετία του 1960).
Μια οργισμένη και απρόβλεπτη διαδήλωση είναι σαν μια κινούμενη αυτεξούσια πολιτική κοινότητα, η οποία αποφασίζει φανερά και αυτοστιγμεί τις δράσεις της, διαχειρίζεται και αναπροσαρμόζει η ίδια την βία της και την οποία κανείς κατά φαντασίαν «ειδικός της επαναστατικής βίας» (βλ. «τρομοκράτης») δεν μπορεί να «εκφράσει» ασκώντας την δική του μυστική και μεμονωμένη βία.
«Το ένα χέρι νίβει τʼ άλλο και τα δυό το πρόσωπο (της «άσπιλης» εξουσίας)»: Το κουκουλοφόρο (παρα)κράτος κουκουλώνει όσες κοινωνικές αντιδράσεις δεν μπορεί να ελέγξει, χρησιμοποιώντας την παραδοσιακή μέθοδο της προβοκάτσιας. Ενώ, εκ παραλλήλου, το επίσης κουκουλοφόρο «επίσημο» κράτος κουκουλώνει την διαπλοκή και την διαφθορά των αξιωματούχων του.

Θα ήταν ευεργετικό για τις γενιές που έρχονται άν η νεοελληνική κοινωνία διχαζόταν σήμερα από έναν πραγματικό κοινωνικό -«εμφύλιο»- πόλεμο (και όχι συμμοριτοπόλεμο δεξιών και αριστερών συμμοριών), ο οποίος όμως δεν θα διεξαχθεί σε τίποτα έρημα βουνά, αλλά μέσα στους δρόμους των πόλεων. Έναν αμετάκλητο διχασμό ανάμεσα σε αυτούς, που δικαιούνται μια ορθολογική κοινωνία Δικαίου και Πρόνοιας και σε εκείνους που έχουν βολευτεί σε μια νεοφιλελεύθερη ζούγκλα ενισχυμένη με την βυζαντινή διαφθορά, την βυζαντινή υλική υπανάπτυξη, τον βυζαντινό αντιπαραγωγικό χρηματοοικονομικό παρασιτισμό, το βυζαντινό φοροληστρικό σύστημα, την βυζαντινή (βλ. ιδιωτική) παραπαιδεία, την βυζαντινή (βλ. ιδιωτική) παραϋγεία, τον βυζαντινό αδιάφορο δημόσιο τομέα, την βυζαντινή εργασιακή δουλοπαροικία, και, προπάντων, την βυζαντινή υποκρισία, που προσποιείται πως καταγγέλει τα παραπάνω.
Θα ήταν πραγματικά ευεργετικό να μάθουν όλοι σε αυτή τη χώρα ποιά είναι τα συμφέροντά τους (όπως αυτοί που τα ξέρουν ήδη) και να υπάρξει μια μακρά περίοδος αποσταθεροποίησης του σταθεροποιημένου βολέματος κάποιων «γνωστών-αγνώστων» νεοκοτσαμπασήδων.
Θα ήταν πραγματικά ευεργετικό να συμβεί και για τη νεοελληνική κοινωνία αυτό που είπε κάποτε ο Γκυ Ντεμπόρ: να χωριστεί αυτή σε δύο «κόμματα» εκ των οποίων το ένα να επιθυμεί την καταστροφή της.
Γιατί δεν μας χωρά και τους δύο ο τόπος.
Να γιατί το κράτος ξαναστήνει την υπόθεση «τρομοκρατία»: για να μην το δούμε ποτέ αυτό το «έργο». Ή, όπως το είχε διατυπώσει με αρχαιοελληνκή συλλογιστική καθαρότητα ο Επίκουρος πριν από είκοσι τρεις αιώνες:
«Δεν είναι δυνατόν να μην φοβάται κάποιος που προκαλεί τον φόβο».

