29/1/10

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ

Μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της Ουάσιγκτον, πριν περίπου 50 χρόνια,
προκήρυξε διαγωνισμό με χρηματικές αμοιβές για τον επιτυχέστερο
χαρακτηρισμό των διαφόρων λαών και της ψυχολογίας τους.
Το βραβείο απέσπασε ο δικαστικός Ν. Κέλλυ, με τον εξής χαρακτηρισμό του Έλληνα...

"Μπροστά στο Δικαστήριο της αδέκαστης Ιστορίας,
ο Έλληνας αποδείχτηκε ανέκαθεν κατώτερος από τις περιστάσεις,
παρότι από άποψη διανοητική κατείχε πάντοτε τα πρωτεία.
Ο Έλληνας είναι ευφυέστατος αλλά και οιηματίας, δραστήριος αλλά
και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά και γεμάτος από προλήψεις, θερμόαιμος,
ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής.
Έχτισε τον Παρθενώνα και αφού μέθυσε από την αίγλη του,
τον άφησε αργότερα να γίνει στόχος των ερίδων.
Ανέδειξε το Σωκράτη για να τον δηλητηριάσει.
Θαύμασε το Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει.
Υπηρέτησε τον Αριστοτέλη για να τον κυνηγήσει.
Γέννησε το Βενιζέλο για να τον δολοφονήσει. Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει.
Έφερε το '21 για να το διακυβέψει. δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει.
Τριπλασίασε την Ελλάδα και παραλίγο να την κηδέψει.
Τη μια στιγμή κόβεται για την αλήθεια και την άλλη μισεί εκείνον
που αρνείται να υπηρετήσει το ψεύδος. Παράδοξο πλάσμα, ατίθασο,
περίεργο, ημίκαλο, ημίκακο, με αβέβαιες διαθέσεις, εγωπαθές και
σοφόμωρο, ο Έλληνας...
Οικτίρατέ τον, θαυμάστε τον, αν θέλετε. Ταξινομείστε τον, αν μπορείτε..."

Το παράδοξο της εποχής μας μέσα στην ιστορία είναι ότι έχουμε
ψηλότερα κτήρια, αλλά κοντύτερο ψυχισμό.
Φαρδύτερες λεωφόρους, αλλά στενότερες οπτικές γωνίες.

Σπαταλούμε περισσότερο, αλλά έχουμε λιγότερα.
Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λιγότερο.
Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες.
Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.

Έχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη αντίληψη.
Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση.
Περισσότερους ειδήμονες, αλλά λιγότερες λύσεις.
Περισσότερα φάρμακα, αλλά λιγότερο καλή φυσική κατάσταση.

Έχουμε πολλαπλασιάσει τα αποκτήματά μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας.
Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπανιότατα και μισούμε συχνότατα.

Έχουμε μάθει πώς να 'κερδίζουμε το ψωμί μας, αλλά όχι πώς να κερδίζουμε τη ζωή.
Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας.
Ταξιδεύουμε στο φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε τον δρόμο,
ώστε να συναντήσουμε ένα νέο γείτονα.

Κατακτήσαμε το κενό του διαστήματος, αλλά όχι το εσωτερικό μας κενό.
Καθαρίσαμε τον αέρα, αλλά βρωμίσαμε την ψυχή μας.
Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι την εμπάθεια και την προκατάληψή μας.

Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερη ηθική.
Γίναμε πολλοί σε ποσότητα, αλλά λίγοι σε ποιότητα.
Αυτή είναι η εποχή των ψηλών ανθρώπων, αλλά των μικρών χαρακτήρων.
Του γρήγορου κέρδους, αλλά των ρηχών σχέσεων.

Αυτή είναι η εποχή του κόσμου της ειρήνης, αλλά των εσωτερικών συγκρούσεων.
Περισσότερης άνεσης, αλλά λιγότερης διασκέδασης.
Περισσότερων ειδών διατροφής, αλλά λιγότερης θρεπτικότητας.
Αυτή είναι η εποχή των δύο εισοδημάτων (και των δύο συζύγων), αλλά περισσότερων διαζυγίων.
Των εντυπωσιακότερων κατοικιών, αλλά διαλυμένων σπιτιών.
Είναι η εποχή που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες και λιγότερα αποθέματα.'

Share/Bookmark

28/1/10

ΠΡΟΠΟΣΗ

( Απο τα καλύτερα βίντεο που έχω δεί )




...στη μέρα που τα μάτια ανοίγουν ύστερα απο αιώνες

και βλέπουν καθαρά την αιτία των πραγμάτων


...στην ανάταση των απλών ανθρώπων στο ύψος της ψυχής τους
και της παραδόσης


...στον ανώνυμο που μεταμορφώνεται σε ήρωα


όταν οι επώνυμοι "σωφρόνως" σιωπούν


...στις διάνοιες τις αυτόφωτες και αυτοφυείς


που αδιαφορούν στις παλίρροιες των καιρών


...στην πρώτη εξουσία που δε θα φοβηθεί την παιδεία


...στο κράτος που δεν αναπαράγεται χωρίς την άδειά μας


...στην κοινωνία που αναγνωρίζει οτι ειναι εφεύρεση υπό δοκιμή


...στους ανθρώπους που επιτέλους εννοούν όταν η φύση εκδικείται


...στην ελπίδα των παιδικών ονείρων να επιζήσουν των ενήλικων φιλοδοξιών τους


...στην αγάπη που δεν υπόσχεται


...στη θυσία που αγιάζει την αμαρτία


...στο θάνατο που σβήνει τα λάθη


...στην ώρα που συναντάς ζωντανή την κοινή μνήμη


...στην φοβερή στιγμή που οι έλληνες συμφωνούν


...σε ότι αισθανθήκαμε ότι αγαπήσαμε ότι πιστέψαμε


ότι προδώσαμε ακόμα κι αν τώρα μας φαίνονται όλα τελείως απίστευτα


Δ. Παπαδημητρίου -Λύδια Κονιόρδου

27/1/10

ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Οι κατα φαντασίαν απελευθερωτές της πόλης,του Καραντζαφέρη.
Οποια ώρα κι αν μπεις στον τηλεοπτικό κόσμο, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, μεσάνυχτα, και όποιου περιεχομένου κι αν είναι η εκπομπή (ενημερωτική, λαϊφστυλίστικη, «αποκαλυπτική», κουτσομπολίστικη), θα πέσεις σε κάποιον του ΛΑΟΣ που προσπαθεί να παραστήσει το χαριτωμένο, τον ευφυολόγο, τον «εαυτό του».
Καλαμπουράκι στο καλαμπουράκι, κουτσομπολιό στο κουτσομπολιό, «μπουμπουκολογία» στην «μπουμπουκολογία», κατασκευάστηκε και διακινείται προς μαζική κατανάλωση ένα είδωλο του ΛΑΟΣ, όπου το κόμμα αυτό εμφανίζεται σαν μια παρέα ιδεολογικώς άοσμων, άρα ακίνδυνων ατακαδόρων, και όχι σαν ένα αγρίως λαϊκιστικό κόμμα στις τάξεις του οποίου περιλαμβάνονται χουντόφιλοι, βασιλόφρονες, εβραιοφάγοι, κυνηγοί μεταναστών, νοσταλγοί του χιτλερισμού, που θεωρούν το Ολοκαύτωμα «σιωνιστικό ψεύδος» καθώς και κατά φαντασίαν απελευθερωτές της Πόλης, που όπου να ’ναι θα την ανακτήσουμε και θα υποχρεώσουμε τους Τούρκους να πληρώσουν νοίκι• αυτό τουλάχιστον κηρύσσει εθνοπρεπώς ωρυόμενος ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης σαν βιβλιέμπορος στην εκπομπή του, στο κανάλι του αρχηγού του. Η τηλεοπτική λεύκανση δεν αρκεί για να αμβλύνει τα βαθύτερα γνωρίσματα ενός κομματικού χώρου. Αρκεί πάντως να του αλλάξει προσωρινά την εικόνα, να τη θολώσει, ώστε να διευκολυνθούν τα σενάρια συνεργασίας. Στις κοινωνίες του θεάματος άλλωστε τίποτε δεν θεωρείται ακραίο• ακόμα και το μαύρο μπορεί να αποδοθεί με παλ αποχρώσεις.Ο πολιτικός πολιτισμός ανύπαρκτος,σ'αυτή τη χώρα.Ευτυχώς κάποιοι στοχαστές όπως ο Π.Κονδύλης,με λογική,και πάνω απ'όλα με πολιτικό πολιτισμό,εξηγεί και αναλύει,ότι δεν μπορούν να καταλάβουν,οι φωστήρες του ΛΑΟΣ.

