Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η χαμένη ελληνική γενιά…

Άρθρο στην εφημερίδα Guardian αναρωτιέται για την ελληνική νεολαία.
Ένας οικονομολόγος μας ξάφνιασε όταν μας είπε ότι «όσο η νεολαία βολεύεται με ένα ηλεκτρονικό, μια κατεβασμένη ταινιούλα κι ένα χαρτζιλίκι, δεν θα ανατραπεί τίποτα στην Ελλάδα». Του είπαμε ότι είναι σκληρός. Αλλά όσο περνάνε οι μέρες συζητάμε όλο και περισσότερο τα λόγια του. Διαβάσαμε κι αυτό το κείμενο για την ελληνική νεολαία (σε μια βρετανική εφημερίδα γραμμένο από μια ελληνίδα, την Hara Kouki) και αποσπάσματα αναδημοσιεύουμε για να το συζητήσουμε όλοι μαζί.

Ένα χρόνο μετά την είσοδο της Τρόικας. Αν είσαι νέος μεταξύ 18 και 24 ετών η πιθανότητα να είσαι άνεργος ανέρχεται στο 40% της γενιάς σου. Αν πάλι είσαι κοντά στα 30 και έχεις δουλειά το πιο πιθανό είναι ότι είναι μερικής απασχόλησης και με ελαστικό ωράριο. Δυσκολεύεσαι να φανταστείς την πιθανότητα να προσληφθείς κανονικά και δεν έχεις ιδέα για πόσο καιρό θα έχεις έστω κι αυτή την δουλειά. Για διακοπές δεν το συζητάμε καν. Το να αρρωστήσεις είναι ρίσκο, δεν μπορείς να συμμετέχεις σε πορείες, να συντηρήσεις το σπίτι σου, ούτε καν να απαιτήσεις να πληρωθείς από την δουλειά σου.

Οι νέοι στην Ελλάδα δεν έχουν πλέον επιλογές: δεν μπορούν να προγραμματίσουν όχι το μέλλον τους, αλλά ούτε το παρόν τους. Τους είπαν ότι δεν μπορούν να παραπονιούνται γιατί έτσι κι αλλιώς ανήκουν σε μια χαμένη γενιά.



Ο καθημερινός Έλληνας σταμάτησε να βλέπει ειδήσεις και ν’ αναρωτιέται γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. Όλοι όμως συζητούν μεταξύ τους γι’ αυτό που συμβαίνει: την αδικία, την απουσία δικαιοσύνης, την αίσθηση ανασφάλειας, τον φόβο, το ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα στην τελική. Η νέα πραγματικότητα λες και ήρθε σαν υπερφυσικό φαινόμενο κι έκατσε πάνω τους. Τους είπαν ότι φταίνε αυτοί για την κρίση γιατί «περνούσαμε καλά και ξοδεύαμε περισσότερα απ’ όσα βγάζαμε».

Μέσα σε ένα χρόνο οι ειδήσεις διαδέχονται η μία την άλλη: η λίστα των αστέγων μεγαλώνει, φίλοι απολύονται ξαφνικά ή δέχονται μειώσεις μισθού, οι αστυνομικοί χτυπούν μέχρι θανάτου πολίτες που διαδηλώνουν, σχολεία και νοσοκομεία κλείνουν, δημοσιογράφοι λογοκρίνονται, οι ρατσιστικές επιθέσεις αυξάνονται, πράγματα που γίνονταν σε υπανάπτυκτες στο μυαλό τους πόλεις –κάνοντας τους να νιώθουν τυχεροί που ανήκουν στην πολιτισμένη Ευρώπη- συμβαίνουν τώρα στην Ελλάδα. Μόνο που αυτοί δεν μπορούν να παραπονεθούν, δεν μπορούν να αντιδράσουν γιατί τους είπαν ότι αυτοί φταίνε για την κρίση.