Θεόδωρος Α. Λαμπρόπουλος

26/11/10

Έχουν απίστευτο θράσος να μιλούν αυτοί που τόσα χρόνια διαχειρίζονταν τη χώρα και έφτιαξαν ΜΟΝΟ κοιλιές...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΛΛΑΖΕΙ, διατείνεται ο πρωθυπουργός, όταν χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται στις μαύρες λίστες της ανεργίας, οι νέοι προτιμούν τους δρόμους της μετανάστευσης και η πλειονότητα των πολιτών αγωνίζεται για να επιβιώσει στην καταιγίδα των δυσβάσταχτων μέτρων, που τελειωμό δεν έχουν. 
Οντως, στην Ελλάδα όλα αλλάζουν! 
Ολα εκτός από τους πολιτικούς που μένουν ίδιοι. Απλοί διαχειριστές της μιζέριας και παρατηρητές της εξαθλίωσης της κοινωνίας.
Και μεταξυ αυτων ο "Δεν γαμιεσαι πρωι-πρωι",και εγγονος του δικτατορα Παγκαλου,
Θ.Π
άγκαλος!
Που οπου σταθε
ί και οπου βρεθεί,χαρακτηρίζει με περισσο θράσος,ποιοι ειναι παραγωγικοί και ποιοι οχι!Με τους πιλοτους της Π.Α να τους χαρακτηριζει,ηρωες μεν,αντιπαραγωγικους δε!
Και τι εγινε αν πολλοί απ αυτους δωσανε ακομα και τη ζωη τους,για να φυλαξουνε οτι αυτος και η παρεα του ξεπουλησανε σε ξενους!
Έχουν απίστευτο θράσος να μιλούν αυτοί που τόσα χρόνια διαχειρίζονταν τη χώρα και έφτιαξαν ΜΟΝΟ κοιλιές...
«Ελπίζω, όταν βγούμε από τη χρεοκοπία, να μην κάνουμε πράγματα, που θα μας κάνουν να χρεοκοπήσουμε ξανά!» Θεόδωρος Πάγκαλος
(κατά τη διάρκεια της απονομής των βραβείων "Κούρος", από τη Λέσχη Επιχειρηματικότητας, Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010)
Ακόμα δε φάγαμε όλο το αγγούρι, ανησυχεί μήπως "αφού σωθούμε..., κάνουμε τα ίδια λάθη και χρειαστούμε κι άλλο!!!"
Ελπίζω μονο,να μην εισαι εδω χοντρέ οταν σωθούμε,που δεν το βλέπω,και ξαναρχισεις να τρως.Ας ελπισουμε,εάν το ιδιο το πολιτικό σας σύστημα δεν σας στειλει στο σπίτι σας,να σας στείλει τουλάχιστον στη φυλακή,για την...πλουσια "παραγωγικοτητα" σας.

Υ.Γ-Το "Δε  γαμιέσαι πρωι-πρωι " ειναι η γνωστή του απάντηση,που έδωσε σε δημοσιογράφο μετα απο ερωτηση κατα την είσοδο του στη βουλή.Το εν λόγο βίντεο κυκλοφορεί στο  www.youtube.com.
Αντ αυτου θα του ελεγα με μεγαλη χαρα,"Δε μας γαμιεσαι ρε Παγκαλε!"

18/11/10

Ανεκδοτο-Οι γιατροι

ΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΙΣΡΑΗΛΙΤΗΣ ΛΕΕΙ:
«Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΧΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ, ΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΣΕ ΕΞΗ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΨΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ!»

ΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΛΕΕΙ:
«ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΕΝΟΣ ΑΤΟΜΟΥ, ΤΟ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΚΑΙ.. ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΨΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ !!»

ΕΝΑΣ ΡΩΣΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΛΕΕΙ:
« ΟΥΤΕ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΝΕΠΤΥΓΜΕΝΗ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΙΣΗ ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ, ΤΗΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ « !!!