Το παρακάτω κείμενο ανήκει στο μεγαλύτερο στοχαστή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας,τον αείμνηστο Παναγιώτη Κονδύλη.
Αφιερωμένο στους τηλεβιβλιοπώλες-μαχητές-τουρκοφάγους του κ.Καρατζαφέρη.

Ιδεολογίες και εθνική στρατηγική-Π.Κονδύλης
Αφότου ήλθε στο προσκήνιο το Κυπριακό ως σήμερα ­ δηλαδή επί μισόν αιώνα ­ όχι λίγες ήττες επεσώρευσε στην Ελλάδα η πανθολογούμενη άλλωστε ανυπαρξία μιας μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής αποδεκτής από τον κύριο κορμό του πολιτικού κόσμου και επεξεργασμένης χάρη στη σύμπραξη πολιτικών, διπλωματών στρατιωτικών και επιστημόνων. Εχοντας την εμπειρία τούτη δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς το προφητικό χάρισμα για να προβλέψει ότι στο μέλλον πολλά θα εξαρτηθούν από το αν θα πραγματοποιηθεί τώρα ό,τι δεν έγινε στο παρελθόν. Δύο παράγοντες επέδρασαν, και εξακολουθούν να επιδρούν, αρνητικότατα: η λειτουργία του πολιτικού συστήματος και η εμπλοκή σε ιδεολογήματα. Ο πολιτικός κόσμος δεν βρέθηκε στο ύψος των περιστάσεων όχι μόνον γιατί οι α ή β εκπρόσωποί του έλαβαν συχνά τις α ή β εσφαλμένες αποφάσεις στο α ή β ζήτημα, αλλά και επειδή στο σύνολό του δεν κατάφερε να δημιουργήσει ένα πάγιο και αθόρυβο θεσμικό πλαίσιο ικανό να εξουδετερώνει κατά το δυνατόν τους πειρασμούς κομματικής εκμετάλλευσης των εθνικών θεμάτων. Η ανικανότητα προς αυτοσυγκράτηση είναι κατ’ εξοχήν γνώρισμα εφηβικής ανωριμότητας. Και το γεγονός ότι ο ένας επιρρίπτει την ευθύνη στον άλλον αποδεικνύει απλώς ότι ενέχονται όλοι.

Η επιρροή ιδεολογημάτων σε θέματα εθνικής στρατηγικής ανάγεται γενικότατα στο ότι το νεοελληνικό κρατίδιο αναγκάσθηκε εξ αρχής να αντισταθμίσει την ιστορική του καχεξία με υπεραυτάρεσκους μύθους. Γίναμε έτσι λαός που τέρπεται παράγοντας λήρους και χορταίνει καταναλίσκοντας ανεμώλια έπη. Η αιτιολογία όμως δεν αποτελεί δικαιολογία, ούτε ενδείκνυται ως πραξεολογία. Αντίθετα: επιβιώνει όποιος αντιστέκεται στους ίδιους του τους μύθους και καταποντίζεται όποιος τους πιστεύει μέχρις εσχάτων. Στη σημερινή συγκυρία, δύο αντιτιθέμενα ιδεολογήματα παρακωλύουν, κοντά στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, την κατάστρωση και την εφαρμογή μιας νηφάλιας εθνικής στρατηγικής: ασαφή και αποδυναμούμενα στοιχεία ενός γηγενούς εθνικισμού και εξίσου ασαφή, αλλά ενισχυόμενα αναμασήματα ενός ξενόφερτου ειρηνισμού και οικουμενισμού. Οι εθνικιστικές απόψεις, των οποίων η επικράτηση σε διάφορες φάσεις του Κυπριακού και του Μακεδονικού έβλαψε ουσιαστικά τη χώρα, τείνουν π.χ. να εξηγούν τη διαμάχη Ελλάδας και Τουρκίας με το ιστορικό παρελθόν και με φυλετικούς ή πολιτισμικούς παράγοντες, αποδίδοντας τη συμπεριφορά της δεύτερης στον «ασιατικό» και «βάρβαρο» χαρακτήρα της, τον οποίο αντιπαραθέτουν στον «ελληνικό πολιτισμό» και στην «τρισχιλιετή ιστορία» του. Αρκεί μια υπόθεση για να δούμε πόσο αστήρικτα είναι όλα αυτά. Αν η ομόδοξή μας Σερβία είχε 60 εκατ. κατοίκους και ηγεμόνευε στα Βαλκάνια, ζητώντας να κατεβεί στη Θεσσαλονίκη, και η Τουρκία είχε 20 ή 30 εκατ. κατοίκους και αισθανόταν να απειλείται εξίσου από τη σερβική επέκταση, τότε η Ελλάδα και η Τουρκία θα ήσαν εγκάρδιοι φίλοι και σύμμαχοι. Οι γεωπολιτικές παράμετροι και τα εθνικά συμφέροντα καθορίζουν την εξωτερική πολιτική ­ όχι το παρελθόν, ούτε η φυλή και ο πολιτισμός. Η φυλετική και πολιτισμική υποτίμηση της Τουρκίας ενέχει τον κίνδυνο της στρατηγικής της υποτίμησης, αφού συνεπάγεται ότι η δήθεν ανώτερη ελληνική ποιότητα μπορεί να εξουδετερώσει την τουρκική ποσότητα· είναι βέβαια γνωστό πώς τιμωρείται η στρατηγική υποτίμηση του αντιπάλου όταν, π.χ., παρασύρει στην κήρυξη ενός πολέμου. Η αύξουσα γενική υπεροχή της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια έχει εξαναγκάσει την εθνικιστική υπεροψία πολλών Ελλήνων να χαμηλώσει αισθητά τους τόνους της. Ωστόσο στο σύνολό της η ελληνική πλευρά δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει το μέγεθος και τις συνέπειες της πληθυσμιακής και οικονομικής ανόδου της Τουρκίας, και μάλιστα της βαθμιαίας μετατροπής της σε βιομηχανική δύναμη.

