Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Eγώ, εγώ κι εγώ - Ο μαρασμός και η μοναξιά

Μια Κόλλια

"ΑΠΟ ΠΟΥ ΒΑΣΤΑΕΙ Ο ΑΚΡΑΤΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ; Από τους αρχαίους ημών, προφανώς, πλην όμως παραβλέπουμε συνεχώς ότι ουδεμία σχέση δεν έχουμε με εκείνους. Μας έμεινε όμως το κουσούρι. Ότι εμείς είμαστε καθαρή φυλή, οι πρώτοι σε τόσα -φιλοσοφία, μαθηματικά, ιατρική, κοσμογραφία κλπ.- οπότε, η κεκτημένη ταχύτητα καλά βαστεί πάνω από 2000 χρόνια. Όταν ξυπνήσουμε, χρεωκοπημένοι και καταϊδρωμένοι, θα μας φταίει η μοίρα και, όπως πάντα, οι άλλοι.

ΕΓΩΠΑΘΕΙΣ, ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΟΙ, ΕΓΩΙΣΤΕΣ. Όλα κινούνται γύρω μας, όλα τα ξέρουμε, προτρέχουμε και όταν σκοντάφτουμε «φτου σου…» λέμε. Στον άλλον. Στο γνωστό ανέκδοτο, ο Ελληνας επιθυμεί περισσότερο την αποτυχία του άλλου παρά τη δική του επιτυχία. Γιατί δεν μπορεί να ανεχτεί τον καλύτερο. Στα μεγάλα και τα μικρά. Η χώρα από τη μια, ο πολίτης, ο άνθρωπος από την άλλη. Ίδιοι και απαράλλακτοι, του κεφαλιού τους θα κάνουν, με τη βεβαιότητα της απόλυτης γνώσης και το αδιαπραγμάτευτο του «εγώ» τους.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΟΥΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ. Οι περισσότεροι το εξηγούν αυτό λόγω του γεγονότος ότι εκεί, αλλού δηλαδή, μπορούν ανεπηρέαστοι από κυκλώματα και μπαγαποντιές να κάνουν τη δουλειά τους όπως πρέπει. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία επ’ αυτού. Όταν ο μηχανισμός λειτουργεί καλά λαδωμένος, τα ρουλεμάν κυλάνε ρολόι. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι και το γεγονός ότι, αλλού -και για τους παραπάνω λόγους- πρέπει ο καθένας να αποδείξει πόσο μπορεί και να μαζευτεί στα κυβικά του. Δεν πουλάει ό,τι θέλει, ό, τι να ‘ναι και οι άλλοι το χαύουν. Οφείλει να ενεργοποιήσει μια εσωτερική κρυμμένη σεμνότητα και να ακούσει, να μάθει, να αντεπεξέλθει βάσει των αληθινών του δυνατοτήτων. Και έτσι, όλοι όσοι έχουν αξία, αργά και σταθερά, βάσιμα δηλαδή, χτίζουν και ανεβαίνουν. Σε μια κλίμακα αντικειμενικής και δίκαιης αξιολόγησης.

ΔΕΣ ΓΥΡΩ ΣΟΥ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ ΚΥΡΙΩΣ, όπου περνάς και τις περισσότερες ώρες της ζωής -ούτε με τους αγαπημένους σου δεν είσαι τόσο χρόνο μαζί. Πόσοι είναι εκείνοι που διψούν να μάθουν; Να πάνε μπροστά ακούγοντας τους άλλους; Πόσοι είναι εκεί για να σε διδάξουν, μετά τις στεγνές σπουδές, τα μυστικά της επαγγελματικής σου ζωής, να σου φανερώσουν σκαλοπάτια απάτητα που θα ανεβάσουν τον πήχη των δυνατοτήτων σου; Πόσοι θέλουν να σου προσφέρουν τη γνώση που θα μας κάνει όλους καλύτερους και συνεπώς το σύνολο; Πόσοι ανέχονται και δέχονται ισάξιους πλάι τους για να ανταλλάσσουν και όχι να επιβάλουν; Πόσοι αντέχουν; Και από τη μία και από την άλλη μεριά –ο από πάνω σου θα σε φοβηθεί άμα βελτιωθείς, και ο από κάτω σου δεν θα παραδεχτεί ποτέ ότι ξέρει κάτι λιγότερο.

ΕΝΑΣ ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑ καθηλωμένος στην ημιμάθεια, στη χρυσή μετριότητα. Ψάχνουμε συνεχώς δικαιολογίες -φυσικό επόμενο όταν κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας και χάνουμε έναν ολόκληρο πλούσιο κόσμο δίπλα μας. Κόσμο γνώσης και εμπειριών, ολοκαίνουργιων στην ούγια. Χάνουμε το πιο γουστόζικο πράγμα της ζωής: να «κερδίζουμε» από τις ζωές των άλλων.

ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΟΤΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ, ότι ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, ότι τελικά, τα πολλά μυαλά είναι καλύτερα από ένα. Στα λόγια. Στην πράξη, βλέπω μόνο εγωιστές νάρκισσους υπερφίαλους, να κυκλοφορούν βαριά -ακόμη και η σκιά θέλει φως για να φανεί. Ούτε τη σκιά τους δεν αντέχουν.

ΣΤΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ, ΑΡΚΕΤΟΙ ΝΕΟΙ εκεί γύρω στα 16 με 25. Η σημερινή γενιά διαφέρει και ψάχνει να συγχρωτιστεί, να μάθει και να δώσει. Λες, εκτός από τη γαλανόλευκη, να μας κάνει η ηλικία τόσο εγωιστές; "

Y.Γ -Παντελης Χ
- Υπάρχουν χώρες στις οποίες οι άνθρωποι όταν δουν τον καλύτερο τους, προσπαθούν να ανέβουν στον δικό του ύψος και να του μοιάσουν. Και υπάρχουν χώρες στις οποίες οι άνθρωποι όταν δουν τον καλύτερο τους προσπαθούν να τον κατεβάσουν με κάθε τρόπο στο δικό τους (χαμηλό) επίπεδο.
Εάν δεν αλλάξουμε νοοτροπίες δεκαετιών δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Για να αλλάξει αυτή η χωρα  πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς.
Και πρώτα από όλα θα πρέπει να δούμε την ωμή πραγματικότητά. Και η πραγματικότητά είναι μια. Είμαστε μια υπανάπτυκτη χωρα, με ένα σάπιο πολιτικο σύστημά, που διοικείτε τα τελευταία 35 χρονια από ανθρώπους, που στο εξωτερικό δεν θα είχανε καμία τύχη, να εργαστούν ούτε σαν στελέχη μικρών επιχειρήσεων. Στο σύνολο τους τουλάχιστον.
Δυστυχώς η ευτυχώς μονο μια τέτοιου μεγέθους κρίση θα μπορούσε να μας αλλάξει, και να επαναπροσδιορίσουμε την ταυτότητά μας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από εκεί που δεν ξέρεις γιατί σε κρατάνε. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. 
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη! 
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. 
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς! 
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει! Να μάθεις να φεύγεις... Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες. 
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα. 
Να φεύγεις από όσα νόμιζες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά..." 

Φράσεις της αρχαίας Ελληνικής που λέμε και σήμερα

Παρ’ όλες τις επιρροές που έχει δεχθεί η γλώσσα μας, εντούτοις χρησιμοποιούμε στον καθημερινό λόγο, εκφράσεις αυτούσιες, προερχόμενες από την αρχαία Ελληνική. Αυτές αποτελούν την απόδειξη ότι η γλώσσα είναι το μοναδικό πολιτισμικό κληροδότημα, το οποίο παραμένει ανεπηρέαστο από το χρόνο
 Είναι λοιπόν χρήσιμο να μάθουμε ή να θυμηθούμε, από που προέρχονται και από ποιούς ελέχθησαν για πρώτη φορά.

- Αιδώς Αργείοι:  όταν θέλουμε να καταδείξουμε αισθήματα ντροπής αναφερόμενοι σε κάποιον άλλο.
Ειπώθηκε από τον Στέντορα (σε έντονο ύφος) προς τους Αργείους κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, με σκοπό να τους ανυψώσει το ηθικό όταν ο Αχιλλέας αποχώρησε από τη μάχη. (Ομήρου Ιλιάδα – Ε 787)
- Αντίπαλον δέος: όταν αναφερόμαστε σε ισχυρό αντίπαλο.
(Θουκυδίδης – Γ 11)
- Από μηχανής θεός: μη αναμενόμενη βοήθεια – λύση – συνδρομή σε κάποιο πρόβλημα ή δύσκολη κατάσταση.
Προέρχεται από θεατρικό τέχνασμα στην αρχαία Ελλάδα που χρησιμοποιούσαν οι τραγικοί ποιητές όταν ήθελαν να δώσουν διέξοδο στη …

Γιώργος Μεράντζας - Δίκοπη Ζωή

Από τους καλύτερους στίχους,κατά την γνώμη μου,που έγραψε ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς-ποιητές,ο Μανος Ελευθεριου. "...κρυφά και φανερά σε ακολουθούνε,η συμμορίες και η βασανιστές,και ψάχνουν μέρα νύχτα να σε βρούνε,μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε,γιατί ποτε δεν ήταν ποιητές Το χώμα που πατούν να προσκυνούνε"