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΑΠΑΝΤΑΕΙ :
« ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΧΛΑΜΑΡΕΣ, ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΟΛΥ ΠΙΣΩ !! ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΗΡΑΜΕ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΧΩΡΙΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΝ ΒΑΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΛΗ Η ΧΩΡΑ... ΨΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ !!!!!!!!!!!!!

Το καθήκον έγι­νε άγνωστη λέξη

του Σαράντου Καργάκου, συγγραφέα-φιλόλογου-ιστορικού

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενεια­κή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώ­νει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»…
παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέ­σα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετι­κό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα­κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυ­ναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε…

Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιο­δικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέ­ρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυ­σθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετα­νάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτρο­πία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό­μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσό­ντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι­κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασα­φείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμό­τητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπί­δες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δη­μόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυ­χίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κα­τσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώ­σουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ρα­διόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρο­νικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβά­ζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφό­ρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλ­λιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυ­μία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δου­λειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερι­κά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παι­διά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυ­πία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.

Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ­γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ­λιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι­λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο­λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ­μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγ­ματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμή­νου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μα­θήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέ­τοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτι­κές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δου­λειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλ­λιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βρά­βευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό­μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγά­ρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ­ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πα­τρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δου­λειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τί­ρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακό­γουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτι­κά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρε­ώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε … αγροτι­κό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά­σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ­κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο­τάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κρι­τήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά­των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομί­σουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμη­θούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δου­λειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρ­ταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολε­μοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύ­τερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμί­ζουν… Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοί­ρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε δια­κοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθή­να δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα…

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε­ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγι­νε άγνωστη λέξη.

17/11/10

Λευκό μου Γιασεμί -Έλλη Πασπαλά

"Είναι φορές που χωρίς αφορμή
κάτι γιορτάζει βαθιά στο κορμί
και ξαναβλέπεις το φως σαν να 'σουν χρόνια τυφλός.
κι ένας αέρας ζεστός
γιασεμιά φορτωμένος,
φυσάει βουρκομένος..."

..υπέροχο τραγούδι από μιά μαγική φωνή!

13/11/10

Εργασία και χαρά...

Ε, λοιπόν, μπορεί ξαφνικά τις τελευταίες μέρες να βιώνουμε ένα παράταιρο ειδησεογραφικό déjà vu να ξεδιπλώνεται εκ νέου στις όχθες της λίμνης Βιστωνίδας,και στα ακριβα γραφεια της Siemens,αλλά κατά βάθος όλοι ξέρουμε πως όλο αυτό το τσίρκο των ετεροχρονισμένων ευθυνών και σκανδάλων δεν μας οδηγεί πουθενά. Ποιος χέστηκε, δηλαδή, αν ο Δρυς, ο Μπασιάκος, ο Ρουσόπουλος, οι τραγοπαπάδες, αλλά κι ο Καραμανλής ο ίδιος, σου λέω εγώ, κριθούν τελικά ένοχοι για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου; Θα αλλάξει τίποτα ουσιαστικό στη δυσοίωνη πορεία της χώρας; Όχι βέβαια! Η μηπως θα αλλαξει κατι,με τις εξεταστικες επιτροπες,λες και βρεθηκε ποτε τιποτε απο αυτες,λες και καποιος θα παει φυλακη.Εμένα μου φαίνεται πως όλα αυτά προβάλλονται με τη γνωστή χαβαλεδιάρικη σοβαροφάνεια των ΜΜΕ, έτσι απλά για το ξεκάρφωμα. Σε δουλειά να βρισκόμαστε, μωρέ... Όταν το μείζον πρόβλημα για την όποια μακροημέρευση αυτού του τόπου είναι ακριβώς αυτό: η δουλειά. Ή, μάλλον, η άνευ προηγουμένου αναδουλειά.