Οι ειρηνιστές και οικουμενιστές ή «ευρωπαϊστές» έχουν τον δικό τους τρόπο για να παρακάμπτουν τις οδυνηρές πραγματικότητες και την ψύχραιμη στρατηγική τους ανάλυση. Οι ίδιοι φαντάζονται ότι είναι πιο ρεαλιστές, αφού ξεπέρασαν τους «εθνικούς αταβισμούς» και συμπορεύονται με τη νέα παγκόσμια κατάσταση, όπου τάχα το εμπόριο και ο διάλογος θα αντικαταστήσουν τον πόλεμο. Οι θέσεις όμως αυτές διόλου δεν είναι ρεαλιστικότερες από τις πομφόλυγες του εθνικισμού, συνιστούν απλώς την αντίστροφη ιδεολογία, και μάλιστα μιαν ιδεολογία διόλου πρωτότυπη, αφού δεν περιέχει παρά κοινοτοπίες του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού διατυπωμένες πριν από 300 χρόνια και διαψευσμένες επανειλημμένα έκτοτε. Οντας ιδεολογία, εκπληρώνουν και τις ψυχολογικές λειτουργίες της ιδεολογίας, δηλαδή επιτρέπουν σε «προοδευτικούς» διανοούμενους ελαφρών βαρών και σε αστείους δημοσιογραφίσκους να αναβαθμίζουν το μικρό τους εγώ εμφανιζόμενοι ως εκπρόσωποι υψηλών ιδεωδών· συνάμα υποθάλπουν σε μικρομεσαίους πολιτικούς την ανακουφιστική ψευδαίσθηση ότι μπορούν να συρρικνώσουν την πολιτική σε διαχείριση και διάλογο, αποτινάζοντας από τους ισχνούς ώμους τους το βάρος έσχατων ιστορικών ευθυνών. Τέτοιοι διανοούμενοι και τέτοιοι πολιτικοί επιχειρηματολογούν σε ζητήματα εθνικής στρατηγικής κάνοντας το μοιραίο λάθος να προεξοφλούν γενικότερες εξελίξεις που διόλου δεν είναι βέβαιες και που, έστω και αν ευοδωθούν, βρίσκονται ακόμη στην αρχή τους και επιφυλάσσουν πολλά απρόοπτα. Μιλούν και πράττουν, λοιπόν, σαν να υπήρχε ήδη μια ενιαία Ευρώπη, σαν να υπήρχε ήδη ένας ενιαίος κόσμος και σαν να μην ήταν δυνατόν να αντιστραφούν οι τάσεις· ιδιαίτερα ως προς την ενιαία Ευρώπη σφάλλουν ταυτίζοντας προκαταβολικά τα συμφέροντά της με τα συμφέροντα των Ελλήνων. Οταν προεξοφλούνται αισιόδοξα οι γενικότερες εξελίξεις, τότε οι στρατηγικές συζητήσεις δεν μπορούν να προχωρήσουν σε βάθος. Γι’ αυτό και πλείστοι όσοι ειρηνιστές και οικουμενιστές εκφράζουν ανοιχτά την εχθρότητά τους απέναντι σε τέτοιες συζητήσεις, ιδίως όταν υπεισέρχονται σε στρατιωτικά θέματα και πολεμικά ενδεχόμενα. Νομίζουν ότι λύνουν προβλήματα μόνο και μόνο επειδή εκστρατεύουν εναντίον του «εθνικιστικού φανατισμού». Η συχνότατα όμως μισαλλόδοξη συμπεριφορά τους αποδεικνύει για μιαν επιπλέον φορά ότι ο φανατισμός εναντίον του φανατισμού μπορεί να είναι ακόμη πιο στενοκέφαλος από τον απλό φανατισμό.

Καμία ουσιαστική στρατηγική συζήτηση δεν είναι δυνατή αν δεν αφήσει στην άκρη τόσο τα εθνικιστικά όσο και τα ειρηνιστικά ιδεολογήματα· στόχος της είναι ακριβώς η υπέρβασή τους. Η εθνική στρατηγική δεν είναι ούτε «δεξιά», ούτε «αριστερή», ούτε «εθνικιστική», ούτε «διεθνιστική». Είναι τα πάντα, ανάλογα με τις επιταγές της συγκεκριμένης κατάστασης. Αλίμονο στη χώρα και στην πολιτική της ηγεσία αν ερμηνεύει τη συγκεκριμένη κατάσταση με βάση «δεξιές» ή «αριστερές» προτιμήσεις, αντί να προσαρμόζει τις προτιμήσεις στην κατά το δυνατόν ψυχρή ερμηνεία της συγκεκριμένης κατάστασης. Κάθε εθνική στρατηγική, εφόσον περιορίζεται στον σχεδιασμό των εκάστοτε επιθυμητών εξελίξεων, είναι καταδικασμένη σε μονομέρεια και δυσκαμψία, δηλαδή σε πρακτικό αδιέξοδο. Λόγος της ύπαρξής της είναι η κάλυψη όλων των ενδεχομένων, των περισσότερο και των λιγότερο πιθανών, των περισσότερο και των λιγότερο ευχάριστων. Και το φάσμα των ενδεχομένων το καταγράφει η υπεύθυνη ηγεσία ακούγοντας χωρίς προκαταλήψεις όλο το φάσμα των απόψεων και των προτάσεων, από οποιονδήποτε και αν προέρχονται. Οπως διάφοροι «ελληνοκεντρικοί» οφείλουν να μάθουν ότι η «Δύση» δεν είναι μόνον η «τεχνική» και η «λατρεία της ύλης», στην οποία αυτή αντιτάσσουν με υπεραπλουστευτική ευκολία το «πνεύμα» και την «ψυχή» της «ορθόδοξης Ανατολής», έτσι και όσοι επείγονται να «εξευρωπαϊσθούν» καλά θα έκαναν να μην αυταπατώνται ταυτίζοντας τη Δύση με τη δυτική προπαγάνδα («ορθολογισμός», «διάλογος», «ανθρώπινα δικαιώματα» κτλ. κτλ.). Θα ωφελούσαν την Ελλάδα περισσότερο αν, π.χ., μιμούνταν τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι στρατηγικές συζητήσεις στη Γαλλία, στην Αγγλία ή στις ΗΠΑ. Τα πάντα, ακόμη και τα πιο απίθανα σενάρια πολέμου, γίνονται εδώ αντικείμενο εξέτασης και στάθμισης, και το κύριο μέλημα των αναλυτών δεν είναι να εκφράσουν τα ιδεολογικά τους γούστα (λες και δεν υπάρχει σοβαρότερο πράγμα στον κόσμο από αυτά), παρά να εξονυχίσουν δεδομένα και δυνατότητες προκειμένου να διευκολύνουν την υπεύθυνη ηγεσία στο έργο της. Η προσπάθεια επιβολής ιδεολογικής λογοκρισίας στις στρατηγικές συζητήσεις, όσο και αν καλύπτεται πίσω από υψιπετείς ηθικολογίες, δεν αποτελεί μόνον ένδειξη πνευματικού επαρχιωτισμού. Προπαντός βλάπτει τον τόπο.

Υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για τους οποίους η εθνική μας στρατηγική είναι σήμερα υποχρεωμένη να έχει προ οφθαλμών ένα ευρύτατο φάσμα πιθανών εξελίξεων, που αρχίζει από τον συμβιβασμό, έστω και με απώλειες, και τελειώνει στον πόλεμο. Αναφέρομαι ιδιαίτερα στις σχέσεις με την Τουρκία. Η διαφορά του γεωπολιτικού δυναμικού ανάμεσα στις δύο χώρες αυξάνεται συνεχώς υπέρ της Τουρκίας, και σε 20-30 χρόνια θα είναι αβάσταχτη για την ελληνική πλευρά. Στην προοπτική αυτή μου φαίνεται προφανές ότι ένας συμβιβασμός θα αποτελούσε για την Ελλάδα το μικρότερο κακό, ακόμη και αν παραχωρούσε κάτι από ό,τι θεωρεί αυτή τη στιγμή κυριαρχικό της δικαίωμα. Ασφαλώς οι εθνικιστές θα αγανακτήσουν με μια τέτοια σκέψη, οφείλουν όμως να αναλογισθούν δύο πράγματα: ότι αργότερα η διαπραγματευτική θέση της χώρας θα είναι χειρότερη και ότι οι ολιγωρίες ή τα σφάλματα των περασμένων δεκαετιών έχουν το πικρό τους τίμημα. Αυτά όμως διόλου δεν σημαίνουν ότι οι ειρηνιστές δικαιούνται να θριαμβολογούν εκ των προτέρων. Γιατί για να συναφθεί ένας τέτοιος συμβιβασμός απαιτείται η βεβαιότητα ότι αυτός θα είναι τελειωτικός, ότι δηλαδή η άλλη πλευρά δεν θα τον χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο νέων αξιώσεων, οπότε σε λίγα χρόνια ή λίγους μήνες θα επιδεινωνόταν η κατάσταση σε σχέση με πριν. Οσοι προτείνουν σήμερα διάφορους συμβιβασμούς έχουν υπό γενικότατη έννοια δίκιο με βάση τα μακροπολιτικά δεδομένα (αν και οι ίδιοι λιγότερο σκέφτονται αυτά τα τελευταία και περισσότερο ελαύνονται από την επιθυμία να φανούν «πολιτισμένοι» άνθρωποι), κανείς τους όμως δεν μπορεί να εγγυηθεί πολιτικά τη βιωσιμότητα του συμβιβασμού. Και κάτι ακόμη παραβλέπουν οι ειρηνιστές: καθώς θεωρούν αφελώς τον συμβιβασμό υπαγόρευση της «λογικής» και της «ηθικής» και όχι ενός άτεγκτου συσχετισμού δυνάμεων, υποτιμούν τη σημασία της στρατιωτικής – αποτρεπτικής ισχύος ακριβώς για τη σύναψη ενός ευπρεπούς συμβιβασμού. Και οι εθνικιστές όμως, οι πατριώτες κτλ., που δεν κάνουν το λάθος να υποτιμούν την αποτρεπτική ισχύ, διέπραξαν για λόγους κομματικής ψηφοθηρίας κάτι εξαιρετικά επιζήμιο: ενίσχυσαν επί δύο δεκαετίες την οικονομική πολιτική του παρασιτικού καταναλωτισμού, με αποτέλεσμα τη γενικότερη εξάρτηση της δανειοτρεφούς χώρας και την υπονόμευση της αμυντικής της προσπάθειας. Ετσι, αν οι πρώτοι ωραιοποιούν τη σημερινή αδυναμία της Ελλάδας με ειρηνιστικά και αντιεθνικιστικά προπετάσματα, οι δεύτεροι, υποκύπτοντας στη λογική των πελατειακών σχέσεων και διαιωνίζοντας τις δυσλειτουργίες του πολιτικού συστήματος, αφαιρούν το ουσιαστικό περιεχόμενο από τις θέσεις τους. Και όπως οι δεύτεροι οφείλουν να κατανοήσουν έμπρακτα, και όχι απλώς ρητορικά, ότι μόνον η εκλογίκευση της οικονομίας σε παραγωγική βάση, δηλαδή η εξοικονόμηση και επένδυση πόρων χάρη στην υπέρβαση του παρασιτικού καταναλωτισμού και του πελατειακού συστήματος, μπορεί να στηρίξει την άμυνα της χώρας, έτσι και οι πρώτοι, όταν αντιτάσσονται με πάθος ιεροκηρύκων στα εξοπλιστικά προγράμματα, οφείλουν να αντιληφθούν ότι είναι πρακτικά το ίδιο είτε έχεις ένοπλες δυνάμεις με ανεπαρκή και απαρχαιωμένο οπλισμό είτε δεν έχεις καθόλου. Αν οι ειρηνιστές ήσαν συνεπείς, θα έπρεπε να ζητούν ρητά τη διάλυση των ενόπλων δυνάμεων, αφού έτσι κι αλλιώς αποκλείουν τον πόλεμο και πιστεύουν στην παντοδυναμία του «διαλόγου μεταξύ λογικών ανθρώπων». Είναι προφανές γιατί δεν τολμούν να το κάμουν: ακόμη και οι ηθικολόγοι φοβούνται τις λεμονόκουπες. Σε μια πραγματιστική αντίληψη, οι ένοπλες δυνάμεις μπορεί να είναι τόσο μέσο ειρήνης, δηλαδή αποτροπής, όσο και μέσο πολέμου. Μακάρι να είναι το πρώτο. Αλλά, είτε είναι το πρώτο είτε είναι το δεύτερο, απαιτείται η ίδια αρτιότητα. Και αρτιότητα δεν σημαίνει, όπως φαντάζονται πολλοί, να ξοδεύεις και να κατέχεις όσα ο αντίπαλος. Σημαίνει την ικανότητα ενός αποφασιστικού πλήγματος, έστω και από τη θέση του ασθενεστέρου. Μόνον όποιος διαθέτει την ικανότητα αυτή δεν φοβάται τον διάλογο σήμερα και δεν θα φοβηθεί αύριο να προχωρήσει σε διεθνώς εγγυημένους και πάγιους συμβιβασμούς. Αντίθετα, όσο πιο αδύνατος είναι κανείς τόσο περισσότερο πανικοβάλλεται στην ιδέα αδήριτων συμβιβασμών, φοβούμενος, και δίκαια, ότι αυτή θα είναι η αρχή του τέλους.

Τα παραπάνω δεν εισηγούνται κάποια λύση, αλλά ένα πλαίσιο και μια διαδικασία για την εύρεσή της. Επαναλαμβάνω: η χώρα μας βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα ευρύ φάσμα ενδεχομένων, και το νόημα μιας στρατηγικής συζήτησης είναι η στάθμιση όλων των υπέρ και των κατά, με γνώμονα τη συγκεκριμένη κατάσταση και όχι «εθνικιστικές» ή «ειρηνιστικές» συμπάθειες. Θέλησα να δείξω, με όση συντομία επέβαλλε ο διαθέσιμος χώρος, ότι και τα δύο αυτά ιδεολογήματα ενέχουν αντιφάσεις και εσφαλμένες ερμηνείες. Το χειρότερο που θα μπορούσε να πάθει σήμερα ο τόπος θα ήταν να υποκαταστήσει τη σοβαρή στρατηγική συζήτηση με αντεγκλήσεις μεταξύ εθνικιστών και ειρηνιστών ή «ευρωπαϊστών», με κυνήγι μαγισσών και με πνευματική τρομοκρατία προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Φοβούμαι όμως εντονότατα ότι αυτό ακριβώς θα συμβεί. Γιατί όπως ο Κύριος μωραίνει ον βούλεται απολέσαι, έτσι και ένας λαός χάνει την ικανότητα της στρατηγικής σκέψης ακριβώς όταν τη χρειάζεται περισσότερο.


Κυριακή 4 Ιανουαρίου 1998
Απο την εφημερίδα ''Το Βήμα''

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ


Το νέο έτος ξεκίνησε με λιγότερη αισιοδοξία από το προηγούμενο. Τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους η Ελλάδα θα γίνει η πρώτη χώρα της ευρωζώνης που θα υπαχθεί στο άρθρο 104.9 της Συνθήκης του Μάαστριχτ, δηλαδή θα της επιβληθεί αυστηρή δημοσιονομική επιτήρηση. Ως κράτος και ως πολίτες ζούσαμε δεκαετίες τώρα με δανεικά. Δεν ωφελεί η παράθεση δύσπεπτων οικονομικών στοιχείων για να το αντιληφθούμε, είναι πλέον παγκοίνως γνωστό. Το αποτέλεσμα του απερίσκεπτου αυτού υπερδανεισμού θα είναι αργά ή γρήγορα η χρεοκοπία -ή στην πλέον ιδανική περίπτωση, η επιβολή σκληρότατων, πλην απολύτως αναγκαίων, όρων στην άσκηση οικονομικής πολιτικής από την εκάστοτε κυβέρνηση.Στο μέλλον η οποιαδήποτε κυβέρνηση οφείλει -υπό το φως των προβολέων της διεθνούς επιτηρήσεως και ανεξαρτήτως οικονομικής συγκυρίας- να καταρτίζει προϋπολογισμούς με πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα. Ήλθε η ώρα του …λογαριασμού κατά το κοινώς λεγόμενον. Υπεύθυνος ο κορπορατισμός, ο οποίος κυριαρχεί από καταβολής του ελληνικού κράτους και επιτρέπει στις οργανωμένες και φωνασκούσες μειοψηφίες να ματαιώνουν ή να καθυστερούν εγκληματικά κάθε αναγκαία για τον εκσυγχρονισμό της χώρας μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία. Κορπορατισμός είναι το σύστημα στο οποίο η οικονομία ελέγχεται από μικρές, αλλά πανίσχυρες κοινωνικές ομάδες. Όπως εξηγεί ο νομπελίστας οικονομολόγος του πανεπιστημίου Κολούμπια Έντμουντ Φέλπς, οι επιχειρήσεις είναι αναγκασμένες να διαπραγματεύονται μαζί τους και με την ελεγχόμενη από αυτές κυβέρνηση. Τούτο διότι οι μικρές αλλά ισχυρές αυτές μειοψηφίες λόγω της άριστης –και κρατικά χρηματοδοτούμενης- οργάνωσεως την οποία διαθέτουν, διατηρούν σημαντική επιρροή ή και ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, χρησιμοποιώντας τους -κατ΄ευφημισμόν ονομαζόμενους- πολιτικούς, ως απλούς μεσίτες για την υπέρ των συντεχνιών αναδιανομή του πλούτου μέσω του φορολογικού συστήματος.
Υπενθυμίζω ότι η τεράστια γραφειοκρατία, η πολυνομία και η ανάγκη συναλλαγής μιας επιχείρησης με ισχυρές κοινωνικές ομάδες καταγράφονται σε όλες τις διεθνείς μελέτες ως οι βασικοί, μαζί με τη διαφθορά, λόγοι που ένας επενδυτής δεν επιθυμεί να επενδύσει τα χρήματά του στην Ελλάδα.

