Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι δικοί μας άνθρωποι

Δύο απώλειες, δύο διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων, με διαφορετικούς συμβολισμούς, σημάδεψαν τις τελευταίες μέρες. Έφυγαν από τη ζωή ο Λάκης Σάντας, ο ένας από τους δύο ήρωες - ο άλλος ήταν ο Μανώλης Γλέζος - που πριν από 70 χρόνια, τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαΐου 1941, κατέβασαν από την Ακρόπολη τη ναζιστική σημαία.
Ο δεύτερος - χρονικά - ήταν ο Θανάσης Βέγγος, ένας ηθοποιός που σε όλη τη μακρά διάρκεια της καριέρας του αποτύπωσε στο κινηματογραφικό πανί και μετέφερε στο θεατρικό σανίδι, με χιούμορ, σαρκασμό και αξιοπρέπεια, την πιο κρυφή πλευρά μας, αυτή που ποτέ δεν θέλαμε να δείχνουμε - ως αυθεντικοί... ευρωχωριάτες άλλωστε.
Κοινό χαρακτηριστικό των δύο αυτών ανθρώπων, η σεμνότητα. Ο Σάντας δεν εξαργύρωσε τον πατριωτισμό και τον ηρωισμό του όλες αυτές τις δεκαετίες με υλικά ή πολιτικά ανταλλάγματα -όταν πολλοί άλλοι εξαργύρωσαν πανάκριβα τη μηδαμινότητά τους χτίζοντας καριέρες, φήμη και περιουσίες.
Αλλά ούτε ο Βέγγος, ο «καλός μας άνθρωπος», έγινε μέρος του «σταρ σίστεμ» απολαμβάνοντας πλαστική δόξα ή πλούτο. Δεν μετατράπηκε σε φλύαρο κριτή ούτε έγινε μέρος της τρισάθλιας τηλεοπτικής «ψυχαγωγίας» μας. Έμεινε ο εαυτός του καθρεφτίζοντας πάντα τον επιμελώς συγκαλυμμένο δικό μας.
Στις μέρες μας, ο δικός μας Θανάσης, ο «πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης», ο αγχωμένος Ρωμιός, ο ναυαγός, είναι αυτός που αποτυπώνει σχεδόν άψογα τη σημερινή μας κατάσταση - γι’ αυτό το σημερινό μας πρωτοσέλιδο είναι μια μείξη στοιχείων από την ταινία του «Ένας ξένοιαστος παλαβιάρης» (πριν από 40 χρόνια, το 1971, εν μέσω χούντας).
Ας ελπίσουμε ότι σύντομα, πριν όλα γύρω μας γίνουν στάχτη και ερείπια, θα έχουμε κάθε λόγο και «νομιμοποίηση» να πάμε ένα βήμα πιο πέρα: να παραπέμψουμε, με ένα ανάλογο εξώφυλλο, στον Λάκη Σάντα και την
- αυτονόητη για τον ίδιο, αλλά ηρωική και απλησίαστη για όλους εμάς - πράξη στην οποία προέβη εκείνη τη νύχτα πριν από 70 χρόνια σαλπίζοντας την έναρξη της Εθνικής Αντίστασης...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από εκεί που δεν ξέρεις γιατί σε κρατάνε. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. 
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη! 
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. 
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς! 
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει! Να μάθεις να φεύγεις... Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες. 
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα. 
Να φεύγεις από όσα νόμιζες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά..." 

Φράσεις της αρχαίας Ελληνικής που λέμε και σήμερα

Παρ’ όλες τις επιρροές που έχει δεχθεί η γλώσσα μας, εντούτοις χρησιμοποιούμε στον καθημερινό λόγο, εκφράσεις αυτούσιες, προερχόμενες από την αρχαία Ελληνική. Αυτές αποτελούν την απόδειξη ότι η γλώσσα είναι το μοναδικό πολιτισμικό κληροδότημα, το οποίο παραμένει ανεπηρέαστο από το χρόνο
 Είναι λοιπόν χρήσιμο να μάθουμε ή να θυμηθούμε, από που προέρχονται και από ποιούς ελέχθησαν για πρώτη φορά.

- Αιδώς Αργείοι:  όταν θέλουμε να καταδείξουμε αισθήματα ντροπής αναφερόμενοι σε κάποιον άλλο.
Ειπώθηκε από τον Στέντορα (σε έντονο ύφος) προς τους Αργείους κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, με σκοπό να τους ανυψώσει το ηθικό όταν ο Αχιλλέας αποχώρησε από τη μάχη. (Ομήρου Ιλιάδα – Ε 787)
- Αντίπαλον δέος: όταν αναφερόμαστε σε ισχυρό αντίπαλο.
(Θουκυδίδης – Γ 11)
- Από μηχανής θεός: μη αναμενόμενη βοήθεια – λύση – συνδρομή σε κάποιο πρόβλημα ή δύσκολη κατάσταση.
Προέρχεται από θεατρικό τέχνασμα στην αρχαία Ελλάδα που χρησιμοποιούσαν οι τραγικοί ποιητές όταν ήθελαν να δώσουν διέξοδο στη …

Γιώργος Μεράντζας - Δίκοπη Ζωή

Από τους καλύτερους στίχους,κατά την γνώμη μου,που έγραψε ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς-ποιητές,ο Μανος Ελευθεριου. "...κρυφά και φανερά σε ακολουθούνε,η συμμορίες και η βασανιστές,και ψάχνουν μέρα νύχτα να σε βρούνε,μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε,γιατί ποτε δεν ήταν ποιητές Το χώμα που πατούν να προσκυνούνε"