Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αλέξης Σταμάτης – Ο συγγραφέας με τις πολλές ιδιότητες

( Ένα βιβλίο που έχω ήδη διαβάσει και το συνιστώ ανεπιφύλαχτα )
Γεννήθηκε στο κέντρο της Αθήνας τη δεκαετία του '60 με γονείς τον αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη και την ηθοποιό Μπέτυ Αρβανίτη.
Σπούδασε Αρχιτεκτονική και συνέχισε στο Λονδίνο τις μεταπτυχιακές του στην Αρχιτεκτονική και στον Κινηματογράφο.
Μεσολάβησε μια περιπετειώδης ζωή την οποία αποτύπωσε στο πρώτο του βιβλίο Ο έβδομος ελέφαντας το 1998. Έπειτα ακολούθησαν άλλα οκτώ με πρόσφατο την Κυριακή, που κυκλοφόρησε τον προηγούμενο μήνα.
Τα βιβλία του έχουν μεγάλη απήχηση στο αναγνωστικό κοινό, με επαναλαμβανόμενες εκδόσεις και μεταφράσεις, ενώ εκδόθηκαν και σε 8 χώρες.

Η Αμερικάνικη Φούγκα εκδόθηκε το 2008 στις ΗΠΑ, έχοντας κερδίσει το International Literature Award από το National Endowment for the Arts, ενώ το Βίλα Κομπρέ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ (2007).
Πολυταξιδεμένος κυριολεκτικά και μεταφορικά, δημοσίευσε και έξι ποιητικές συλλογές.

Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία μέσα σε αυτά και για το παιδικό του μυθιστόρημα Ο Άλκης και ο Λαβύρινθος που κέρδισε το Πρώτο Βραβείο του Κύκλου του Παιδικού Βιβλίου.
Δραστήριος και σε θεατρικούς μονόλογους, αλλά και σε κινηματογραφικά σενάρια, ενώ έχει αντιπροσωπεύσει πολλές φορές την Ελλάδα σε διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια, αποκομίζοντας μια αξιόλογη προίκα από διακρίσεις.
Γράφει με την αίσθηση του αλύτρωτου και ξεδιπλώνει το ύφος του με τρομερή αμεσότητα. Τα θέματά του βηματίζουν πάνω στις προσωπικές σχέσεις και το ύφος γραφής του κυμαίνεται σε ακραίες εναλλαγές.
Στο νέο του βιβλίο Κυριακή αναφέρεται στην Κυριακή των εκλογών της 4/10/2009 και εστιάζεται στη συνάντηση δύο διαφορετικών ανθρώπων, που τους ενώνει η απώλεια. Μέχρι την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων θα έχουν ξεδιπλώσει βαθιά υπαρξιακά ζητήματα, μέσα από μία άγρια ψυχολογική περιπέτεια.
Το θαυμάσιο σε αυτό το βιβλίο είναι η αποτύπωση της προφορικότητας ενός 19χρονου, του οποίου η φιλοσοφία διαφαίνεται στο στίχο Im saying nothing, but Im saying nothing with feel του αγαπημένου του συγκροτήματος Porcupine Tree, σε συνδυασμό με τη μεστή προσέγγιση ενός άλλου, μεσήλικα.

Πολλοί τον γνώρισαν από την εξομολόγησή του στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη Πρωταγωνιστές πριν 2 μήνες περίπου, στην οποία αφηγήθηκε αφοπλιστικά την παρελθούσα εξάρτησή του από το αλκοόλ.

Ο Αλέξης Σταμάτης εν κατακλείδι, είναι ένας άκρως ενδιαφέρων συγγραφέας, που προτιμά τις ευθείς περιγραφές, αποτυπώνοντας τις με μια ασυνήθιστη ανθρώπινη ζεστασιά και λεκτική επιδεξιότητα.

Αυτό το διάστημα δουλεύει ένα μυθιστόρημα για μια οικογένεια που ζει στο κέντρο της Αθήνας. Ένα βιβλίο που όπως λέει Τον πάει μόνο του.
Παράλληλα ετοιμάζει για το θέατρο μια διασκευή ενός παλιού του μυθιστορήματος, που καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα ανέβει στα μέσα της επόμενης σαιζόν.

Στην ερώτηση Τι θα θέλατε να κρατήσουν από εσάς οι αναγνώστες σας, απάντησε:
Μια ειλικρίνεια στις προθέσεις.






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από εκεί που δεν ξέρεις γιατί σε κρατάνε. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. 
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη! 
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. 
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς! 
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει! Να μάθεις να φεύγεις... Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες. 
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα. 
Να φεύγεις από όσα νόμιζες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά..." 

Γιώργος Μεράντζας - Δίκοπη Ζωή

Από τους καλύτερους στίχους,κατά την γνώμη μου,που έγραψε ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς-ποιητές,ο Μανος Ελευθεριου. "...κρυφά και φανερά σε ακολουθούνε,η συμμορίες και η βασανιστές,και ψάχνουν μέρα νύχτα να σε βρούνε,μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε,γιατί ποτε δεν ήταν ποιητές Το χώμα που πατούν να προσκυνούνε"

Ο απόλυτος ξεπεσμός της έννοιας του κράτους.

Ο απόλυτος ξεπεσμός της έννοιας του κράτους.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση,πρόκειται για άναρχο-άπλυτους που γράφουν στα παπάρια τους κάθε νόμο και τάξη.
Είναι οι ίδιοι,που όχι μόνο δεν θέλουν τίποτα να αλλάξει σε αυτό τόπο,αλλά κάνουν ότι είναι δυνατόν από την πλευρά τους,έτσι ώστε να συντηρήσουν και γιατί όχι,να διαιωνίσουν μια κατάσταση,που δεν τιμά καθόλου ένα κράτος.
Είναι ο καρκίνος ενός έθνους,που όχι μόνο αρνείται πεισματικά να εκπολιτιστεί,να αλλάξει,να καλυτερεύσει,αλλά προσπαθεί να δημιουργήσει ακόμα χειρότερη κατάσταση από την προηγούμενη,γιατί στη πραγματικότητα μισεί θανάσιμα ότι έχει να κάνει με τον  πολιτισμό και τάξη,και την ασφάλεια.
Κατασκηνώνουν σε δημόσιο χώρο γιατί έτσι γουστάρουν,καταπατώντας δημόσια περιουσία.
Mία αντίληψη που εκπορεύεται από μια φασιστική αντίληψη που τους διακατέχει,και ας μην το παραδέχονται.
Στη πραγματικότητα είναι το ίδιο φασίστες, που στηρίζονται στη λογική του ,"...έτσι γουστάρω και κάνω ότι θέλω",που δεν έχει καμία μα καμία διαφ…