Περαιτέρω, η πανίσχυρη γραφειοκρατία που ταλαιπωρεί και καταστρέφει την επιχειρηματικότητα είναι επίσης απόρροια του κορπορατισμού. Από την πρώτη στιγμή του διορισμού τους οι ανυποψίαστοι υπουργοί απονευρώνονται μέσα στους απρόσωπους μηχανισμούς των υπουργείων τους, τον οποίων ο έλεγχος ανήκει σε πανίσχυρους καρεκλοκένταυρους. Υπουργός της προηγουμένης κυβερνήσεως μου ζήτησε κάποτε φιλικώς τη συμβουλή μου για το πώς θα έπρεπε να διαχειριστεί την κατάσταση στο υπουργείο του. Του συνέστησα να αγνοήσει εντελώς την γραφειοκρατία και τους υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου του και να προωθήσει χωρίς χρονοτριβή –ερήμην αυτών- τις μεταρρυθμίσεις που είχε κατά νουν. Επέστησα δε την προσοχήν του στο ότι οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της πολιτικής του θα ευρίσκοντο πρωτίστως στο υπουργείο. Μολονότι κατ΄αρχήν συμφώνησε μαζί μου, αγνόησε -όπως αποδείχθηκε στην πορεία- την συμβουλή μου. Ουδεμία μεταρρύθμιση προώθησε. Σε πρόσφατη συνάντησή μας, με πικρία ομολόγησε το λάθος του, αποδίδοντάς το στο πολιτικό κόστος που τότε έγειρε την πλάστιγγα υπέρ της απραξίας και όχι υπέρ της δράσης.
Ενόψει της δυσμενούς καταστάσεως το πολιτικό σύστημα οφείλει, έστω την ύστατη ώρα, να λάβει αποστάσεις από τον κορπορατισμό που οδήγησε τη χώρα στην οικονομική και ηθική χρεοκοπία και να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα σαρωτικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες θα αντιμετωπίσουν το δημοσιονομικό αδιέξοδο και θα αυξήσουν την παραγωγικότητα. Τέτοιες, αμέσου δράσεως και μακράς ωφελείας μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι:

- Η άμεση περικοπή των κρατικών δαπανών, η οποία μπορεί να επιτευχθεί με την ταχεία κατάργηση των επιδοτήσεων στα συνδικάτα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και, κυρίως, στα πολιτικά κόμματα, σε μη κυβερνητικές οργανώσεις κοκ., με την κατάργηση των κρατικών διαφημίσεων, την μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων εντός της επομένης διετίας κατά 20% με 25%. Τούτο είναι δυνατόν να επιτευχθεί χωρίς την κατάργηση της μονιμότητος των δημοσίων υπαλλήλων, με μόνη την κατάργηση των περιττών οργανισμών και λοιπών αχρήστων φορέων του δημοσίου τομέα που θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση των οργανικών θέσεων αυτών.

- Η κατάργηση όλων των υπέρ τρίτων επιβαρύνσεων, αμέσων η εμμέσων, όπως είναι οι υποχρεωτικές παραστάσεις δικηγόρων στην υπογραφή των συμβολαίων, των συμβολαιογράφων στα εταιρικά συμβόλαια, των ελαχίστων υποχρετικών αμοιβών των πολιτικών μηχανικών, των νομαρχιακών ελεγκτών, των δημοσιογράφων κοκ.

- Η απελευθέρωση όλων των επαγγελμάτων και η αντικατάσταση των κρατικών αδειών με πιστοποιήσεις, συνακόλουθα η μεταφορά του φορολογικού ελέγχου στους ορκωτούς λογιστές/ελεγκτές. Οι εταιρείες ορκωτών ελεγκτών θα ελέγχονται και θα πιστοποιούνται για την αρτιότητά τους από την Εφορία.

- Η κατάργηση των ανούσιων και ατέρμονων γραφειοκρατικών διαδικασιών για την αδειοδότηση και λειτουργία των επιχειρήσεων και η απλοποίηση του φορολογικού συστήματος ώστε να περιορισθεί το υπέρογκο κόστος που δημιουργεί η τήρηση των χιλιάδων αδίκων και τυπολατρικών διατάξεων του φορολογικού συστήματος.

- ο περιορισμός των βουλευτών σε διακόσιους και των υπουργείων σε μονοψήφιο αριθμό.

- η μείωση του αριθμού των “πανεπιστημίων”, τα οποία αισίως υπερβαίνουν τα σαράντα.

Σε κάθε οικονομική κρίση μπορεί κανείς να αναζητήσει ευκαιρίες για μια νέα αρχή. Η παρακμή και η στασιμότητα μπορεί να μετεξελιχθούν σε δημιουργική αφύπνιση, αν βεβαίως υπάρχει και η απαραίτητη πολιτική βούληση για αντίσταση στους κεφαλαιοκράτες του “συντεχνιακού καπιταλισμού”.

Άρθρο του Τάσου Αβραντίνη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εστία» στις 5/01/2010.

BLOGS VS TV

Τα παρακάτω βίντεο είναι απο την εκπομπή του κ Σεραφείμ Φυντανίδη απο το κανάλι της ΝΕΤ,και αναλύει την επέλαση των blogs,στο διαδύκτιο,καθώς έχει πάρει διαστάσεις κοινωνικού φαινομένου.Πάνω απο σαράντα χιλιάδες blogs υπολογίζονται μόνο στην Ελλάδα μέχρι τώρα,και εκατομύρια σ'ολόκληρο τον κόσμο.Μία άκρως ενδιαφέρουσα εκπομπή,για το μέλλον των blogs,και πως αυτά,''απειλούν'' πλέον τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Βιντεο 1


Βιντεο 2

Βιντεο 3


Share/Bookmark
part3.3 @ Yahoo! Video

10/1/10

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΑΙΩΝ

Προσπάθησα πολλές φορές φορές να διατυπώσω την έννοια της μουσικής,χωρίς να τα καταφέρω ιδιαίτερα.Και πως να τα καταφέρω,δηλαδή όταν η μουσική απο μόνη της δεν περιγράφεται με λόγια.Είναι συναίσθημα,είναι ζωή,είναι,είναι είναι....
Οσο και αν προσπάθησα θεωρούσα ότι δεν είναι αρκετό.Πως μπορείς να περιγράψεις κάτι που βγαίνει απο την ίδια σου τη ψυχή;
Εψαξα,να βρώ τον ορισμό της μουσικής απο το διαδύκτιο:
''Ο ορισμός που έχει προταθεί για τη Μουσική από τους εθνομουσικολόγους και τους κοινωνιολόγους της μουσικής είναι "ήχος οργανωμένος με ανθρώπινο τρόπο". Η Δυτική Μουσική ορίζεται συχνά ως η Τέχνη και η Επιστήμη που ασχολείται με τους ήχους. Ο διαχωρισμός αυτός της Θεωρίας και της Πράξης καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι με τον όρο Μουσική εννοούσαν αρχικά την Ποίηση, το Μέλος και τον Χορό, ως αδιάσπαστη ενότητα τεχνών που καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στο Θέατρο, ενώ την θεωρία της Μουσικής την εξέφραζε ο κλάδος της Αρμονικής. Ο διαχωρισμός αυτός υιοθετήθηκε και καλλιεργήθηκε από την δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό και έτσι σήμερα μπορούμε να πούμε ότι η μουσική ως Τέχνη, έρχεται να καλύψει την ανάγκη του ανθρώπου να εκφράσει, με τους ήχους, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ψυχικές του καταστάσεις.;''
θα αφήσω για λίγο αυτά που με προβληματίζουν,με στεναχωρούν,με θυμώνουν...
...Η μουσική είναι η κάθαρση της ψυχής.
Μουσικές και τραγούδια που ξυπνούν τις αισθήσεις από αγαπημένους ερμηνευτές.
Για όλους εσάς