Η προ διμήνου έκθεση του ΟΟΣΑ εκτιμά ότι το ποσοστό ανεργίας των νέων στην Ελλάδα ενδέχεται να αγγίξει ακόμη και το 28% στα τέλη της χρονιάς. Και βέβαια, αυτή η παλιοκατάσταση, που υποθηκεύει ασάλιωτα το μέλλον, δεν είναι προφανώς προϊόν μόνο της τρέχουσας συγκαλυμμένης πτώχευσης: ήδη από το 2008 η εθνική μας επίδοση στο συγκεκριμένο φλέγον πεδίο ξεπερνούσε κατά 7,5 σχεδόν μονάδες τον αντίστοιχο μέσο όρο των χωρών - μελών του ΟΟΣΑ. Όπερ έδει δείξαι... Και έρχεται τώρα και το ασφαλιστικό να βάλει κανονική ταφόπλακα στο μέλλον των πολύ - πολύ νέων – αυτών, δηλαδή, που ακόμα δεν ξέρουν καν τι θα πει εργασιακός στίβος – λέγοντάς τους χωρίς πολλές περιστροφές ότι θα παίρνουν έναν βασικό μισθό πείνας, θα δουλεύουν ώς τα 65 ακατέβατα και μετά θα παίρνουν απλώς τ’ αρχίδια τους. Ωραία προοπτική, μα την αλήθεια!

Όλοι, αυτές τι μέρες, πιπιλίζουμε με μια κάποια αμήχανη αισιοδοξία τη γνωστή καραμέλα ότι η γαμωκρίση θα μας κάνει να αλλάξουμε μυαλά και να ξαναδούμε το όλο πράμα σε ρεαλιστικότερη βάση. Και στον τομέα της εργασίας, τουλάχιστον, ένα βηματάκι σαν να κουτσοέγινε ήδη: η πάλαι ποτέ πλανεύτρα πόρτα του Δημοσίου – αυτή που ανέθρεψε γενιές ολόκληρες από αρχιδοξύστες και εκμαυλισμένους νέους – μόλις έκλεισε. Έτσι νομίζω, τουλάχιστον. Θα φύγουνε, λοιπόν, θα πάνε αλλού τα όνειρα των νέων για το δέσιμο του γαϊδάρου τους. Αλλά και πού να πάνε, ρε συ; Μες στα χρόνια, φτιάξαμε τίποτα άλλο της προκοπής εκτός από έναν υδροκέφαλο δημόσιο τομέα που ρουφούσε ασμένως ημέτερους, αστοιχείωτους και νωθρούς μικροκαρεκλοκένταυρους;

Τ’ ακούω, βέβαια, κι εγώ όλα εκείνα τα μεγαλεπήβολα για τη μεγαλοεπένδυση των Καταριανών στον Αστακό ή για τις αναπτυξιακές βλέψεις του καρτουνίστικου Κινέζου κάπτεν Γουέι με αποκλειστικά ντόπιο εργατικό δυναμικό, αλλά δεν ξέρω, δεν ξέρω... Φοβάμαι ότι ειδικά το ζήτημα της δουλειάς πρέπει να το ξαναπιάσουμε από την αρχή. Να θυμηθούμε, κοντολογίς, τη λαϊκή σοφία που κάποτε μας δίδασκε πως «καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή» και πως «έκατσε η δουλειά στην πόρτα και κυνήγησε τη φτώχεια». Και επειδη ζω στο εξωτερικο,και συγκεκριμενα στη Στοκχολμη,παρατηρω, ότι τα έργα οδοποιίας τα διεκπεραίωναν κανονικοί Σουηδοί· όχι κάποιοι κακομοίρηδες μετανάστες. Κι ότι στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον μου υπάρχαν νέοι, νεότατοι, που ξεκινούν τη ζωή τους ως πωλητές σε αθλητικό κατάστημα, λόγου χάρη, κι αυτό τους φτανει και τους περισσευει. Κι είχαν κάνει και τη σχετική μικροεκπαίδευσή τους, ώστε να είναι σένιοι στα καθήκοντά τους, κι έπαιρναν και τα λεφτουδάκια τους, και πήγαιναν και τα ταξίδια τους και – πάνω απ’ όλα – δεν αισθάνονταν καθόλου πολίτες δευτέρας διαλογής επειδή, και καλά, δεν είχαν ανωτατοσπουδάσει ή επειδή δεν είχαν αρχιδάτη δουλειά.

