Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φόβος και όχι καλοκαίρι μέσα μας

Tης Μαριαννας Τζιαντζη

Είναι μια σκηνή που την έχουμε δει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες εποχής. Οι πόνοι της γέννας έχουν έρθει και, μες στην άγρια νύχτα, ο πατέρας βγαίνει με ένα φανάρι για να φέρει στο σπίτι τη μαμή ή τον γιατρό. Στην προ ηλεκτρισμού εποχή ή όταν έχει επιβληθεί συσκότιση, ο πατέρας βαδίζει κρατώντας ένα φανάρι. Αν η ταινία διαδραματίζεται στην εποχή κάποιου εμφυλίου πολέμου, ο νυχτερινός διαβάτης υψώνει μια μαγκούρα όπου έχει στερεώσει ένα λευκό μαντίλι.
Μια γλυκιά ανοιξιάτικη νύχτα ήταν η προχθεσινή και μάλιστα σε καιρό ειρήνης, όμως ένας νέος άνδρας σφάχτηκε τα χαράματα σαν το αρνί καθώς ετοιμαζόταν να πάρει το αυτοκίνητό του και να πάει στο μαιευτήριο για να προλάβει τη γέννηση της κόρης του. Για ένα βίντεο, κλεισμένο σε ένα τσαντάκι, ένα βρέφος γεννήθηκε ορφανό και αναρωτιέται κανείς σε ποια μαύρη αγορά θα πουληθεί η συσκευή που δεν πρόλαβε να αποτυπώσει το νεογέννητο.
Πληθαίνουν τα σημάδια που δείχνουν ότι η μετακίνηση, η ζωή στην πόλη και όχι μόνο στο εύφλεκτο αθηναϊκό κέντρο γίνεται θρίλερ. Πρόσφατα μια θεία μου μού τηλεφώνησε έντρομη, αναστατωμένη από μια ένοπλη ληστεία που είχε γίνει σε ένα σούπερ μάρκετ στην Πάτρα. Ενας πυροσβέστης, που βρισκόταν τυχαία ως πελάτης στο κατάστημα, επιχείρησε να εξουδετερώσει τον έναν από τους δύο ληστές, με αποτέλεσμα να δεχτεί μια σφαίρα και να τραυματιστεί θανάσιμα. «Δεν πρέπει να πηγαίνουμε για ψώνια το μεσημέρι και μάλιστα το Σάββατο», είπε η θεία, «γιατί τότε χτυπάνε οι ληστές, τότε τα ταμεία είναι γεμάτα. Να πηγαίνουμε το πρωί, όταν δεν έχουν ακόμα γίνει πολλές εισπράξεις...»
Το έγκλημα της Τρίτης αναστάτωσε την κοινή γνώμη και όχι απλώς την τηλεοπτική. Πώς να δεχτεί κανείς ότι μια από τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής ενός ανθρώπου σημαδεύεται από μια λίμνη αίματος; Πώς να αποδεχτεί κανείς το γεγονός ότι οι δρόμοι, που εκατοντάδες φορές τους έχουμε ανέμελα περπατήσει, γίνονται ύπουλα πεδία μάχης;
Ζούμε σε κατάσταση οικονομικής, εργασιακής αλλά και χωροταξικής πολιορκίας. Τοίχο τοίχο προχωράμε τη νύχτα, τοίχο τοίχο ανασαίνουμε και όλοι κατανοούμε σε ποιανού την αγκαλιά μάς ρίχνει ο φόβος και πώς ο φόβος μετατρέπεται σε μίσος και ρατσισμό.
Εκτός τόπου μοιάζει σήμερα η τηλεοπτική διαφήμιση μιας γνωστής μάρκας φρουτοχυμού, γυρισμένη σε μια πλατεία Ομονοίας που έχει μετατραπεί σε πλαζ. Χαρούμενοι λουόμενοι, ξαπλώστρες, γκαζόν, μια μεγάλη φουσκωτή πισίνα, πολύχρωμες βερμούδες, καμπίνες και ομπρέλες παραλίας. Και το σύνθημα: «Ακόμα και στους δύσκολους καιρούς, εμείς έχουμε το καλοκαίρι μέσα μας». Στο σποτάκι αυτό δεν φαίνονται ούτε τα καταστήματα που έχουν βάλει λουκέτο ούτε οι άνθρωποι-σκιές που στέκονται ή τριγυρίζουν άπραγοι σαν την άδικη κατάρα.
Ποιο καλοκαίρι; Ο φόβος μέσα μας, ο φόβος που ποτίζει το πεζοδρόμιο, το πάρκινγκ, την είσοδο της πολυκατοικίας.

 Aρθρο της "Καθημερινής"

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από εκεί που δεν ξέρεις γιατί σε κρατάνε. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. 
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη! 
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. 
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς! 
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει! Να μάθεις να φεύγεις... Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες. 
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα. 
Να φεύγεις από όσα νόμιζες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά..." 

Γιώργος Μεράντζας - Δίκοπη Ζωή

Από τους καλύτερους στίχους,κατά την γνώμη μου,που έγραψε ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς-ποιητές,ο Μανος Ελευθεριου. "...κρυφά και φανερά σε ακολουθούνε,η συμμορίες και η βασανιστές,και ψάχνουν μέρα νύχτα να σε βρούνε,μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε,γιατί ποτε δεν ήταν ποιητές Το χώμα που πατούν να προσκυνούνε"

Ο απόλυτος ξεπεσμός της έννοιας του κράτους.

Ο απόλυτος ξεπεσμός της έννοιας του κράτους.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση,πρόκειται για άναρχο-άπλυτους που γράφουν στα παπάρια τους κάθε νόμο και τάξη.
Είναι οι ίδιοι,που όχι μόνο δεν θέλουν τίποτα να αλλάξει σε αυτό τόπο,αλλά κάνουν ότι είναι δυνατόν από την πλευρά τους,έτσι ώστε να συντηρήσουν και γιατί όχι,να διαιωνίσουν μια κατάσταση,που δεν τιμά καθόλου ένα κράτος.
Είναι ο καρκίνος ενός έθνους,που όχι μόνο αρνείται πεισματικά να εκπολιτιστεί,να αλλάξει,να καλυτερεύσει,αλλά προσπαθεί να δημιουργήσει ακόμα χειρότερη κατάσταση από την προηγούμενη,γιατί στη πραγματικότητα μισεί θανάσιμα ότι έχει να κάνει με τον  πολιτισμό και τάξη,και την ασφάλεια.
Κατασκηνώνουν σε δημόσιο χώρο γιατί έτσι γουστάρουν,καταπατώντας δημόσια περιουσία.
Mία αντίληψη που εκπορεύεται από μια φασιστική αντίληψη που τους διακατέχει,και ας μην το παραδέχονται.
Στη πραγματικότητα είναι το ίδιο φασίστες, που στηρίζονται στη λογική του ,"...έτσι γουστάρω και κάνω ότι θέλω",που δεν έχει καμία μα καμία διαφ…