Η τρυφερή πλευρά ενός ''τρελού αναρχικού'',όπως τον χαρακτήρισαν.
Νικόλας Ασιμος

8/1/10

Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ


Τας πόλεις απόλλυσθαι, όταν μη δύνωνται τους φαύλους από των σπουδαίων διακρίνειν. (Αντισθένης)
(Xάνονται οι πόλεις όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους φαύλους από τους σπουδαίους.)
Στα τριάντα-πέντε μου χρόνια πολλά είναι εκείνα που έχουν αλλάξει,και ακόμα περισσότερα,αυτά που θα αλλάξουν στο μέλλον.Και ειδικά τώρα,αρχές του 2010 που έχουμε βομβαρδιστεί με τόσο δυσοίωνες προβλέψεις για τη χρονιά που μόλις ήρθε, οι φετινές ευχές μοιάζουν αναπόφευκτα φιλτραρισμένες μέσα από μια παράξενη αίσθηση αναμονής και φόβου.Δεν θυμάμαι άλλες χρονιές να είμαστε περισσότερο προετοιμασμένοι ψυχολογικά για το χειρότερο.Ναί,φοβάμαι για αυτά που θα ρθούν.Ισως πάλι οι αλλαγές αυτές,βοηθήσουν,στο να γίνει ένα καλό ''ξεσκατάρισμα''.Να καθαρίσει αυτός ο τόπος από ανεύθυνους πολιτικούς,που ήρθανε για να πάρουν,και όχι να δώσουν.Αλλά πολύ περισσότερο να φέρει στους πολίτες την κοινή λογική,που καλύφθηκε απο τα προεκλογικά πανό,και φιμώθηκε απο τα συνθήματα των μπαλκονιών όλα αυτά τα χρόνια. Μερικές φορές αναρωτιέμαι,αν πραγματικά έχουμε συνειδητοποιήση τους λόγους που έφεραν αυτή τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.Αναρωτιέμαι αν για όλα φταίνε οι Αμερικανοί,η αν ακόμα πιστεύουμε ότι είμαστε θύματα κάποιου είδους ''παγκόσμιας συνομοσίας'',όπως ακούγονται απο τηλε-βιβλιοπώλες της πλάκας, και της συμφοράς.
Δεν είναι λίγες εκείνες οι φορές που, όπου αποτύχαμε ώς λαός και ως κράτος, και φοβόμασταν να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια κατάματα.Επαναπαυόμενοι στις αρχαίες μας δάφνες,απαιτούσαμε το σεβασμό και την υπακοή,γιατί ''έτσι γουστάραμε''.
Και δεν είναι τυχαίο ότι ειρωνικές αναφορές στην κλασική αρχαιότητα, με τις οποίες διανθίζει ο ξένος τύπος τις δυσοίωνες προβλέψεις για την ελληνική Οικονομία,αποτελείτε από τα πρώιμα δείγματα της νοοτροπίας που επικρατεί διαχρονικά σχεδόν σε όλες τις χώρες,και πολύ περισσότερο στις Ευρωπαικές: σε ποιό βαθμό, δηλαδή, οι Νεοέλληνες,είναι αντάξιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;
Κατά τη γνώμη μου,μόνο στη τραγωδία.
Οι πολιτικοί που πήραν τα ηνία αυτής της χώρας,απο την μεταπολίτευση και μετά,είναι αντάξιοι,της μοίρας της,με εξαίρεση-κατά τη γνώμη μου-τον Κωσταντίνο Καραμανλή,ο οποίος έβαλε την Ελλάδα στην τότε Ε.Ο.Κ, ( 1981 )με την παντελή απουσία της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης,με ηγέτη τον Α.Παπανδρέου,που υποστήριζε το γνωστό,''ΕΟΚ και ΝΑΤΟ,το ίδιο συνδικάτο''
Απο κεί κ'έπειτα,άρχισε η λεηλασία,των ήδη φτωχών ταμείων,και την ίδια στιγμή,δανείζοταν χρήματα απο το εξωτερικό,σαν να μήν υπήρχε αύριο,σ'αυτόν το τόπο.
Ο τουριστική και η αγροτική ανάπτυξη,που ήταν η ραχοκοκαλιά της οικονομίας μας,έγινε λιγότερο παραγωγική.
Εν τέλει φθάσαμε στο σημείο,να καταναλώνουμε περισσότερα απ'ότι παράγουμε,και τα αποτελέσματα είναι αυτά που βλέπουμε καθημερινά γύρω μας.
Την ευθύνη για το κατάντημα της Ελλάδας τη φέρουμε εμείς οι ίδιοι.Κατα πρώτον οι πολίτες,και μετά οι πολιτικοί.Οι πολιτικοί δεν ήταν τίποτα άλλο απο πρόσωπα,που επιλέγαμε δια της ψήφου.
Θα επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας απέναντι στην πολιτική και στους πολιτικούς;
Πολύ φοβάμαι πως όχι!
Διαβάζοντας ένα ρεπορτάζ,σχετικά με το ποιοί θα είναι οι εκπρόσωποι των κομμάτων στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές,δε σας κρύβω ότι απογοητέυτηκα.Δυστυχώς δεν έχουμε καταλάβει ότι υποφέρουμε απο τους πολιτικούς εκείνους,που εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε.
¨Ολοι οι υποψήφιοι είναι μέλη της κωμικοτραγικής καρικατούρας της τηλεόρασης.Πρόσωπα γνωστά που το μόνο προσόν που διαθέτουν είναι αυτό της δημοσιότητας.Πολιτικάντιδες της τηλεόρασης,του πρωινάδικου,και του Life-style,που βομβαρδίζουν καθημερινά,τηλεθεατές του Βούδα,και του καναπέ,με όνειρα και υποσχέσεις του τίποτα.Και απο την άλλη,μια υποψήφια που έκανε καριέρα,επειδή ο προ-πάππους της ήταν εθνικός ευεργέτης!
Αυτά είναι τα πρόσωπα που οι Ελληνες ψηφοφόροι καλούνται να εκλέξουν για τοπικούς άρχοντες.Και ειδικότερα στις μεγάλες πόλεις,οι πολίτες θα πρέπει να αφουγκραστούν τις ανάγκες τις πόλεις που ζούν,και να πράξουν ανάλογα.
Για παράδειγμα,θα πρέπει να προβληματιστούμε για το γεγονός ότι η Αθήνα είναι μία από τις πιό βρώμικες και ανοργάνοτες πόλεις της Ευρώπης.
Αν εσείς ως ψηφοφόροι της πρωτεύουσας θέλετε να κάνετε τον δήμαρχο Αθηναίων υπερήφανο για το έργο του στη βρωμιά και την εικόνα ενός κέντρου απροσπέλαστου πλέον,απο λαθρομετανάστες που έχουν κατακλείσει τα πεζοδρόμια,τότε καλά θα κάνετε στις επερχόμενες εκλογές να τον στείλετε στο σπίτι του.Η Αθήνα χρειάζεται δήμαρχο-ηγέτη,αντάξιο της ιστορίας της.Και αυτό θα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους.Είναι στο δικό μας χέρι να φέρουμε την αλλαγή εκείνη,που θα φέρει στην πολιτική σκηνή,ανθρώπους με οράματα για την πόλη τους,μακριά και χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες.Ηγέτες που θα αφήσουν το στίγμα τους στην αιωνιώτητα.Τουλάχιστον η Αθήνα το αξίζει.
Θα πρέπει να ξυπνήσουμε απο το λήθαργο.
Τι σημαίνει αυτό; να μήν τρώμε πιά το κουτόχορτο,που μας παρουσιάζουν τα κανάλια.Τα κανάλια είναι συνιφασμένα με συμφέροντα εφοπλιστών και μεγαλοεπιχειρηματιών.Που σκοπό έχουν το κέρδος.Να φιλτράρουμε καλύτερα τις ειδήσεις,και να μην αιχμαλωτιζόμαστε στην επικοινωνιακή χαζογοητεία διαφόρων.Να ζητάμε την ουσία του πράγματος.Να βλέπουμε το δάσος και όχι το δέντρο.
Αν επιμένουμε να είμαστε «κορόιδα» δεν θα πρέπει τότε να παραπονιόμαστε για την άθλια εικόνα των πόλεών μας, αλλά να αναρωτιόμαστε για τη δική μας ευθυκρισία. Οι επόμενες δημοτικές εκλογές, στις μεγάλες τουλάχιστον πόλεις, θα είναι ένα μεγάλο τεστ ωριμότητας για όλους.
Οι λύσεις στα προβλήματα τις κοινωνίας μας χρειάζονται ανθρώπους με πνεύμα,και διορατικότητα,τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.
Άραγε,πήραμε το μάθημα μας,απ όλα αυτά τα χρόνια κυβερνητικής απραξίας; ; Θα μας κάνει σοφότερους ο πόνος και τα αδιέξοδα που μας έχουν πλημμυρίσει;
Και κυρίως: θα δούμε τι μας έφερε εδώ;
Στις διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων εκφράστηκε η απελπισία που παράγει ένα αποτελματωμένο εκπαιδευτικό σύστημα και η ελληνική οικονομική πραγματικότητα, αγκυλωμένη στα γρανάζια των πελατειακών σχέσεων και μιας προβληματικής δημόσιας διοίκησης. Το περίεργο στην Ελλάδα είναι ότι όσοι διαμαρτύρονται στους δρόμους είναι πρόθυμοι να ξαναβγούν έξω για να υπερασπιστούν το εκπαιδευτικό σύστημα για να ζητήσουν να μην αλλάξει τίποτα στο Δημόσιο.