Τα ξανασκεφτόμουν όλα αυτά πριν καιρό συζητωντας,μ ενα φιλο, όταν επισκέφθηκα το πατρικό μου σπίτι στη Ρόδο,και πέρασα από τα πέριξ μιας εκκλησίας, όπου ετοιμαζόταν η γνωστή εμποροπανήγυρις της Αγίας Μαρίνας,οπου ειχα χρονια να παω. Και τι είδα κι έπαθα την πλάκα μου; Με εξαίρεση μια γιαγιά, που έμοιαζε αρκούντως Ελληνίδα, όλοι, μα όλοι, οι πωλητές που ετοίμαζαν τα σκατολοΐδια τους πίσω από τους πάγκους ήταν ξένοι: μαύροι, Μπανγκλαντεσιανοί, Αφρικανοί,Κινέζοι, Αλβανοί... Πάει, λοιπόν, ακόμη κι αυτό το τόσο παραδοσιακό εργασιακό μετερίζι; Πέρασε στη μαύρη εργασία και γίνηκε ντροπής πράμα για τον Νεοέλληνα; Μετά την αγροτική παραγωγή, δηλαδή, που εκχωρήθηκε εδώ και χρόνια στους μεσαιωνικά εργαζόμενους Πακιστανούς, ήρθε τώρα κι η σειρά των πανηγυριών; Ε, είμαστε για τα πανηγύρια!

Σ’ αυτήν εδώ τη χώρα κανείς δεν θέλει πια να κάνει τις βασικές δουλειές. Όλοι θαρρούμε πως είμαστε πλασμένοι για τα... άλλα, τα μεγάλα. Δικηγοροι,γιατροι,οικονομολογοι κτλ.

Κι όπως έγραφε κι ο Γιάννης Ξανθούλης προ ημερών, όλο και περισσότεροι νέοι θέλουν να πιάσουν την καλή και να γίνουν τραγουδισταράδες και ψωνια ενος ψεύτικου και ματαιόδοξου κόσμου,κοινός life-style μέσω της T.V…
Και μεταξύ μας, κρίση- ξεκρίση, για να αλλάξει αυτή η νοοτροπία, θέλει δουλειά πολλή...
Ανθρωποι του πνεύματος ακούτε;
Over

8/11/10

ΟΙ ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑ...ΝΙΚΗΤΕΣ

Παρακολουθώντας τα αποτελέσματα των εκλογών στην τηλεόραση,διαπίστωσα για αλλη μια φορά,και με μεγαλο αισθημα περηφάνειας, ενα μοναδικό φαινόμενο σε παγκόσμια κλιμακα.
Ολοι οι υποψηφιοι καθως και τα κόμματα,να βγαίνουν νικητές στις εκλογές!
Χαμένοι δεν υπαρχουν,στις εκλογές μας!
Είτε πρωτοι,είτε δευτεροι,είτε...έκτοι,όλοι,ειναι νικητές!!!
Συγχαρητηρια λοιπόν σε όλους και καλη πρόοδο!

Με τον εκβιασμό του, η Πασοκ η χαος,ο Παπανδρεου,το μόνο που κατάφερε,ειναι να μαζέψει μερικους ψηφους για το κόμμα του και τίποτα παραπανω,θέτοντας έτσι την ίδια στιγμη τη χωρα σε μεγάλο κίνδυνο.
Ποιος θα ειναι ο επομενος εκβιασμος οταν θα αναγκαστει να απολυσει χιλιαδες δημοσιους υπαληλους;
Το πολιτικό σύστημα εκβιάζει απροκάλυπτα τους πολίτες αναγκάζοντας τους, αντί να διαλέξουν δημάρχους και περιφερειάρχες, να ψηφίσουν υπέρ ή κατά του μνημονίου. Το παιχνιδάκι αυτό που παίζουν τα κόμματα - και κυρίως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ - εκτός του ότι είναι απαράδεκτο για κάθε δημοκρατία, είναι και εξαιρετικά επικίνδυνο.
Αλλα οπως λεει και ο σοφός λαός,"κοντός ψαλμός αλληλουια"!   
Εαν Γιωργακη,θεωρεις,οτι το εκβιαστικό δίλλημα επιασε τόπο,τότε...συγχαρητηρια! Νικησατε!

