Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Süddeutsche Zeitung: «Η Ακρόπολη πωλείται»

Με αυτόν τον σοκαριστικό τίτλο ξεκινά η ανάλυση του αρθρογράφου της γερμανικής εφημερίδας Süddeutsche Zeitung, Αλεξάντερ Χαγκελύκεν, σχετικά με τις αποκρατικοποιήσεις που αποφάσισε η ελληνική κυβέρνηση.
Ο οικονομικός αναλυτής υπογραμμίζει ότι παρά το πακέτο διάσωσης και τις προσπάθειες ενός χρόνου, «στα χρηματιστήρια αντιμετωπίζονται τα ελληνικά ομόλογα σαν να μην υπάρχει το ευρω- πακέτο. Ενώ ακόμη και η προοπτική νέας ευρω- βοήθειας προς την Αθήνα ύψους γύρω στα 60 δισεκατομμύρια ευρώ δεν καθησυχάζει τους επενδυτές».
Σε αυτό το αδιέξοδο η μόνη λύση, σύμφωνα με τον Γερμανό αναλυτή, είναι η ολοταχώς εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων και των ιδιωτικοποιήσεων:
«Πολλοί Έλληνες βιώνουν δραστικές περικοπές, οι μισθοί και οι συντάξεις μειώθηκαν μέχρι και 20%. Αλλά τα μέτρα αυτά κατανεμήθηκαν άνισα.
Ο υπερδιογκωμένος κρατικός μηχανισμός δεν πειράχθηκε σχεδόν καθόλου, καθώς ο πρωθυπουργός φοβάται τη σύγκρουση με τους δημοσίους υπαλλήλους. Στην ελληνική οικονομία, που λειτουργεί με μεσαιωνικά κριτήρια και κανόνες, υπάρχει ελάχιστος ανταγωνισμός. Μόλις χθες η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε το «άνοιγμα» 136 προστατευόμενων επαγγελμάτων, όπως αυτό του ταξιτζή ή του φούρναρη, αλλαγές που εδώ και χρόνια απαιτεί η ΕΕ από την Ελλάδα.
Επίσης έγιναν ελάχιστα στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων. Η Ευρώπη αναμένει τώρα δικαιολογημένα να πουλήσει η Αθήνα πολλά από τα ακίνητα του δημοσίου καθώς και τις μετοχές της στις ΔΕΚΟ», αναφέρεται στο άρθρο.
«Πρέπει κάτι να γίνει, γιατί η παρατεταμένη ελληνική καταστροφή είναι αυτή που διαμορφώνει την ευρωκρίση. Και αυτό επειδή όσο οι επενδυτές δεν πιστεύουν πως η Ευρώπη θα δρομολογήσει λύσεις για την Ελλάδα, ο κίνδυνος επέκτασης της κρίσης και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου είναι υπαρκτός», καταλήγει.

Πηγή: Deutsche Welle, Tageszeitung, Süddeutsche Zeitung

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...

Να φεύγεις από όσα νόμιζες για αληθινά...
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από εκεί που δεν ξέρεις γιατί σε κρατάνε. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. 
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη! 
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. 
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς! 
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει! Να μάθεις να φεύγεις... Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες. 
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα. 
Να φεύγεις από όσα νόμιζες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά..." 

Γιώργος Μεράντζας - Δίκοπη Ζωή

Από τους καλύτερους στίχους,κατά την γνώμη μου,που έγραψε ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς-ποιητές,ο Μανος Ελευθεριου. "...κρυφά και φανερά σε ακολουθούνε,η συμμορίες και η βασανιστές,και ψάχνουν μέρα νύχτα να σε βρούνε,μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε,γιατί ποτε δεν ήταν ποιητές Το χώμα που πατούν να προσκυνούνε"

Ο απόλυτος ξεπεσμός της έννοιας του κράτους.

Ο απόλυτος ξεπεσμός της έννοιας του κράτους.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση,πρόκειται για άναρχο-άπλυτους που γράφουν στα παπάρια τους κάθε νόμο και τάξη.
Είναι οι ίδιοι,που όχι μόνο δεν θέλουν τίποτα να αλλάξει σε αυτό τόπο,αλλά κάνουν ότι είναι δυνατόν από την πλευρά τους,έτσι ώστε να συντηρήσουν και γιατί όχι,να διαιωνίσουν μια κατάσταση,που δεν τιμά καθόλου ένα κράτος.
Είναι ο καρκίνος ενός έθνους,που όχι μόνο αρνείται πεισματικά να εκπολιτιστεί,να αλλάξει,να καλυτερεύσει,αλλά προσπαθεί να δημιουργήσει ακόμα χειρότερη κατάσταση από την προηγούμενη,γιατί στη πραγματικότητα μισεί θανάσιμα ότι έχει να κάνει με τον  πολιτισμό και τάξη,και την ασφάλεια.
Κατασκηνώνουν σε δημόσιο χώρο γιατί έτσι γουστάρουν,καταπατώντας δημόσια περιουσία.
Mία αντίληψη που εκπορεύεται από μια φασιστική αντίληψη που τους διακατέχει,και ας μην το παραδέχονται.
Στη πραγματικότητα είναι το ίδιο φασίστες, που στηρίζονται στη λογική του ,"...έτσι γουστάρω και κάνω ότι θέλω",που δεν έχει καμία μα καμία διαφ…