24/4/11

Αυτοκρατορική Τουρκία – Προοδευτική Ελλάδα


ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖΑΚΗΣ

Ενώ εμείς εδώ αναζητούμε το μέλλον μας… στα χαρακώματα της Κερατέας, σπάζοντας τα μηχανήματα του μετρό, κλείνοντας τα λιμάνια και άλλες πρωτοπορίες, δίπλα μας η Τουρκία στρώνει ένα μέλλον αυτοκρατορικό, μιας και εκεί σκέπτονται να κάνουν πρωτεύουσα του κράτους τους την Κωνσταντινούπολη, με ό,τι αυτό σημαίνει στην πραγματικότητα και στον συμβολισμό του.

Εκεί οραματίζονται να γίνει η οικονομία τους (που πέρασε από ΔΝΤ) η δέκατη ισχυρότερη στον κόσμο ως το 2023, σε αντίθεση με μας, που θα είμαστε μέχρι τον λαιμό πνιγμένοι σε θαλασσοδάνεια και απασχολημένοι με το πάντα φλέγον και… πρωτεύον θέμα τού αν θα διατηρήσουμε... το άσυλο ή όχι στα ανύπαρκτα πανεπιστήμιά μας. Επίσης η Τουρκία φιλοδοξεί με την έναρξη της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα να καταστεί πέμπτη αγροτική δύναμη στον κόσμο, τη στιγμή που εμείς ακόμα ψάχνουμε να βρούμε το είδος καλλιέργειας που έπρεπε να εφαρμόσουμε με τις επιδοτήσεις που προ πολλού πήγαν υπέρ των μερσεντές και των σκυλάδικων.
Ενώ εμείς παραπαίουμε… αναζητώντας λύσεις για να βυθιστούμε όσο πιο βαθιά στο χάος γίνεται, δείχνοντας απύθμενο μίσος κατά της πατρίδος (αυτό δε είναι η μέγιστη απόδειξη της παρακμής μας), η Τουρκία το 2023, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της κυβέρνησής της, θα προσελκύσει 50 εκατομμύρια τουρίστες προσδοκώντας έσοδα 50 δισ. δολάρια μόνο από τον τουρισμό...


20/4/11

Νίκος Κοτζιάς.

Η σημερινή κρίση είναι πολύ-επίπεδη δηλωνει σε ομιλία του,ο καθηγητής πανεπιστημιου Πειραιά k.Νίκος Κοτζιάς.
Η κρίση είναι πολιτισμική,κοινωνική,ηθική,και συνοδεύεται από μια αγρια και άδικη ανακατανομή πλούτου.

18/4/11

Είναι κάτι στιγμές...

Είναι κάτι στιγμές που σου μένουνε για πάντα χαραγμένες στο μυαλό.Που ούτε ο ίδιος αδυσώπητος χρόνος δεν μπορεί να σβήσει.
Στιγμές που διαρκούν όσο το φλας μιας φωτογραφικής μηχανής,και αποτυπώνονται σαν φωτογραφίες στο μυαλό,στη ψυχή σου για μια ολόκληρη ζωή.
Ήταν καλοκαίρι του 1997 όταν στο θέατρο της Μεσαιωνικής τάφρου της Ρόδου,θα διεξαγόταν η συναυλία του Νίκου Παπάζογλου.Σάββατο πρωί λοιπόν το φορτηγό που φέρνει της σκηνές,τα φώτα,και όλο τον εξοπλισμό μόλις έφτασε.Ανοίγει η πόρτα του οδηγού και κατεβαίνει μια φυσιογνωμία γνωστη.Ένας τύπος με τζιν πουκάμισο,καταϊδρωμένος,και εμφανώς ταλαιπωρημένος από το πολύωρο ταξίδι του από τον Πειραιά.Aφού μας καλημέρισε,αρχίσαμε να,κατεβάζουμε τις μικροφωνικές τα ηχεία και ολόκληρο τον εξοπλισμό για να στηθεί.Όση ώρα  εργαζόμουν μου ήταν δύσκολο να πιστέψω ότι ο τύπος που μόλις κατέβηκα από το φορτηγό,και δουλεύει ως χαμάλης είναι ο τραγουδοποιός,που άκουγα,θαύμαζα,και καρτερούσα να τον δω σε συναυλία.Πως είναι δυνατόν ένας τέτοιου βεληνεκούς καλλιτέχνης να είναι τόσο απλός,τόσο λιτός,τόσο ευγενικός τόσο καθημερινός!!!
Αυτή η εικόνα θα μου μείνει για πάντα χαραγμένη για ένα και μοναδικό λόγο.
Γιατί πάνω από όλα ήταν αληθινός.Δεν ήταν ο κύριος Παπάζογλου.Ήταν ο δικός μας ο Νικόλας.