Ο Αντωνης σημερα,φόρεσε τα καλά του,και με ενα πλατύ χαμόγελο,παρουσιαστηκε ως ο επόμενος σωσιας,που θα σώσει την Ελλάδα απο τους βάρβαρους και κακους ανθρώπους,που μας εβαλαν στο μνημόνιο.Ο αυτο-αποκαλούμενος μελλοντικός πρωθυπουργός,( εδω γελάμε ) ειδε,οτι η διαφορά της Νεας Δημοκρατιας εκμηδενίστικε απο το Πασόκ,σε σχεση με τις προηγούμενες βουλευτικες εκλογές,αλλα δεν κατάλαβε δυστηχώς,-τοσο μυαλό εχει,τι να κάνουμε!-οτι πηρε λιγότερους ψηφους απο το 2009!
Παρ ολα αυτά,και ο Αντωνης Σαμαράς,θεωρει τον εαυτό του νικητη! Μπραβο!
Συγχαρητηρια και σε σενα Αντωνάκη!

Το μόνο σιγουρο ειναι οτι οι "χαμένοι" της υπόθεσης είναι ολόκληρος ο ελληνικός λαός.
Ειναι η μεσαία ταξη,που τινει πλεον να εξαφανιστει.
"Χαμενοι" ειναι και οι συνταξιούχοι που μετα απο χρόνια εργασιας  βλέπουν τη σύνταξη τους να μειώνεται,
"χαμένοι" και οι επιχειριματίες που βλέπουν, στην καλύτερη περίπτωση να μειώνεται ο τζιρος τους,αν δεν κλείσουν τα μαγαζιά τους,
"χαμένοι" είναι και οι νεοι,που φεύγουν στο εξωτερικό,για μια καλύτερη ποιότητα ζωης.

Χαμένοι ειναι και οι ακαδημαικοί και οι πνευματικοί "ηγέτες". Η σιωπή τους υποκρύπτει άραγε την εξάρτηση τους, από ιδεολογίες, από κόμματα και από συμφέροντα, ή απλώς λείπει το θάρρος και η αξιοσύνη;Η αφήσατε στη θεση σας,τον Μ.Θεωδράκη,να διατυμπανιζει οτι,για ολα τα δεινά της Ελλάδας,φταίνε παντα κάποιοι αλλοι;
Οπως π.χ οι Αμερικανοί;

4 στους 10 ψηφοφόρους δεν ψηφισαν,και αυτό ειναι το μηνυμα της αντιδρασης
4 στους 10 γυρισανε επιδεικτικά τη πλάτη τους,στο αδιάφορο και κομματικό σύστημα.

Έτσι, σύμφωνα με το 40% των αποτελεσμάτων για τις περιφέρειες,η αποχή έφτασε το 40,5%!
Στους πέντε μεγαλύτερους δήμους, η αποχή ήταν: Στην Αθήνα 58%, στη Θεσσαλονίκη 46,9%, στον Πειραιά 56,5%, στην Πάτρα 39,4% και στο Ηράκλειο Κρήτης 36,3%.

Στο σύνολο της επικράτειας και σύμφωνα με τα έως τώρα αποτελέσματα η μεγαλύτερη αποχή (πάνω από 60 τοις εκατό) σημειώθηκε στις Πρέσπες με ποσοστό 76,15%, ενώ ακολουθεί η Νίσυρος με 75%, ο Άγιος Ευστράτιος με 73%, η Ιθάκη με 68,48%, η Λήμνος με 67,77%, τα Κύθηρα με 65,81%, η Σύμη με 65,56%, Σέρβια-Βελβεντός με 63,75% και η Φλώρινα με 61%.