6/1/10

ΕΝΑΣ ΑΝΙΣΤΟΡΙΤΟΣ ΠΟΝΤΙΦΙΚΑΣ


Ο Πάπας εκφώνησε το καθιερωμένο χριστουγεννιάτικο μήνυμα σε όλες τις γλώσσες μεταξύ αυτών και την υποτιθέμενη "Μακεδονική".

Και να ταν μόνο αυτός! Αλλοι τόσοι ηγέτες κρατών,διπλωμάτες κτλ,αναφέρονται συχνά στο ''κράτος Μακεδονία''
Δεν φταίει όμως ο Πάπας.Αυτός είναι ανιστόριτος,και είναι δικό του πρόβλημα.
Αυτοί που μας δουλεύουν είναι αυτοί οι δήθεν πατριώτες ''πολιτικοί'  μας,που ξεπουλήσανε τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ εδώ και πολλά χρόνια.
Τέλος θα υιοθετήσω αυτό που υποστηρίζει χρόνια τώρα ο καθηγητής κ.Ζουράρις:
ΌΠΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΟΝΟΜΑ,ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΕΔΑΦΗ

Ο Ελληνικός λαός ζητάει μια απάντηση απο το υπουργείο Εξωτερικών.( καλά... περίμενε )

5/1/10

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ...ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΡΙΝΑ,ΠΑΥΛΟ,ΝΙΚΟΛΑ

Είναι φορές,που σκέφτομαι,αν υπάρχουν άνθρωποι σήμερα,στο μέγεθος της  προσωπικότητας της Κατερίνας.Σαφώς και υπάρχουν.Μόνο που το ηλίθιο,δημοσιογραφικό,και τηλεοπτικό κατεστημένο,αρκείτε στα ντιρι-ντάχτα,μέρα νύχτα.Πόση αλήθεια βγαίνουν απ τα λόγια σου Κατερίνα!Βρήκα ένα κείμενο απο συνέντευξη που έδωσε η Κατερίνα Γώγου στην εφημερίδα ''Εθνος'' στις 16 Ιανουαρίου του1982:  ''…Στην γη είναι όλα παλιά. Έχουν ειπωθεί όλα. Εκείνο που σώνει τον άνθρωπο σε έναν βαθμό είναι η Τέχνη. Και η Τέχνη γίνεται από μια μικρή κάστα ανθρώπων, είτε “διανοούμενων”, είτε “λαϊκών”, που την καθοδηγεί, την εκφράζει και τελικά την λυμαίνεται, με το πρόσχημα ότι αυτοί είναι που ξέρουν κι όλοι οι άλλοι είναι πρόβατα… Για μένα όμως, δεν υπάρχει μεγαλύτερο έργο τέχνης από τον άνθρωπο που περπατάει ολομόναχος μέσα στον χρόνο, με οδυνηρές συγκρούσεις μέσα του. Πράξη και όνειρο, ατομικό και κοινωνικό, άσπρο και μαύρο. Μου μοιάζει ο άνθρωπος με έναν ήλιο, που καίγεται από μόνος του. Και η Τέχνη σαν άρρωστος και γιατρός μαζί»
Πόσο διαχρονική είσαι σήμερα Κατερίνα! Στην εποχή του εφήμερου,του δήθεν, και της θολοκουλτούρας,που στους ειδεχθείς κριτικούς τέχνης, και που μη μπορώντας οι ίδιοι να κάνουν έργο και με το πρόσχημα της καλοπροαίρετης κριτικής, εξοντώνουν τους πραγματικούς δημιουργούς, που, ακριβώς επειδή είναι δημιουργοί, δεν έχουν πόστο, άρα δυνατότητα για αντίλογο…Για σένα Κατερίνα...και κάθε Κατερίνα,Παύλο,Νικόλα

Bookmark and Share

2/1/10

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ...

Εφυγε και αυτός ο χρόνος.Ενας χρόνος που περισσότερο σηματοδότησε την αρχή απο μια σειρά αλλαγών,που θα έλθουν τα επόμενα χρόνια.
Κρίση οικονομική,κρίση αξιών,κατάρευση του κοινωνικού ιστού,πολιτικά αδιέξοδα,και στο βάθος μια χώρα,που την υπομένω-ουμε,τριάντα χρόνια και κάτι ψιλά,μόλις ξύπνησε απο το λήθαργο.
Το ''Τσοβόλα δώσα όλα" του Παπανδρέου έφερε την '' επανίδρυση ''του Καραμανλή του νεότερου,και αυτό με τη σειρά του,το ''έχουμε λεφτά''του υιού Γιωργάκη.
Τους πήρε κάτι χρονάκια για να καταλάβουν ότι η χώρα που ποτέ δε πεθαίνει,έχει γίνει ένα απέραντο μπουρδέλο.Με τη διαφορά ότι οι πουτάνες τις υπόθεσης είμασταν εμείς.
Αυτοί ζούσανε στη καλύτερη χώρα του κόσμου.Μόνο που τους ξυπνήσανε απότομα,μερικοί Ευρωπαίοι.