Ενα δάκρυ είναι λίγο..άλλωστε και πριν να φύγεις σου το αφιέρωνα αρκετά συχνά.
Σε ευχαριστώ.
Ευχαριστώ για όλες τις φορές που εξόρισες την ψυχή μου
σε άλλους μαγικούς τόπους.Όπως αυτό της Νισύρου που λάτρευες.

Καλό ταξίδι Νικόλα...





1/4/11

Jet lag

Η πολλή ανάπτυξη και η πολλή πρόοδος μας έχουν παραζαλίσει, μου φαίνεται, καθώς όλα δείχνουν ότι τίποτα τελικά δεν πάει κα­λά! Όσο αναπτυσσόμαστε τόσο στενεύει το πουκά­μισο και κόβουν τα παπούτσια. Μήπως να μέναμε λιγάκι στάσιμοι για να πάρουμε καμιάν ανάσα; Μή­πως πρέπει να κόψουμε λίγο τη φόρα τής προόδου και της ανάπτυξης για να το ξανασκεφτούμε; Να μείνουμε μετεξεταστέοι σε κανένα μάθημα και να το ξαναδιαβάσουμε με την ησυχία μας; Όλοι μιλάνε για επιδόσεις και η ανθρωπότητα πάει από το κακό στο χειρότερο με παραζαλισμένους εκλεγμένους δι­αχειριστές της εξουσίας να πετάνε από τη μια πόλη στην άλλη φέρνοντας το ένα αποτέλεσμα χειρότερο από το άλλο. Ας μείνουν άπραγοι για λίγο, ας μην βι­άζονται να συμβάλουν στην παγκόσμια συσσώρευ­ση του πλούτου και της δύναμης προς όφελος ελά­χιστων νεκρόφιλων καθαρμάτων. Ας μας αφήσουν ένα Σαββατοκύριακο ήρεμους να συναντηθούμε με­ταξύ μας, όσοι έχουμε κρατήσει τις επαφές μας με φίλους, να ξαποστάσουμε, δίχως τον τρόμο του με­ροκάματου, το άγχος της επόμενης μέρας, την αγω­νία της αβεβαιότητας, της χρεοκοπίας...

Η ανθρωπότητα μέρα - νύχτα αγωνίζεται για το κέρδος, τις αγορές, τα χρηματιστήρια. Βλέπω τους μεγαλόσχημους πρωθυπουργούς, υπουργούς και υψηλούς παρατρεχάμενους, να αγωνιούν, να ερ­γάζονται πυρετωδώς προκειμένου να τακτοποιή­σουν τις τρέχουσες δύσκολες και πολύπλοκες υποθέσεις της παγκοσμιοποίησης, να αντιμετωπίσουν τους απρόβλεπτους παράγοντες, να ισορροπήσουν τις ανισορροπίες ενός υπερμεγέθους κόσμου που παραπαίει. Όλοι είναι σοφοί, ικανοί και σπουδαίοι, ωστόσο τίποτα δεν πάει πουθενά καλά, καθώς φαί­νεται! Τι να σημαίνει αυτό άραγε; Μέχρι πότε η αν­θρωπότητα θα κυνηγά μιαν ανάπτυξη που δεν μπο­ρεί να την προλάβει, να τη χειριστεί, να την κατανα­λώσει, να την πουλήσει και να την αγοράσει – και το σημαντικότερο, για να μην ξεχνιόμαστε, μιαν ανά­πτυξη που αδυνατεί δραματικά να την καταστήσει ευτυχέστερη!