Όμως πέρα από την κάλυψη των media και τις δηλώσεις πολιτικών και κατεστημένου όλο και περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν την έλλειψη νοήματος, δικαιοσύνης, λογικής κι ελευθερίας στην καθημερινή τους ζωή. Έτσι κάποιοι αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο και νοσήλεια, διόδια και χρέη ενώ άλλοι δημιουργούν μικρά εναλλακτικά δίκτυα ανταλλακτικής κοινωνίας στις περιοχές τους. Κάποιοι ανοίγουν μπλογκ και αρθρώνουν μια άλλη γλώσσα αξιοπρέπειας αφηγούμενοι καθημερινές πράξεις αντίστασης γιατί νιώθουν την διαφορά μεταξύ του «αυτοί» και του «εμείς»…

Ένας λαός δεν μπορεί να ζει σε απομόνωση, φόβο κι ενοχές για πολύ ακόμα, βλέποντας ένα μέλλον γεμάτο προβλήματα που δεν μπορούν να λυθούν. Αυτό που φοβούνται οι Έλληνες πολιτικοί και η Τρόικα είναι ότι οι καταπιεσμένοι άνθρωποι μπορούν να επικοινωνήσουν χωρίς να μιλάνε, να προχωρήσουν ενώ δείχνουν ακίνητοι, ν’ αντισταθούν χωρίς αντίσταση –θα βρουν τελικά ο ένας τον άλλο και θα συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει και ποιος πραγματικά φταίει. Και τότε, όπως συνέβη και τον Δεκέμβριο του 2008 (εννοεί τα Δεκεμβριανά), μπορεί να υπάρξει μια βίαιη μαζική αντίδραση στην Ελλάδα, η οποία θα χαρακτηριστεί και πάλι απροσδόκητη και παράλογη».

H ΧΑΡΑ KOYKH είναι 32 χρονών. Έχει σπουδάσει ιστορικός στην Μεγάλη Βρετανία. Σήμερα ζει στην Ελλάδα και εργάζεται ως ερευνήτρια. Όλο το άρθρο μπορείτε να διαβάσετε
εδω

 www.doctv.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από εκεί που δεν ξέρεις γιατί σε κρατάνε. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. 
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη! 
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. 
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς! 
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει! Να μάθεις να φεύγεις... Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες. 
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα. 
Να φεύγεις από όσα νόμιζες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά..." 

Φράσεις της αρχαίας Ελληνικής που λέμε και σήμερα

Παρ’ όλες τις επιρροές που έχει δεχθεί η γλώσσα μας, εντούτοις χρησιμοποιούμε στον καθημερινό λόγο, εκφράσεις αυτούσιες, προερχόμενες από την αρχαία Ελληνική. Αυτές αποτελούν την απόδειξη ότι η γλώσσα είναι το μοναδικό πολιτισμικό κληροδότημα, το οποίο παραμένει ανεπηρέαστο από το χρόνο
 Είναι λοιπόν χρήσιμο να μάθουμε ή να θυμηθούμε, από που προέρχονται και από ποιούς ελέχθησαν για πρώτη φορά.

- Αιδώς Αργείοι:  όταν θέλουμε να καταδείξουμε αισθήματα ντροπής αναφερόμενοι σε κάποιον άλλο.
Ειπώθηκε από τον Στέντορα (σε έντονο ύφος) προς τους Αργείους κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, με σκοπό να τους ανυψώσει το ηθικό όταν ο Αχιλλέας αποχώρησε από τη μάχη. (Ομήρου Ιλιάδα – Ε 787)
- Αντίπαλον δέος: όταν αναφερόμαστε σε ισχυρό αντίπαλο.
(Θουκυδίδης – Γ 11)
- Από μηχανής θεός: μη αναμενόμενη βοήθεια – λύση – συνδρομή σε κάποιο πρόβλημα ή δύσκολη κατάσταση.
Προέρχεται από θεατρικό τέχνασμα στην αρχαία Ελλάδα που χρησιμοποιούσαν οι τραγικοί ποιητές όταν ήθελαν να δώσουν διέξοδο στη …

Γιώργος Μεράντζας - Δίκοπη Ζωή

Από τους καλύτερους στίχους,κατά την γνώμη μου,που έγραψε ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς-ποιητές,ο Μανος Ελευθεριου. "...κρυφά και φανερά σε ακολουθούνε,η συμμορίες και η βασανιστές,και ψάχνουν μέρα νύχτα να σε βρούνε,μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε,γιατί ποτε δεν ήταν ποιητές Το χώμα που πατούν να προσκυνούνε"