"..το μπορντέλλο, όπου τριακόσιοι μασκαράδες γαμούν τις πολιτικές ελευθερίες του ελληνικού λαού! " Μ. Καραγάτση, "Τα Στερνά του Μίχαλου"

Στο blog αυτό που καταγράφω τις σκέψεις μου, απο το 2006 κυρίως με θέματα από την πολιτική ,και την τέχνη,αποφάσισα κάποια στιγμή να ξεγράψω όλες τις αναρτήσεις μου,και επιλέγοντας ένα καινούριο πρότυπο,θα κάνω μια καινούρια αρχή.
Οπως έκανα και στη ζωή μου.
Με τον καινούριο χρόνο άλλαξα πολλά.Αλλαξαν πολλά.Αφήνω το χρόνο να με παίρνει στο πέρασμά του.Να με συμπαρασέρνει στο πέρασμά του,και να κάνω το χρόνο φίλο μου,και όχι εχθρό.
Ενίοτε τα καταφέρνω.

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να κρατήσω απο τη χρονιά που πέρασε,και άλλα τόσα που θέλω να ξεγράψω,που δε θέλω να θυμάμαι.

Τι θέλω να θυμάμαι:

1-Στιγμές ξεγνιασιάς στην αυλή του σπιτιού μου στο νησί,κάτω απο τη σκιά της πρασινάδας.
2-Τα ατελείωτα ξενύχτια στο μπαράκι μου,όχι με πελάτες,αλλά με φίλους.
3-Το σκυλάκι μου που δεν βρίσκεται πλέον κοντά μου και μου λείπει.
4-Τους γονείς μου χαμογελαστούς.
5-Την αδελφή μου χαρούμενη και ευτυχισμένη.
6-Τις πεζοπορίες στα βουνά του νησιού με άρωμα θυμάρι,και ρίγανι.
7-Tην κοπέλα μου.

Τι ΔΕΝ θέλω να θυμάμαι

1-Την ανάμιξη μου με τον πολιτιστικό σύλλογο του νησιού ως πρόεδρος
2-Τους νεόπλουτους,και χονδρομαλάκες λεχρίτες, που κατακλίσανε το νησί μου.
3-Το ταξίδι που έκανα στη Λέρο ( όχι,δεν πήγα στο φρενοκομείο...ακόμα )
4-Το πρωτάθλημα του Ολυμπιακού


Υπάρχουν μικρά και καθημερινά πράγματα που ζούμε,και μας κάνουν ευτυχισμένους.Ενα χαμόγελο,ένα τραγούδι,ένα βιβλίο,ένα χάδι,ένα ''σ'αγαπώ'' μπορούν να μας κάνουν,πολύ απλά,ευτυχισμένους.
Τέλος δεν θα αρκεστώ να σας ευχηθώ υγεία και ότι τέλος πάντων επιθυμείτε.Σας εύχομαι,να αντλείτε απο την καθημερινότητα την ευτυχία και τη χαρά,που περνάει σαν άνεμος,πολλές φορές,και δεν το παίρνουμε χαμπάρι.Και επειδή είμαι λάτρης τόσο της μουσικής όσο και των ποιημάτων,αλλά και του Σωκράτη Μάλαμα,
θα μου επιτρέψεται να σας αφιερώσω το παρακάτω τραγούδι,με τις καλύτερες ευχές μου για ένα δημιουργικό έτος.



και θυμηθείτε την επόμενη φορά που θα γίνουν εκλογές να τους πείτε :


ΔΕΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΟΥΣΤΗ
ΓΙΑΤΙ
ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΤΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ !!


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΟΙ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ


Κάθε φορά που ο έλληνας υπουργός Οικονομικών πάει στις Βρυξέλλες για να συζητήσει με τους ευρωπαίους εταίρους του, βγαίνει και η «φατσούλα» στην τηλεόραση του Μega για να πεί την απλουστευμένη αριστερίστικη μαλακία ατάκα της.




«H Eυρωπαϊκή Ενωση, οι βιομήχανοι, τα κόμματά τους, ειναι μια συμμαχία που στόχο έχει να φορτώσει τις συνέπειες της κρίσης στο λαό».

Το μόνο ευρωπαικό κόμμα,που γνωρίζεις εκ των πρωτέρων τι θα πει,πριν το πει.

1/1/10

Ο ΙΟΣ ΤΟΥ Η1Ν1 ΚΑΙ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.

Στο βίντεο που ακολουθεί θα δείτε την κ.Rauni Kilde απο την Φινλανδία,πρώην σύμβουλο υγείας (Chief medical Officer) του υπουργού υγείας της χώρας,να μιλάει για το εμβόλιο της γρίπης των χοίρων,και τι κρύβεται πίσω απ'αυτό.



ΕΛΗΞΕ Η ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΣΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΑ
Λήξασα θεωρείται η επιδημία της νέας γρίπης στην Ολλανδία, όπως έγινε σήμερα γνωστό από το Ολλανδικό Ινστιτούτο Υγείας και Περιβάλλοντος (RIVM).

«Δεν υπάρχει πλέον θέμα επιδημίας», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Μάρτιν Σόμπελς, εκπρόσωπος του RIVM.

«Ο αριθμός των περιστατικών της γρίπης Η1Ν1 που έχουν καταγραφεί συνέχισε να φθίνει, την περασμένη εβδομάδα για να φθάσει τα 4,4 άτομα στα 10.000 άτομα -καθώς γίνεται λόγος για επιδημία μόνον όταν υπάρχουν περισσότερα από 5,1 άτομα στα 10.000 που είναι άρρωστα», πρόσθεσε.

Από τον Απρίλιο 2.156 άτομα που προσβλήθηκαν από τον ιό H1N1 νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομεία στην Ολλανδία και 53, τέσσερις εκ των οποίων φέρουν μετάλλαξη του ιού, έχουν πεθάνει.
Αλλωστε όπως γνωρίζετε, περισσότεροι είναι οι νεκροί απο την κοινή γρίπη σ'ολόκληρο το κόσμο παρά απο τη γρίπη των χοίρων.
Και ενώ τα τηλεοπτικά κανάλια,και η ενημέρωση στο σύνολο της,μας παρουσιάζουν καθημερινά,τα ''θύματα'' της οικονομικής κρίσης,που μαστίζει τη χώρα,και που σε πολύ μεγάλο βαθμό,ευθύνη έχουν όλοι οι ανεύθυνοι,που πέρασαν απο τις κυβερνήσεις,και παίρνοντας δάνεια,σαν να μην υπήρχε αύριο,σ'αυτή τη χώρα.
Η παρακάτω είδηση περιγράφει τα πραγματικά θύματα αυτής της τραγωδίας.
Είναι ανατριχιαστική η είδηση που μας δίνει το STOP-CARTEL. Υπερβαίνουν τους 200 οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες που από τις αρχές του 2009 έχουν προβεί στο απονενοημένο διάβημα της αυτοχειρίας. Δεν ξέρω αν τα θύματα της γρίππης υπερβούν τα 200, αλλά βλέπω ότι τα θύματα της κρίσης - πραγματικά, μετρημένα πτώματα που κρέμουνται από τα νταβάνια με τριχιές, καλώδια και γαμπριάτικες γραβάτες - δεν προξενούν και τόση ανησυχία στους μαέστρους της κακόφωνης ορχήστρας που αποκαλείται "ενημέρωση". Ύστατη πράξη ελευθερίας αποκαλούσε ο Καμύ την αυτοκτονία. Αλίμονο!

Εύλογα λοιπόν είναι να αναρωτιέται κανείς αν ο ιός του Η1Ν1 είναι πιό επικίνδυνος απο τους πολιτικούς μας,μια και τα θύματα της κρίσης είναι περισσότερα,από αυτά της γρίπης.Και αν όπως λένε,είναι υποχρέωση όλων μας,να εμβολιαστούμε,απορώ πιό είναι το φάρμακο εκείνο που θα μας απαλλάξει μιά και καλή απο άχρειστους και άτολμους πολιτικούς που ταλαιπωρούν αυτή τη χώρα.

Share/Bookmark