Μηπως ενας νέος άνεμος πνοης,αρχισε να πνέει;
Μηπως άρχισε το τελος του δικομματισμού,και συγχρόνως το τέλος του άθλιου πελατειακού συστηματος,που παραμένει ίδιο εδω και 35 χρόνια;
Ισως.
Θα δειξει το μελλον.
Ενα μελλον που φαίνεται...δύσκολο.
Πολύ δύσκολο

4/11/10

ΑΝ-ΗΣΥΧΙΑ

"Ανησυχία: Μια καταγραφή του αυθόρμητου τον Δεκέμβριο του 2008" είναι ο τίτλος του λευκώματος σε επιμέλεια του Ευθύμιου Γουργουρή και του Αλέξανδρου Κυριακόπουλου που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη το 2009, ένα χρόνο μετά την εξέγερση. Πρόκειται για μια συλλογή με προκηρύξεις, αφίσες και φωτογραφίες σε 289 έγχρωμες σελίδες που προσπαθούν να καταγράψουν το στίγμα όσων συνέβησαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008.

Το βιβλίο κυκλοφορεί τυπωμένο με τιμή € 19,00, αλλά έχει ανέβει από τις εκδόσεις Καστανιώτη και στο issuu.com, όπου μπορείτε να το διαβάσετε δωρεάν μέσα από τον browser με τα ιδιαίτερα εξελιγμένα εργαλεία ανάγνωσης του issuu ή, κάνοντας μια δωρεάν εγγραφή στο issuu.com ή sign in με το λογαριασμό που ήδη έχετε, να το κατεβάσετε σε PDF στον υπολογιστή σας. Μπορείτε επίσης να το κάνετε embed στο blog ή το site σας όπως έχω κάνει κι εγώ στο τέλος του post (κάντε κλικ πάνω στο βιβλίο για full screen, πατήστε escape όταν είστε στο full screen για να επανέλθει στις αρχικές διαστάσεις).

Η περιγραφή του βιβλίο από το site του εκδότη:

Ένας χρόνος μετά. Η συλλογική μνήμη έμεινε να θυμάται τις καταστροφές και τις οδομαχίες. Ενδεχομένως να μην άκουσε ποτέ για έναν κόσμο ο οποίος τον Δεκέμβρη του 2008 ονειρευόταν. Έναν κόσμο που έζησε μέσα στα κείμενα και στις προκηρύξεις που μοιράζονταν σε πορείες και καταλήψεις. Στα πεταμένα φέιγ βολάν και στα έκτακτα έντυπα δρόμου που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι. Ένα κόσμο που αποτυπώθηκε στους τοίχους της πόλης με ζωγραφιές, γκραφίτι, αφίσες, αυτοκόλλητα και συνθήματα. Πότε με ύφος καταγγελτικό πότε με ονειροπόλο, ο κόσμος αυτός υπήρξε. Ανησύχησε.

Ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Κυριακόπουλος και ο φωτογράφος-γραφίστας Ευθύμιος Γουργουρής συγκέντρωσαν στο λεύκωμα Ανησυχία όσο περισσότερα ντοκουμέντα από τον κόσμο αυτό μπόρεσαν, προτού αυτά οριστικά χαθούν.
http://elektronikosanagnostis.blogspot.com/

ΤΟ ΝΗΣΙ. Victoria Hislop

Διαβαστε το βιβλιο σε μορφη e-book


2/11/10

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Ενα αποκαλυπτικο ντοκυμαντερ απο την εκπομπη "Νεοι φακελοι",που δειχνει την καταντια του ιστορικου κεντρου της Αθηνας,με την ανοχη της πολιτειας               

http://www.skai.gr/player/TV/?MMID=206935