Μέσα σε όλη αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, η εμπορία των ειδήσεων δίνει και παίρνει! Παρά­γεται απίστευτος πλούτος! Λέτε γι’ αυτό οι τηλεο­πτικοί αστέρες να παρουσιάζουν τις τραγωδίες με τόση θέρμη;

Ωστόσο, μαθαίνοντας τα νέα με τρομακτική τα­χύτητα, ξεχνούμε να μετέχουμε στη δική μας ζωή! Τη μια μένουμε καθηλωμένοι έντρομοι θεατές της τραγωδίας στην Ιαπωνία, την άλλη χάνουμε τον ύπνο μας μην τύχει και σκάσει ο πυρηνικός αντι­δραστήρας της προηγμένης Ιαπωνίας της τάξης και της ανάπτυξης, που χτίστηκε πάνω σε ένα έδαφος που χορεύει σε ρυθμούς 8 και 9 Ρίχτερ· έπειτα με­ταφέρουμε τον τρόμο μας στη Λιβύη. Εκεί, το διεστραμμένο πρόσωπο ενός ηγετίσκου μάς καθηλώ­νει. Πλήθη, βόμβες, διαμελισμένα πτώματα, αίμα­τα, κανόνια, αεροπλάνα και διαπρύσιες διεθνείς διαμαρτυρίες ηγετών που μιλούν για εγκληματία, τον ίδιο που τρεις μήνες πριν, αγκάλιαζαν περιχαρείς και του έστηναν τις γελοίες σκηνές του στα πάρκα τους υπογράφοντας συμφωνίες μαζί του! Συμφωνί­ες που ωστόσο – εδώ δυσκολεύουν τα πράγματα – μας εξασφάλιζαν ενέργεια, για να ανάβουμε τα φώτα μας, να κινούμε τα αμάξια μας και γενικά για να μην κουραζόμαστε, να μπορούμε να ανοιγοκλεί­νουμε τους διακόπτες μας με ό,τι αυτό σημαίνει για τη ζωή μας. Άρα, μαζί με τους πολιτικούς που πολ­λές φορές με περισσή ευκολία κατηγορούμε λέγοντάς τους υποκριτές, συμμετέχουμε κι εμείς, ανάλογα με τον κεκτημένο τρόπο ζωής μας, στα διεθνή παιχνίδια, στους βομβαρδισμούς, στις δολοπλοκίες και στη γενικότερη υποκρισία…

Τι θα λέγαμε για μια κυβέρνηση που θα μας έκο­βε το ρεύμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αν δεν συμ­μετείχαμε σε μια ομάδα κρατών που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο παίζει ρόλο στις εξελίξεις; Θα δε­χόμουν η χώρα μου να μην έχει πραγματικά καμιά συμμετοχή στον διεθνή αποκλεισμό της Λιβύης, αν δεχόμουν ταυτόχρονα να υπομείνω τις συνέπειες αυτής της πράξης: να μην έχω πετρέλαιο για να… βάλω τη χώρα στην πρίζα! Το να επικαλείσαι ότι εί­σαι εναντίον του πολέμου είναι υποκριτικό, μιας και κανείς δεν είναι υπέρ του πολέμου. Το να αποκρύ­πτεις τις συνέπειες και το κόστος αυτών των διακηρύξεων, αυτό είναι εγκληματικό – αν καταλαβαινό­μαστε…

http://www.topontiki.gr/article/15114